Final Call ประกาศครั้งสุดท้าย... อย่าท้าทายกัปตัน JAPAN | รอฟังคำนั้น 1

sprite

กัปตันมองฉัน ฉันมองกัปตัน และเสียงหัวใจที่เต้นตึกตัก...มันเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เมื่อเขาโน้มเข้ามากระซิบ

"เมื่อกี้..ว่าไงนะ" คำถามที่แผ่วๆข้างหู ทำฉันกลั้นหายใจไปชั่วขณะ เพราะคำตอบที่เขาต้องการ..จะให้พูดอีก ฉันคงพูดได้ไม่เต็มปาก

"ว่าอะไรคะ มะ..ไม่ค่่ะ เจแปนไม่ได้พูดอะไรนะ"

"จริงรึป่าว.." ฉันรีบเบือนหน้าหนี เมื่อเขาก้มมากระซิบใกล้ๆอีกครั้ง จนตัวเองเผลอไปสบตาพี่นาเดียร์และนักบินผู้ช่วยอีกฝั่ง ที่ตอนนี้..กำลังนั่งมองเราอยู่

"กัปตันพอได้แล้วค่ะ..คนอื่นมอง" พอกัปตันได้ยิน เขาก็หันไปมองสองคนนั้นแวบนึง ก่อนจะจับมือฉันลุกขึ้น แล้ววางเงินวอนให้พี่นาเดียร์บนโต๊ะ

"อะไรคะ กัปตัน?" ฉันถามและเหลือบมองพี่นาเดียร์

"ไปกับฉัน" พี่นาเดียร์อ้าปากค้าง ก่อนสติสตังจะกลับมาเมื่อเห็นเงินบนโต๊ะ จากนั้นเธอก็รีบลุกขึ้น..แล้วเดินมาหยิบเงินไปนับทันที

"ไปเลยค่า ไปเลย..ไม่ต้องกลับก็ได้ ไปเลย" พี่นาเดียร์ยิ้มแก้มปริแล้วยกมือสั่งของกินอีกชุดใหญ่ ก่อนกัปตันต้นไม้จะขยิบตาให้ผู้ช่วยนักบิน แล้วจับมือฉันเดินออกมา

มือหนึ่งข้างล้วงกระเป๋า ส่วนอีกข้างจับมือฉัน แถมเขายังเหวี่ยงไปมาเหมือนเด็กด้วย ตั้งแต่เราเดินออกมาจากร้านโซจู..ฉันก็ไม่กล้าคุยกับเขาเลย ก็บอกแล้วไง..มันไม่เหมือนเดิม ฉันเขิน เขินมาก..ตอนนี้ร้อนผ่าวๆตั้งแต่มือที่จับไปจนถึงแก้มแล้ว

ฉันจึงตบแก้มตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติ ที่ใจเต้นรัวๆตอนนี้และที่พลั้งปากพูดไป เพราะฉันแค่เมาใช่ไหม..

"จะตบหน้าตัวเองไปถึงไหน?" กัปตันถามทั้งที่ตามองตรง

"มะ..ไม่รู้ค่ะ เอ่อ..หายงอนแล้วเหรอคะ?" โอ้ย ทำไมฉันพูดปกติไม่ได้เนี่ย เขินอะไรขนาดนั้น..คนเคยๆนะเจแปน

"เธอคิดว่าฉัน ควรหายงอนได้ยัง?" คราวนี้เขาหันมาถามฉันกลับ..แล้วยิ้มที่มุมปาก เราเดินผ่านย่านเมียงดงก็จริง แต่ความรู้สึกฉันตอนนี้..เหมือนอยู่ด้วยกันสองต่อสอง และข้างๆเป็นทะเลสีฟ้าหาดส่วนตัว

มันคืออะไร..ทำไมทุกอย่างมันสวยงามไปหมด ฉันไม่ได้น้ำเน่านะ ไม่ได้เพ้อฝันด้วย..แต่มองอะไรก็เขิน มองอะไรก็สดใสจนตัวเองหุบยิ้มไม่ได้

"เป็นอะไร ถามไม่ค่อยตอบเลย หืม?" เมื่อฉันเคอะเขินและเงียบไป เขาก็กระตุกมือที่จับดึงฉันเข้าไปใกล้ๆทันที ก่อนที่จะรีบโอบไหล่ฉันและก้มหน้าลงมา..

"ก็เจแปนเมาน่ะค่ะ ก็เลย.."

"เหรอ? นึกว่าไวน์ที่นิวยอร์กดีสุด..แต่ไม่ใช่ เหล้าสัญชาติเกาหลีดีกว่า..ไม่งั้นฉันคงไม่ได้ยินอะไรจากปากเล็กๆของเธอ" เขาเขี่ยริมฝีปากล่างฉันเบาๆ แล้วจ้องตาจนฉันเบือนหน้าหนี

ฉันเขินมากตอนนี้ เขาเดินโอบไหล่..และก้มลงมาถามใกล้ๆตลอดทาง จะหนีไปไหนก็ไม่ได้..เขินจนอยากกรี๊ดดังๆ

"คะ..ได้ยินอะไรคะ?" กัปตันหัวเราะหึหึแล้วกระชับมือที่โอบไหล่ฉัน ก่อนเขาจะพาฉันลัดเลาะไปที่โรงแรมนึงที่หรูมาก และแน่นอนไม่ใช่ที่พักของลูกเรือ

เขามีคีย์การ์ดแตะขึ้นลิฟต์ เหมือนเปิดห้องไว้เรียบร้อยรอใช้งาน จากนั้นก็เดินโอบฉันมาถึงห้องพัก ที่แสนจะไพรเวทบนชั้นสูงสุดของตึกย่านเมียงดง

