Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1008
ตอนที่ 1008 หัวหน้าโค้ชลำดับที่หนึ่ง
ทีมโค้ชหลัก
บรรดาโค้ชต่างกำลังจ้องมองหน้าจอ ทันใดนั้นก็มีข้อความจำนวนมากปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดล้วนเป็นการแจ้งเตือนจากระบบ
‘ซูเลี่ยนเลือก จันทร์ส่องสองบ่อน้ำ’
‘จางเฉียงเลือก จันทร์ส่องสองบ่อน้ำ’
‘ฟางเหยียนเลือก จันทร์ส่องสองบ่อน้ำ’
นักดนตรีที่เข้ารอบในประเภทซอเอ้อร์หูมีทั้งหมดห้าคน และทั้งห้าคนเลือกเพลงจันทร์ส่องสองบ่อน้ำเป็นตัวเลือกแรกของพวกเขา ทำให้ในชั่วพริบตา เพลงนี้กลายเป็นเพลงแรกที่ถูกดันขึ้นเป็นอันดับสูงสุดในการคัดเลือกแบบไม่เปิดเผยชื่อ!
“ซอเอ้อร์หู?”
“ผลงานใหม่ของหวงเสี่ยว?”
บรรดาหัวหน้าโค้ชมองหน้ากัน แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ในฝั่งฉินโจวผู้ที่เชี่ยวชาญด้านการประพันธ์เพลงเอ้อร์หูมากที่สุดก็คือหวงเสี่ยว ส่วนพ่อเพลงคนอื่นๆ ในสายนี้ยังฝีมือเทียบกับเขาไม่ได้
“ไม่ใช่หวงเสี่ยว แต่เป็นเซี่ยนอวี๋”
หยางจงหมิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หัวหน้าโค้ชคนอื่นๆ ชะงักไปชั่วขณะ สายตาทุกคู่หันไปมองเซี่ยนอวี๋พร้อมกัน
“คุณแต่งเพลงเอ้อร์หูได้ด้วย?”
เซี่ยนอวี๋ตอบกลับอย่างเคยชิน “รู้มานิดหน่อยครับ”
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้ซักถามอะไรมากกว่านี้ ข้อความบนหน้าจอก็ยังคงปรากฏขึ้นต่อเนื่อง
ตัวอย่างเช่น ผลงานที่หลายคนให้ความสนใจอย่าง ‘บุปผานารี’ ซึ่งถูกซูอวี๋เลือก
“เพลงนี้ของใคร”
“ของผม” เซี่ยนอวี๋เอ่ยตอบ
“แล้วเพลง ‘คนป่า’ ที่จ้าวอิ๋งเก้อเลือกนี่ของใคร”
“ของผม” เซี่ยนอวี๋พูดขึ้นอีกครั้ง
ทุกคนมีสีหน้าแปลกพิลึก “แล้วเพลงที่เฉินผิงเลือกนี้ล่ะ?”
หลินเยวียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “น่าจะมีคนที่เหมาะกับการร้องเพลงนี้มากกว่าเฉินผิง”
ทุกคน “…”
ความหมายแฝงของเซี่ยนอวี๋ชัดเจนมาก เพลงนี้ก็ของเขาอีกนั่นแหละ
โชคดีที่สถานการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นไปตลอด เมื่อการเลือกเพลงของนักร้องดำเนินไปลึกขึ้นเรื่อยๆ ผลงานของหัวหน้าโค้ชหลักทั้งเก้าคนก็เริ่มถูกเลือกกันมากขึ้น
นี่มันการคัดเลือกแบบไม่เปิดเผยชื่อ!
เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าทุกคนที่นี่ล้วนมีฝีมือ
ต่อให้ใช้ชื่อปลอมเข้ามา ก็ยังสามารถโดดเด่นขึ้นมาได้อยู่ดี
อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป ทุกสายตาก็กลับมาหยุดอยู่ที่หลินเยวียนมากขึ้นเรื่อยๆ
“เพลงนี้ ‘หัวใจของเด็กหนุ่มผู้ไล่ตามความฝัน’ ของใคร”
“ของผม”
“แล้วเพลงนี้ล่ะ?”
“ของผม”
“เพลงนี้คงไม่ใช่…”
“ของผมครับ…”
“งั้นเพลงนี้อีก…”
“อื้ม”
สีหน้าของบรรดาหัวหน้าโค้ชดูแปลกพิลึกขึ้นเรื่อยๆ
ผลงานของเซี่ยนอวี๋ ได้รับความนิยมมากเกินไปหรือเปล่า?
แม้ว่าผลงานของหัวหน้าโค้ชหลักทั้งเก้าคนจะถูกเลือกโดยนักร้องอย่างต่อเนื่อง แต่ความถี่ของการเลือกเพลงของเซี่ยนอวี๋สูงจนน่าตกใจ
หลินเยวียนอธิบายว่า “เพราะผมส่งเพลงเข้าประกวดมากที่สุด”
นี่ไม่ใช่คำพูดถ่อมตัว ในบรรดาพ่อเพลงทั้งหมด เขาคือคนที่ส่งผลงานเข้ามามากที่สุด
ความต้องการเพลงของมหกรรมเพลงบลูสตาร์มีปริมาณมหาศาล
ผลงานที่หลินเยวียนเสนอไปนั้นไม่ใช่แค่เพลงระดับตัดสินชัยชนะเท่านั้น แต่ยังมีบางเพลงที่มีไว้ใช้เพื่อช่วยนักร้องผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศด้วย
อีกคนที่ถูกเลือกบ่อยครั้งก็คือหยางจงหมิง
แต่เขาส่งเพลงเข้ามาเพียงสิบกว่าเพลง และส่วนใหญ่เป็นเพลงบรรเลง มีเพลงร้องไม่มากนัก
แม้หลินเยวียนจะพูดแบบนั้น แต่สายตาของทุกคนที่มองเขายังคงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ส่งเพลงมาเยอะแล้วอย่างไร?
