บทที่ 55

เย่กวงตวาดลั่น ความโกรธแค้นที่มีต่อหยางเฟิงเอ่อล้นทะลักออกมาราวน้ำที่ไหลทะลัก

หากไม่ได้เป็นเพราะหยางเฟิง ครอบครัวของเขาคงไม่ต้องตกอยู่ใต้อำนาจของเย่ลั่วแบบนี้

เพียงชั่วครู่ สายตาของทั้งสองก็มองไปที่เย่ลั่ว

เย่ชิวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่ลั่วแล้วกล่าวอย่างถ่อมตน “ท่านประธานโปรดจัดการแย่งเอาสิ่งที่ควรเป็นของพวกเราตระกูลเย่กลับมาทั้งหมดด้วย!”

เย่กวงเอ่ยปากเช่นกันว่า “ใช่แล้วหลานชาย ตอนนี้หลานเป็นประธานของเย่ซื่อกรุ๊ปแล้ว หลานจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้นะ!”

เย่ลั่วเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน สายตาของเขาปรากฏความดูถูกดูแคลน ก่อนจะหัวเราะเยาะแล้วกล่าวว่า “ก็แค่ลูกเขยเกาะเมียกินไม่ใช่หรือไง ทำไมพวกคุณสองคนถึงได้โมโหมันได้มากขนาดนี้ ไปสิ ฉันจะพาพวกคุณกลับไปแย่งของที่เป็นของพวกคุณกลับคืนมาเอง!”

เมื่อได้ยินดังนั้น

เย่กวงกับเย่ชิวหันไปสบตากันด้วยสีหน้าสะใจ

……

“ท่านประธานครับ ในบริษัทแห่งนี้มีพนักงานทั้งหมดสามพันคน ธุรกิจหลักของพวกเราคือเครื่องสำอาง อาหารเสริมและพวกของใช้สำหรับเด็กครับ มูลค่าในตลาดของพวกเราอยู่ที่พันล้านโดยประมาณ......”

หาวเจี้ยนกำลังรายงานสถานการณ์คร่าวๆ ของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปให้เย่ไห่ฟัง

เย่ไห่พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ดีมาก รบกวนผู้จัดการหาวส่งข้อมูลพวกนี้ไปที่ออฟฟิศของผมด้วย ผมอยากอ่านดูก่อนสักรอบ”

เมื่อได้กลายเป็นประธานของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปแล้ว เย่ไห่จึงต้องตั้งใจทำงานอย่างหนักเพื่อเป็นการตอบแทน

หาวเจี้ยนกล่าวตอบอย่างนอบน้อมว่า “ได้ครับ ท่านประธาน!”

เมื่อหยางเฟิงเห็นท่าทีเช่นนี้ของเย่ไห่ก็ยิ้มแล้วกล่าวกับเย่เมิ่งเหยียนว่า “ที่รัก ดูท่าทางพ่อของคุณสิ สมกับเป็นประธานบริษัทมากเลย”

เย่เมิ่งเหยียนกล่าวอย่างตื้นตันว่า “หยางเฟิง ทั้งหมดเป็นเพราะการช่วยเหลือของคุณนะ”

หยางเฟิงกอดเย่เมิ่งเหยียนเอาไว้ในอ้อมอกแล้วกล่าวว่า “อย่าพูดอย่างนี้สิ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ”

“ไปลากตัวไอ้เย่ไห่กับหยางเฟิงออกมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

ในช่วงเวลานั้นเอง

ก็มีเสียงตวาดลั่นดังขึ้นมา

หยางเฟิงขมวดคิ้ว

ใครกล้ามาเอะอะโวยวายที่นี่?