..เพราะหลังที่หลุดคำว่ารักคำเดียวสั้นๆ มันก็เหมือนประตูทุกอย่างเปิดอัตโนมัติ ฉันรู้ใจตัวเอง..ว่าฉันไม่ได้รู้สึกกับเขาแค่เพื่อนนอน และถ้าเราจะมีอะไรกันหลังจากนี้...ในห้องนี้ ฉันไม่ได้ให้เขาแค่ร่างกายแล้ว

"กัปตัน คือ..จะดีเหรอคะ?" เมื่อประตูถูกปิดและล็อก ฉันก็ถามเขาทันที

"เป็นอะไร หืม?..ทำเหมือนไม่เคย แค่เข้าห้องก็ถามซะแล้ว" ฉันกำสายกระเป๋าแน่น มองไปรอบๆห้องใหญ่ที่แบ่งสัดส่วนดิบดี นึกออกเลย..ว่าโซฟา โต๊ะ บาร์น้ำเล็กๆ ทุกๆที่ที่นี่...เราสามารถทำกิจกรรมอย่างว่าได้แบบไม่มีพื้นที่จำกัด

ก่อนหน้านี้ฉันอาจไม่รู้ใจตัวเอง..ว่าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร คิดว่ามันสนุก คิดว่ามันเสียว และผ่อนคลาย แต่พอได้พูดคำว่ารัก ได้ลั่นคำในใจออกมาจากปาก ทุกๆอย่างมันก็เปลี่ยนไป

ถ้าต่อไปฉันจะมีเซ็กส์เพราะความรู้สึก ไม่ใช่แค่เพื่อนนอน คนตรงหน้าเขาจะรู้สึกเหมือนฉันไหม? ถ้าไม่..ฉันจะรีบถอยออกไป เพราะเราจะสนุกไปวันๆเพื่ออะไร ในเมื่อใจฉันมันไม่เหมือนเดิม

"กัปตันคะ " ฉันเรียกเขาเบาๆ เมื่อถูกเขาจูงมือเดินไปที่เตียง จนมือใหญ่ที่กุมอยู่กระตุกดึงฉันเข้าไปใกล้ๆอีก และรีบโอบเอวฉันไว้

"ว่าไง เป็นอะไร..เขินเหรอ?" ฉันพยักหน้าเบาๆตอบ

"ค่ะ..เขินค่ะ อยู่ๆก็เขินไม่รู้ทำไม"

"เพราะคำว่ารัก..เมื่อกี้รึป่าว" ฉันแกะมือที่โอบเอวออก หวังจะเดินไปนั่งที่โซฟา แต่กัปตันต้นไม้ไวกว่า..เขารีบสวมกอดจากด้านหลัง แล้วก้มลงมาไซร้ตามซอกคอฉัน

กัปตันเดี๋ยวค่ะ.." เขาหายใจรดและขบติ่งหู ก่อนจะทำเสียง ชู่ว~ เบาๆให้ฉันเงียบ

"ฉันอยากได้ยินอีก..พูดอีกทีได้ไหม?" เสียงแหบพล่าที่ถาม ทำฉันร้อนวาบไปทั้งตัว

กลัวกัปตันจะรู้สึกไม่เหมือนกัน" ฉันตอบและเอนหัวพิงไหล่รับสัมผัส ที่ตอนนี้มือเขากำลังขยับป้วนเปี้ยนตามอกอวบ ใบหูก็ถูกเขาก่อกวน..

"ทำไมฉันจะไม่รู้สึก...ฉันรู้สึกจะตายอยู่แล้ว" ฉันกัดริมฝีปากล่างเบาๆ เมื่อสองมือล้วงเข้าในบราเซียสีขาวทักทายยอดทุมถัน เขาใช้นิ้วชี้หยอกล้อมัน..ระหว่างนั้นก็หายใจกระเส่าเคล้าลำคอไปด้วย

"อื้ม~ แล้วกัปตันรู้สึกยังไงคะ"

"เหมือนเธอ" ??

"เจแปนโง่ คิดตามไม่ทันค่ะ อื้อ~กัปตัน!" ร่างสูงไม่ตอบเขารีบอุ้มฉันไปวางบนเตียง ก่อนจะขึ้นคร่อมเอาศอกค้ำ และไซร้ซอกคอฉันอย่างกระหาย

อ่าน Final Call ประกาศครั้งสุดท้าย... อย่าท้าทายกัปตัน JAPAN | รอฟังคำนั้น 1

นวนิยาย Final Call ประกาศครั้งสุดท้าย... อย่าท้าทายกัปตัน ได้รับการอัปเดต JAPAN | รอฟังคำนั้น 1 ที่มีการพัฒนาขั้นสูงสุดมากมายสิ่งที่ทำให้ซีรีส์นี้พิเศษมากคือชื่อของตัวละคร ^ ^. หากคุณเป็นแฟนของผู้แต่ง โนเนจัง คุณจะรักการอ่าน! ฉันมั่นใจว่าคุณจะไม่ผิดหวังเมื่อคุณอ่าน มาอ่านนิยาย Final Call ประกาศครั้งสุดท้าย... อย่าท้าทายกัปตัน JAPAN | รอฟังคำนั้น 1 ตอนนี้ที่นี่

การอ่านนวนิยาย Final Call ประกาศครั้งสุดท้าย... อย่าท้าทายกัปตัน JAPAN | รอฟังคำนั้น 1

JAPAN | รอฟังคำนั้น 1 ของ Final Call ประกาศครั้งสุดท้าย... อย่าท้าทายกัปตัน นวนิยาย