เธอเป็นแค่เมียเก็บ

ตอนที่35 อวสาน

ตอนที่35 อวสาน

บริษัทของเขาไม่ได้ล้ม เพราะถูกบ้านเหยนข่ม

แต่ประสบความสำเร็จในเมืองนอก เพราะการไม่ยอมแพ้ของเขา

ใช้เวลาไม่ถึงปี เขากลับไปติดอันดับคนรวยใหม่อีกครั้ง

คนในวงการทุกคนรู้ว่าประธานเหยน ถึงจะเป็นคนที่โหดร้ายแต่ก็ไม่ถึงกับทำร้ายลูกของตัวเองลง

..............

ภายในปีนี้ เธอท้องอีกครั้ง

เธอคลอดได้ลูกชาย

และทั้งสองได้เจรจา ออกความเห็นกันว่าให้เขาชื่อ เหยนยี่

ตอนเธอคลอด คืเย่เคยมาหาเธอ

เป็นเพราะเหยนเฉินอยู่ข้างกายเธอตลอด เขาจึงพูดอะไรด้วยเยอะไม่ได้

คืเย่อุ้ม เล่นกับลูกเธอสักพัก เขายื่นของขวัญที่เตรียมไว้เด็กทั้งสอง

การที่คืเย่มาเยี่ยมเธอ ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ

เขาขมวดคิ้ว ที่เห็นคืเย่ให้ของขวัญเด็ก

เขาเห็นมีตัวหนังสือสลักไว้ “สมหวังเจอคนที่รัก” และ “รักกันไปนานๆ” เขาทนไม่ไว้ จึงเอื้อมมือไปรับมาแล้ววางไว้ตรงโต๊ะอย่างไม่แยแส “ขอบคุณสำหรับคำอวยพร”

คืเย่เป็นศาสตราจารย์ด้านภาษา เขาหมายความว่าอะไรทำไมเขาจะไม่รู้ เขาก้มตัวไปกระซิบข้างหูเธอ ตั้งใจกระซิบเสียงดังให้เขาได้ยิน “ตอนนี้ฉันยังโสด และไม่คิดที่จะหาแฟน ใจของฉันมีเธออยู่แล้ว และไม่สามารถเปิดรับใครได้อีก”

เธอตกใจตาโต แอบเหล่มองดูสีหน้าของเหยนเฉิน

เขาไม่สังเกตเห็น และเอ่ยพูดต่อ “ถ้าเธอไม่ชอบเขาแล้ว เธอสามารถมาหาฉันได้ตลอดเวลา ฉันยินดีจะรอเธอ ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไง ฉันยินดีจะรักและดูแล..........”

ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็เหยนเฉินชกเข้าที่หน้าให้

“แกพูดมากเกินไปแล้ว”

เขากัดฟันแน่น แล้วพูดขึ้น “ฉันพูดแค่ไม่กี่คำก็โมโหขนาดนี้แล้วหยิวเธอทนอยู่กับคนแบบนี้ได้ยังไง”

เขากำมัดแน่นคืเย่มันเป็นใคร ญาติหรอ แฟนเก่าก็ไม่ใช่ ยังกล้ามาเสนอหน้าที่นี่ได้ไง

เขาต่อยกลับ ทั้งสองก็ต่อยกันอย่างหนักหน่วง

หมอหรือพยาบาลห้ามยังไงก็ไม่ฟัง

เธอไม่ค่อยมีแรง เธอจึงเอ่ยพูดเบาๆ “รำคาญ”

เขาเอ่ยบอกคืเย่ที่หน้ามีแต่รอยฟกช้ำ “เมียฉันแกยังกล้ามายุ่งงั้นหรอ”

เขาตอบกลับ “ก็เมียแกสวย ฉันไม่ได้ยุ่งกับเธอวันนี้เป็นวันแรก ถ้าไม่ใช่เพราะแกใช้วิธีสกปรก เธอไม่มีทางเป็นของแกแน่นอน”

เขาโมโห ดึงคอเสื้อแล้วกระชากเขาลงพื้น

สุดท้าย ข้าวของในห้องพังไม่เป็นท่า

ทั้งสองยอมหยุดเพราะพยาบาลโทรแจ้งตำรวจ

พี่เฉินเห็นเขาถูกจับ เธอตกใจเป็นห่วง

แต่ฟางหยิว กลับไม่รู้สึกเป็นห่วงใดๆ “พี่เฉิน ถ้าเกิดตำรวจโทรมาขอให้ไปประกันตัวเขา ป้าอย่าไปประกันนะคะ ปล่อยให้เขาอยู่ในนั้นนานหน่อย เขาจะได้รู้ว่าการชกต่อยมีโทษร้ายแรง ครั้งหน้าจะได้ไม่กล้าอีก”

พี่เฉิน “ห้ะ” ถึงเธอจะเป็นห่วงเขา แต่ก็ทำตามที่เธอบอก

......

