Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1015

ตอนที่ 1015 ราชินีเพลงที่ฝีมือพอใช้ได้ (1)

วันแรกของการแข่งขันจบลง

ชาวฉินโจวต่างรู้สึกหนักใจ

‘ถ้าผลการแข่งขันยังเป็นแบบนี้ต่อไป ชื่อเสียงของมาตุภูมิแห่งดนตรีคงจะกลายเป็นเรื่องตลกทั้งเพ’

‘ใช่เลย’

‘แพ้ให้กับจงโจวพอเข้าใจได้ แต่ผลลัพธ์กลับแย่กว่าทั้งเว่ยโจวและหานโจว ทำให้รู้สึกแย่มาก’

‘แม้แต่เหรียญทองสักเหรียญก็ยังไม่มี’

‘ตอนแรกคิดว่าวันนี้น่าจะได้เหรียญทองอย่างน้อยสักเหรียญ เพราะหมวดโอเปร่ามีถึงหกรายการแข่งขัน’

‘ไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว’

‘ไม่กล้าดูการแข่งขันวันพรุ่งนี้เลย’

‘ตอนแรกคิดว่าฉินโจวน่าจะด้อยกว่าจงโจวแค่เล็กน้อย แต่มหกรรมดนตรีบลูสตาร์ทำให้ฉันตาสว่างขึ้นทันที’

‘แท้จริงแล้วดนตรีของฉินโจวไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่เราคิด’

‘แค่วันแรกพวกคุณก็หมดหวังแล้วเหรอ ดูต่อไปเถอะ ที่ฉินโจวถูกเรียกว่ามาตุภูมิแห่งดนตรี มันต้องมีเหตุผลของมัน!’

…

ตกกลางคืน

บนบล็อก

ชาวฉินโจวจำนวนมากต่างพากันถอนหายใจ เต็มไปด้วยความรู้สึกเสียดาย

แต่ก็ยังมีชาวฉินโจวอีกจำนวนไม่น้อยที่ยังคงมีความหวัง เชื่อว่าฉินโจวจะสามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้ในภายหลัง

บรรดานักร้องในหมวดโอเปร่าที่ไม่สามารถทำผลงานได้ดี ล้วนรู้สึกผิด และพากันใช้แพลตฟอร์มทางการเพื่อกล่าวคำขอโทษต่อประชาชนในทวีปของตนเอง

เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้

แม้ชาวฉินโจวจะยังรู้สึกหดหู่ใจอยู่ แต่โดยรวมแล้ว ประชาชนส่วนใหญ่ก็ยังคงเลือกให้กำลังใจนักร้องของตน

ทว่าก็ยังมีชาวฉินโจวบางส่วนที่ไม่สามารถยอมรับความพ่ายแพ้ได้ และพากันโจมตีนักร้องในพื้นที่แสดงความคิดเห็นอย่างรุนแรง

ตัวอย่างเช่น บนบล็อกของเว่ยห่าวอวิ้น พื้นที่แสดงความคิดเห็นเต็มไปด้วยข้อความเชิงลบ

‘แพ้แล้วยังมีหน้ามาโพสต์อีกเหรอ?’

‘ทำได้แค่นี้ยังกล้าลงแข่งตั้งสามรายการในหมวดโอเปร่าเนี่ยนะ?’

‘ถ้าทำไม่ได้ ก็สละโควตาให้คนที่มีฝีมือจริงๆ ไปเถอะ!’

‘ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องทำเสียเรื่อง!’

‘เรื่องที่ราชวงศ์ปลาได้เข้าไปอยู่ในรายชื่อผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ ฝีมือไม่ถึงกันเลยสักคน!’

เอาเข้าจริง

ไม่ว่าจะเป็นนักร้องของทวีปใดก็ตามที่พ่ายแพ้ ก็ล้วนเผชิญกับสถานการณ์คล้ายกัน

ถ้าชนะก็ได้รับเสียงชื่นชม

แต่ถ้าแพ้ก็โดนถล่มเละ

ถึงแม้เว่ยห่าวอวิ้นจะทำผลงานได้ดีกว่านักร้องหลายคนของฉินโจวก็ตาม

…

อีกด้านหนึ่ง

ห้องประชุมของทีมโค้ชหลัก

บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอึมครึม

หัวหน้าโค้ชแต่ละคนมีหมวดหมู่ของดนตรีที่ตนรับผิดชอบ

หลินเยวียนดูแลด้านเพลงพ็อปจึงไม่ได้มีส่วนร่วมในการประพันธ์เพลงของโอเปร่า แต่เมื่อการแข่งขันโอเปร่าของฉินโจวพ่ายแพ้ทั้งหมด เขาในฐานะหัวหน้าโค้ชลำดับหนึ่งก็ยังรู้สึกหนักใจเช่นกัน

