Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1033

ตอนที่ 1033 เด็กหนุ่มในวันวาน (2)

ผู้ชมด้านล่างเวทีตกอยู่ในความเงียบงัน

ความทรงจำย้อนกลับมาเวียนวนในห้วงสำนึกของใครหลายคน

ความฝันในวัยเยาว์ ตอนนี้ยังมีสักกี่คนที่จดจำได้?

บางทีเรื่องราวเหล่านี้อาจผุดขึ้นมาในคืนที่เราทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่น ในช่วงที่ลากสังขารอ่อนล้ากลับบ้านใต้แสงจันทร์ ในจังหวะที่เราใช้ความเงียบสงบเยียวยาบาดแผลชีวิต ถึงจะนึกขึ้นได้ว่า เราเคยมีความฝันที่ยิ่งใหญ่แค่ไหนในวันวาน

“ชีวิตดั่งมีดคมไร้ปรานี

หล่อหลอมตัวตนที่เคยมีให้เปลี่ยนไป

ความฝันที่ยังไม่ทันเบ่งบาน

ก็ต้องเหี่ยวเฉาไปเสียแล้วหรือ?”

“ครั้งหนึ่งฉันเคยมีความฝัน…”

ใช่แล้ว

นี่แหละคือความจริงของชีวิต

ตัวตนของเราถูกความเป็นจริงกัดเซาะ ความฝันยังไม่ทันเบ่งบาน กลับต้องเหี่ยวเฉาไปเสียก่อน

เฟ่ยหยางเป็นศิลปินที่เข้าสู่วงการตั้งแต่ยังหนุ่ม ครั้งหนึ่ง เขาก็เคยมีเพื่อนร่วมอุดมการณ์ในสายดนตรี แต่สุดท้าย คนที่ยังยืนหยัดอยู่จนถึงวันนี้ และได้ลิ้มรสของความสำเร็จ กลับมีเพียงเขาเท่านั้น

แล้วคนอื่นๆ ล่ะ ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน

ถ้าหากวันนั้น เขาเป็นฝ่ายล้มลงไปด้วย คนที่มายืนร้องเพลงตรงนี้จะเป็นใคร?

…

บ้านหลังหนึ่ง

ชายวัยสี่สิบกว่าคนหนึ่งดูการถ่ายทอดสดมหกรรมดนตรีบลูสตาร์แล้วพูดกับภรรยาด้วยความตื่นเต้นว่า “ผมรู้จักเฟ่ยหยางนะ ตอนหนุ่มๆ เคยเล่นดนตรีด้วยกันเลย ตอนนี้เขาร้องเพลงได้ดีจริงๆ !”

พูดไปพูดมา เขาก็เริ่มสะอื้น

ภรรยาเงยหน้ามองไปยังมุมห้อง ที่ซึ่งกีตาร์เก่าตัวหนึ่งวางอยู่ ถูกฝุ่นจับเสียจนกลายเป็นของตกแต่งบ้านไปเสียแล้ว

…

ร้านขายเครื่องดนตรีแห่งหนึ่ง

ผู้หญิงวัยกลางคนที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเฟ่ยหยาง มองหน้าจอโทรทัศน์ที่ถ่ายทอดการแข่งขัน

ดวงตาเธอค่อยๆ แดงขึ้น

“เมื่อก่อนเขาเคยจีบฉันด้วยล่ะ…”

นั่นคือช่วงเวลาที่พวกเขาทำดนตรีด้วยกันเมื่อหลายปีก่อน

…

บนรถยนต์หรูคันหนึ่ง

ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องโดยสาร กำลังฟังเสียงถ่ายทอดสดการแข่งขันของบลูสตาร์จากลำโพง เขาถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ออกมาเงียบๆ

คนขับรถซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าเหลียวกลับมาด้วยความตกใจ “เจ้านายครับ?”