จำนวนมากไม่ได้หมายความว่าคุณภาพจะดีเสมอไป?
แต่ความน่ากลัวของเซี่ยนอวี๋คือ เขาไม่ได้แค่ส่งเพลงจำนวนมาก แต่คุณภาพของเพลงยังดีเยี่ยมทุกเพลง!?
พูดง่ายๆ ก็คือ
เขาส่งผลงานระดับมหกรรมเพลงบลูสตาร์มากกว่า 30 เพลง?
นี่มันอะไรกันเนี่ย!
หยางจงหมิงกวาดตามองทุกคนแล้วกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าลำดับของหัวหน้าโค้ชจะชัดเจนแล้วนะ”
ผลการคัดเลือกแบบไม่เปิดเผยชื่อนั้นชัดเจน!
เซี่ยนอวี๋คือหัวหน้าโค้ชอันดับหนึ่ง!
เป็นบุคคลอันดับหนึ่งในทีมโค้ช เป็นเพียงรองโค้ชใหญ่อย่างหยางจงหมิง
ในมหกรรมเพลงบลูสตาร์ครั้งนี้ หลินเยวียนเป็นรองเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น แต่มีอำนาจเหนือทุกคนที่เหลือในฉินโจว
“ไม่ใช่…”
“งั้นมีของใครอีก”
สีหน้าของเฟ่ยหยางเริ่มแข็งทื่อขึ้นเรื่อย “เซี่ยน…”
แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ โค้ชประจำกลุ่มเพลงร็อกก็ประกาศขึ้นมาเสียก่อน “เฟ่ยหยาง คุณได้รับคำแนะนำจากอาจารย์เซี่ยนอวี๋มาก่อนหรือเปล่า คุณเลือกตั้งหลายเพลง แต่ยกเว้นหนึ่งเพลงที่เป็นของอาจารย์อิ๋นตง ที่เหลือเป็นเพลงของอาจารย์เซี่ยนอวี๋ทั้งหมดเลย!”
เฟ่ยหยาง “…”
นักร้องที่เพิ่งถามเฟ่ยหยางว่าเลือกเพลงอะไรถึงกับทำหน้างุนงงไปชั่วขณะ จากนั้นแววตาของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นแปลกประหลาด คล้ายกับอยากหัวเราะแต่ก็พยายามกลั้นไว้สุดกำลัง
ให้ตายสิ!
เฟ่ยหยางลงแข่งตั้งสี่ประเภท มีเพลงให้เลือกเป็นร้อยๆ เพลง สุดท้ายเลือกแต่เพลงของเซี่ยนอวี๋เกือบทั้งหมด!
นี่มันพรหมลิขิตชัดๆ !
หรือไม่ก็รักแท้แล้วละ!
ต่อให้เป็นผู้เข้าแข่งขันที่ตั้งใจเลือกแต่เพลงของเซี่ยนอวี๋ ก็คงเลือกได้ไม่แม่นขนาดนี้!
…
ซูเลี่ยนมองชื่อที่ปรากฏตรงหน้าด้วยความงุนงง
เซี่ยนอวี๋!
ไม่เพียงแต่ซูเลี่ยนเท่านั้น นักดนตรีคนอื่นๆ ในกลุ่มซอเอ้อร์หูก็มีสีหน้าตะลึงไม่ต่างกัน
“พ่อเพลงลึกลับท่านนั้น…”
“ที่แท้ก็คืออาจารย์เซี่ยนอวี๋!?”
“ทำไมไม่เคยได้ยินเลยว่าอาจารย์เสี่ยวอวี๋มีผลงานเกี่ยวกับซอเอ้อร์หูมาก่อน…”
“พระเจ้าช่วย!”
“อาจารย์เซี่ยนอวี๋ยังอายุน้อยอยู่เลย!”
“ผมถึงขั้นเดาไปไกลด้วยซ้ำว่าเราดึงคนจากทวีปอื่นมาช่วยหรือเปล่า…”
“มหกรรมเพลงบลูสตาร์จะดึงคนจากทวีปอื่นมาช่วยได้ยังไงกัน? ใครมันจะกล้าทรยศบ้านเกิดของตัวเอง ความคิดของคุณไม่น่าเชื่อพอๆ กับการที่อาจารย์หวงเสี่ยวเกิดระเบิดพลังออกมานั่นแหละ…”
เทพ!
เทพแห่งเอ้อร์หู!
นี่คือสถานะของเซี่ยนอวี๋ในสายตาของนักบรรเลงซอเอ้อร์หูทุกคนในเวลานี้
ไม่ใช่เพียงเพราะเพลงจันทร์ส่องสองบ่อน้ำ แต่ยังรวมถึงผลงานเอ้อร์หูระดับคลาสสิกอื่นๆ อีกหลายชิ้นที่เซี่ยนอวี๋เป็นผู้ประพันธ์ “ถ้าพวกเรากลุ่มเอ้อร์หูไม่สามารถคว้ารางวัลกลับมาได้ คงไม่มีหน้ากลับไปเจออาจารย์เซี่ยนอวี๋แน่ ไม่รู้ว่าทางทีมโค้ชจะจัดสรรยังไง…อยากเล่นเพลงของอาจารย์เซี่ยนอวี๋จริงๆ !”
“พวกคุณรับมือไม่ไหวหรอก”
ซูเลี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนที่แววตาจะเปล่งประกาย “ให้ฉันจัดการเองดีกว่า”
…………………………………………….
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...