“เป็นความผิดของผมเอง”

เฉินเฮ่อเซวียน หัวหน้าโค้ชของหมวดโอเปร่ากล่าวอย่างละอายใจ

การแข่งขันโอเปร่าส่วนใหญ่เป็นความรับผิดชอบของเฉินเฮ่อเซวียน

เขาเป็นหนึ่งในพ่อเพลงที่เชี่ยวชาญการประพันธ์เพลงโอเปร่ามากที่สุดของฉินโจว

“ไม่เป็นไร”

หยางจงหมิงกล่าวอย่างราบเรียบ “โอเปร่าของเราค่อนข้างอ่อน เราต่างก็รู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว”

“แต่พรุ่งนี้จะเป็นแบบนี้อีกไม่ได้”

ลู่เซิ่งเอ่ยด้วยแววตาอาฆาต

อิ่นตงหรี่ตาพลางเอ่ยว่า

“พรุ่งนี้เป็นคิวของการแข่งขันเพลงพ็อปแล้วสินะ”

วันแรกของการแข่งขันกินเวลาเพียงครึ่งวันเท่านั้น

ในวันพรุ่งนี้ การแข่งขันจะจัดขึ้นทั้งช่วงเช้าและบ่าย ทำให้ประเภทของดนตรีมีความหลากหลายมากขึ้น

ฉินโจวจะได้ลงแข่งในหมวดหมู่ที่พวกเขาถนัด

และเพลงพ็อปเป็นหนึ่งในนั้น

หยางจงหมิงหันไปมองหลินเยวียนพร้องกับกล่าวว่า

“พรุ่งนี้คุณไปเป็นคนบรรยายแล้วกัน”

…

วันที่สองของการแข่งขันกำลังจะเริ่มขึ้น

หัวหน้าโค้ชจากทุกทวีปทยอยเข้าสู่สนาม

รูปแบบการเดินเข้าสนามแบ่งออกเป็นแปดแถวแนวตั้ง

ทีมโค้ชหลักของจงโจวเดินนำอยู่ในแถวซ้ายสุด เรียงตามลำดับไปทางขวามือ ได้แก่ ฉินโจว ฉีโจว ฉู่โจว เยี่ยนโจว หานโจว จ้าวโจว และเว่ยโจว ทุกทวีปแบ่งแถวชัดเจน

แถวหน้า

อบิเกลหัวหน้าหัวหน้าโค้ชของทีมจงโจวมองตรงไปข้างหน้า ทว่าเสียงของเขากลับดังขึ้นอย่างฉับพลัน “วันนี้อย่าทำให้ผมผิดหวังอีกล่ะ”

“ก็ลองดูแล้วกัน”

หยางจงหมิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ดวงตามองตรงไปข้างหน้าเช่นกัน

หัวหน้าโค้ชใหญ่ของแต่ละทวีปที่อยู่รอบข้างได้ยินบทสนทนานี้ ทว่าไม่มีใครแสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ฉินโจว

ห้องถ่ายทอดสด

ผู้บรรยายชายเอ่ยขึ้น “การแข่งขันแรกของวันนี้คือการแข่งขันร้องเพลงเดี่ยวแนวเพลงพ็อปสำหรับนักร้องหญิงอายุ 18 ถึง 30 ปี ตัวแทนของพวกเราจากฉินโจวที่เข้าร่วมแข่งขันในรอบนี้ ได้แก่เจียงขุย จ้าวอิ๋งเก้อ และซย่าฝาน เราจะเห็นได้ว่าศิลปินหญิงทั้งสามคนนี้ยังอายุน้อยมาก นอกจากความอายุน้อยแล้ว พวกเธอยังมีจุดร่วมอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือ พวกเธอล้วนมาจากราชวงศ์ปลา!”