ในโรงพัก ทั้งสองถูกขังไว้ในห้องเดียวกัน พวกเขาจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

เธอก็แข็งใจไม่ไปประกันเขาอย่างที่พูด และคืเย่เองหลังจากที่เขาเลิกกับผู้หญิงที่พ่อกับแม่แนะนำให้ก็ทำให้พ่อแม่ของเขาโกรธมาก เรื่องชกตัวแค่นี้ทำให้ทั้งสองถูกขังเป็นเวลาสามวัน

สามวันนี้ทั้งสองนั่งจ้องตากัน คืเย่ไม่ยอมแพ้เขาง่าย เขาจึงตั้งใจกวนประสาทเขา

“หยิวสวยมากใช่มั้ย”

เขาถาม แต่เขาไม่ตอบ

เมียของเขาก็ต้องสวยอยู่แล้ว ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกก็ต้องเป็นผู้หญิงของเขาแน่นอน

เขาพูดต่อ “ตากลมโต จมูกโด่ง ปากกระจับ แต่ฉันชอบผิวของเธอ ขาวมาก”

เขาเอ่ยชมเธอไม่หยุด

เขาแสยะยิ้ม “เมียฉันนอนอยู่ข้างฉันทุกคืน ฉันรู้ดีกว่าแก แกอย่าลืมซิเธอมีลูกสองแล้ว”

เธอท้องได้ยังไง ก็คงไม่ต้องบอกเพราะทุกคนคงรู้ดี

คืเย่ไม่พอใจ

เขายกยิ้มมุมปาก แล้วเอ่ยพูดต่อ “คนข้างนอกมองว่าเธอเป็นผู้หญิงเรียบร้อย แต่ตอนอยู่กับฉัน ท่าทาง การกระทำของเธอสวยมากแค่ไหน....แกคงไม่มีทางได้รู้”

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่อธิบายละเอียด แต่ก็พอที่จะทำให้เขาเห็นภาพ เขากำมัดไว้แน่น

เขายกยิ้มเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “ไฝที่อยู่ตรงหน้าอกเธอ ไม่ใหญ่ไม่เล็ก....และสวยมาก.......”

คำพูดนี้ทำให้เขาลุกขึ้นยืน เข้ามากระชากคอเสื้อเธอ “แกรู้ได้ยังไง”

เขาตอบกลับด้วยใบหน้ากวนๆ “ก็ฉันเคยเห็นน่ะซิ”

เขานึกถึงเรื่องที่เธอถูกขมขื่น เขาไปขอดูกล้องวงจรปิด แต่เป็นเพราะมันอยู่ตรงหัวมุม เลยถ่ายไม่โดนอะไร

เพราะฉะนั้น..........คืนนั้น คืเย่ก็อยู่ด้วยงั้นหรอ

เขาชกเข้าที่ท้องของเขา “หมายความว่าคืนนั้นแกก็อยู่งั้นหรอ นอกจากแก มีคนอื่นอีกมั้ย”

เขาล้มลงบนพื้น “นอกจากฉันแล้วจะมีใครได้อีก คืนนั้นเธอเรียกหาแต่แก แต่แกหายหัวไปอยู่ที่ไหน”

“ฉันไม่อยู่แกเลยแตะต้องเธอว่างั้น ไหนแกบอกว่ารักเธอ แต่กลับหาพวกไป......”

เรื่องนี้ผ่านมาสองปีแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่มีใครกล้าพูดถึงเรื่องนี้

“หุบปาก” “ฉันไม่ได้เลวเหมือนที่แกคิด ฉันไล่ไอ่พวกนักเลงนั้นเสร็จ ฉันเลยพาเธอไปโรงแรม ตอนนั้นเธอเมาไม่ได้สติ แล้วเธอก็อวกเลอะเต็มเสื้อ ฉันไม่ได้ ฉันไม่ได้ตั้งใจแตะตัวเธอ.......”

เขาไม่ได้ตั้งใจจะลวนลามเธอ แค่ตอนเขาอุ้มเธอ เขาเลยเผลอไปเห็นไฝที่หน้าอกของเธอ

เสื้อผ้าของเธอ เขาเป็นคนให้พนักงานหญิงเป็นคนเปลี่ยนให้เธอ

เขาตกใจ นิ่งเงียบ

Bình Luận ()

0/255