เสือร้ายพ่ายเมีย นิยาย บท 21

ไทเกอร์ขมวดคิ้วกับคำพูดกำกวมของพี่ชาย เห็นแบบนั้นฉันจึงรีบขอตัวเข้ามาในบ้าน และเห็นว่าพี่เสือคุยอะไรบางอย่างกับไทเกอร์ ด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยดีเท่าไร

“ใจ๋จะไปไหนแต่งตัวสวยเชียว” จ๋ายถาม

“พี่เสือจะพาไปกินข้าวข้างนอกน่ะ จ๋ายอยากไปด้วยกันไหม”

“ไม่เอา จ๋ายไม่อยากไปเป็นก้าง”

ฉันส่ายหน้าให้กับความคิดของแฝดน้อง หากจ๋ายไปด้วยจริง ๆ คนที่จะเป็นก้างคงเป็นฉัน

หลังจากแต่งตัวเสร็จฉันก็เดินลงมาหาที่เสือที่นั่งรออยู่ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย รู้ว่าไม่อยากพาไปและฉันเองก็ไม่ได้อยากไปนัก เพราะรู้ว่าการกินข้าวในครั้งนี้คงเต็มไปด้วยความอึดอัด

ภายในรถถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ หลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้นฉันก็ไม่สามารถลืมมันได้เลย แต่มาอยู่สองต่อสองในรถแบบนี้ทำให้เกร็งจนเกือบลืมหายใจ

“จะไปกินที่ไหน” เสียงทุ้มของคนที่ขับรถอยู่เอ่ยถามขึ้น ทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเพราะกำลังเหม่อ

“แล้วแต่พี่เสือเลยค่ะ”

“งั้นไปที่ห้องฉัน… ดีไหม”

“ทะ... ทำไมต้องไปที่ห้อง” ฉันเอ่ยถามโดยไม่กล้าแม้แต่เงยหน้าขึ้นไปสบตาคนที่นั่งข้าง ๆ เลยด้วยซ้ำ

“เพราะมันทำอะไร ๆ สะดวก เธอไม่คิดแบบนั้น?”

“ปะ... ไปห้างดีกว่าค่ะ”

“หึ!!” เสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ของพี่เสือทำให้ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะสะดุ้งแรง เมื่อจู่ ๆ ฝ่ามือหนาก็วางลงมาบนเรียวขา

“พะ... พี่เสือ” สิ้นสุดเสียงอุทานฉันก็รีบปัดมือของพี่เสือออกทันที

“โดนนิดโดนหน่อยทำเป็นหวงเนื้อหวงตัวไปได้”

“…”

“อย่าลืมสิว่าทั้งตัวเธอฉันก็เคยสัมผัสมาแล้ว” เขาพูดคำที่ชวนให้คิดไปถึงคืนนั้นแถมยังทำหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก

แต่กับฉันมันรู้สึกร้อนไปทั้งตัวขนาดว่าแอร์ในรถเย็นแค่ไหนเหงื่อก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้า

“ทำไมต้องพูดถึงเรื่องนั้นอีก ถึงขั้นไม่อยากให้ใครรู้ก็ไม่ควรพูดถึงนะคะ” ฉันทำใจกล้าเถียงสู้กลับ แต่ก็ต้องสลดซะเองเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับ “อ่า! ทำยังไงดีฉันเอาแต่คิดถึงคืนนั้นด้วยสิ”

“…” น้ำเสียงลามกนั้นทำเอารู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว

พี่เสือหันมามองฉันที่นั่งเกร็งตัวแข็งทื่อก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วหันกลับไปมองถนนอย่างเดิม “หึ!”

#ห้างสรรพสินค้า

การเดินข้างฉันมันคงเป็นเรื่องที่ทำได้ยากสำหรับพี่เสือ เพราะตั้งแต่ลงรถมาเขาก็เดินนำหน้าโดยไม่หันกลับมามองเลยด้วยซ้ำว่าฉันได้เดินตามหรือเปล่า

ถึงจะมาด้วยกันมันก็ไม่ต่างอะไรกับแยกกันมาหรอก

“จะกินร้านไหน”

“ร้านไหนก็ได้ค่ะ”

“ถ้าไม่เลือกฉันจะพากลับคอนโด”

ฉันเม้มปากแน่นเมื่อได้ยินคำขู่นั้น ก่อนจะรีบตอบ “อาหารญี่ปุ่นก็ได้ค่ะ”

“ก็แค่นั้น” คนตัวสูงเดินนำหน้าไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นตามที่ฉันเสนอ

ทันทีที่เดินมานั่งก็มีผู้หญิงสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาทักพี่เสือ เธอเหลือบมองฉันแต่ทำเป็นไม่สนใจก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ พี่เสือ

“วันนี้ไม่มีเรียนเหรอคะ”

“อืม” คนที่ถูกถามพยักหน้าพร้อมตอบในลำคอ

“ถึงว่าไม่เจอที่มหาวิทยาลัยเลย” เธอส่งยิ้มหวานแต่พี่เสือดูไม่ค่อยสนใจสักเท่าไร

“เมื่อไรจะว่างไปติวหนังสือให้มุกคะ จัดห้องรอทีไรผิดนัดทุกที”