ผู้บรรยายหญิงกล่าวเสริม

“พูดถึงราชวงศ์ปลาก็ต้องกล่าวถึงหัวหน้าโค้ชคนแรกของพวกเราจากฉินโจว นั่นคืออาจารย์เซี่ยนอวี๋ บังเอิญว่าวันนี้เรามีแขกรับเชิญพิเศษที่จะมาร่วมบรรยายในฐานะทีมโค้ชหลัก ซึ่งก็คืออาจารย์เซี่ยนอวี๋ ขอเสียงปรบมือให้กับการปรากฏตัวของอาจารย์เซี่ยนอวี๋ด้วยค่ะ!”

หลังจากคำพูดจบลง

หลินเยวียนปรากฏตัวในห้องถ่ายทอดสด

ห้องถ่ายทอดสดของแต่ละทวีปถูกจัดตั้งอยู่ที่เว่ยโจวและทุกวันจะต้องมีหัวหน้าโค้ชคอยรับหน้าที่เป็นผู้บรรยายในห้องถ่ายทอดสด

วันนี้หลินเยวียนเป็นผู้บรรยายให้กับผู้ชมจากฉินโจว

เมื่อได้เห็นอาจารย์เซี่ยนอวี๋ผู้เป็นตำนานปรากฏตัว ผู้บรรยายทั้งสองคนดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

ผู้บรรยายชายเป็นฝ่ายทักทายก่อน “สวัสดีครับอาจารย์เซี่ยนอวี๋ ผมคือปู้ติงผู้บรรยายจากฉินโจวครับ!”

ผู้บรรยายหญิงก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ “สวัสดีค่ะ อาจารย์เซี่ยนอวี๋ ฉันคือเซียงเซียง ผู้บรรยายจากฉินโจวค่ะ!”

“สวัสดีครับ”

หลินเยวียนมองไปยังกล้องและกล่าวทักทาย

“สวัสดีครับทุกคน”

ปู้ติงเอ่ยขึ้น “จะเห็นได้ว่ามีข้อความในแช็ตไหลมาเยอะมาก ทุกคนต่างต้อนรับอาจารย์เซี่ยนอวี๋กันอย่างอบอุ่น!”

หลินเยวียนเงยหน้ามอง และพบว่ามีหน้าจอที่แสดงแช็ตข้อความจากผู้ชมจริงๆ โดยมีหลายคนพิมพ์ชื่อ ‘เซี่ยนอวี๋’ อยู่เต็มไปหมด

นอกจากนี้

ยังมีบางข้อความที่แสดงความกังขา

‘อะไรเนี่ย!?’

‘รอบแรกของวันนี้ ซย่าฝานกับจ้าวอิ๋งเก้อมาเป็นไม้ประดับใช่ไหม? เมื่อวานเว่ยห่าวอวิ้นก็เสียโควต้าไปฟรีๆ ยังไม่พออีกเหรอ?’

‘ในกลุ่มนี้ คนที่พอสู้ได้จริงๆ ก็มีแค่เจียงขุยเท่านั้น!’

‘ในกลุ่มนักร้องหญิงรุ่นใหม่ของเรามีสายพลังเสียงเยอะมาก ทำไมโควต้าถึงถูกยกให้กับราชวงศ์ปลาหมดเลย?’

‘วันนี้คงได้แต่ทำใจอีกแล้วสินะ’

‘จ้าวอิ๋งเก้อกับซย่าฝานก็แค่ไม้ประดับ ต้องมาดูกันว่าเจียงขุยจะสามารถพาทีมรอดไปได้มั้ย เมื่อวานเว่ยห่าวอวิ้นก็ได้ติดโผเข้าไปเพราะมีเส้นสายกับเซี่ยนอวี๋ไปคนนึงแล้ว’

เมื่อเห็นชื่อของจ้าวอิ๋งเก้อและซย่าฝาน

ผู้ชมจากฉินโจวหลายคนถึงกับโวยวายกันเลยทีเดียว

แต่หลินเยวียนเพียงแค่กวาดตามองคอมเมนต์เหล่านั้นโดยไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม

ตามที่ทีมโค้ชกล่าวไว้ว่า แม้แต่คนฉินโจวเราเองก็ไม่เห็นจ้าวอิ๋งเก้อและซย่าฝานน่ากลัว นับประสาอะไรกับคนจากทวีปอื่น?

นั่นถือเป็นเรื่องดี

ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้มากความ

………………………………………………………