ชายคนนั้นซึ่งมักจะขึงขังและเด็ดขาดในที่ทำงาน กลับยกมือขึ้นปาดน้ำตา ในเวลานั้นใบหน้าของเขามีเพียงรอยยิ้มเปื้อนน้ำตา “เมื่อก่อน ฉันก็ร้องไม่แพ้เขาหรอก แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้วละ ได้แต่ร้องในคาราโอเกะ ไว้แกล้งเด็กใหม่ในบริษัทแค่นั้นเอง”

…

บริษัทแห่งหนึ่ง

พนักงานที่มักจะร้องเพลงได้โดดเด่นทุกปีในงานเลี้ยงประจำปี หัวเราะอย่างขมขื่น แล้วพูดว่า “เพลงนี้ฟังแล้วน่าขายหน้าจริงๆ ”

ในอดีต ตอนเล่นดนตรีตามผับ เขาก็เคยถูกผู้ชายคนนี้แย่งงานไปต่อหน้าต่อตา

น่าอิจฉาจริงๆ เลย ก็หวังว่า นายจะยังคงเป็นแรงบันดาลใจให้คนที่ล้มเหลวในการตามฝันอย่างพวกเราได้อิจฉาต่อไปเรื่อยๆ นะ

…

ความฝันคือสิ่งล้ำค่า

และสิ่งที่ทำให้ความฝันล้ำค่ายิ่งกว่าคือ

ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้หัวเราะเป็นคนสุดท้าย

เสียงร้องสุดท้ายของเฟ่ยหยางแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ

“หากจะมีวันพรุ่งนี้ ขอให้เธอโชคดีนะ..ที่รัก…”

นี่เรียกว่าเพลงสร้างแรงบันดาลใจได้หรือเปล่า?

บางทีแต่ละคนอาจมีคำตอบของตัวเอง

จะให้เรียกว่าเพลงซึ่งใช้ ‘ความฝัน’ เป็นธีมหลักก็อาจไม่ตรงนัก ไม่สู้บอกว่าเป็นบทเพลง ‘รำลึกถึงความฝัน’ เห็นจะเหมาะสมมากกว่า

ดั่งเนื้อเพลงที่ร้องไว้ว่า ‘ฉันเคยมีความฝัน’”

ความฝันที่ล้มเหลว ก็ยังนับเป็นความฝัน

ความฝันที่ไม่เคยลืม ไม่เคยตายจากไป เพียงแค่โรยราลงเท่านั้นเอง

นี่แหละถึงจะเรียกได้ว่าเป็น ‘บทเพลงแห่งความฝัน’ ที่แท้จริงของคนส่วนใหญ่ในโลกใบนี้

…

นักร้องทั้งสองจากจงโจว นั่งหมดแรงอยู่ข้างเวที

พวกเขาแพ้แล้ว

ในด้านการร้อง พวกเขาแพ้อย่างหมดรูป

‘หมอนี่แต่งเพลงไว้กี่เพลงกันแน่เนี่ย!”

‘เดี๋ยวรอบสุดท้ายของกลุ่มเพลงพ็อป ซุนเย่าหั่วจากฉินโจวจะใช้เพลงของเซี่ยนอวี๋อีกหรือเปล่านะ?’

‘ความเป็นไปได้สูงเลยละ…’

‘ก็เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกราชวงศ์ปลานี่นา’

‘น่าหงุดหงิดชะมัด!’

‘เขาไม่มีวันแต่งเพลงหมดหรือไงเนี่ย!? จนถึงตอนนี้ในมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ เพลงของเขาถูกใช้มากที่สุดเลยนะ!’

…

ห้องถ่ายทอดสดของฉินโจว

ลู่เซิ่งเอ่ยขึ้นด้วยอย่างสะท้อนใจ “เพราะว่าทุกคนก็ใช้ธีมเรื่องความฝันเหมือนกัน ดังนั้นรอบนี้เลยเห็นผลแพ้ชนะชัดเจนเป็นพิเศษ”

ถ้าเป็นเพลงคนละแนว คนละสไตล์ เอามาเปรียบเทียบกันอาจจะยังมีจุดให้พูดถกเถียงได้

เพลงที่มีสไตล์และธีมคล้ายกัน เมื่อนำมาเปรียบเทียบกันแล้ว กลับยิ่งเห็นความต่างชัดเจน

ในขณะเดียวกัน

ห้องไลฟ์สดของทวีปฉินโจวก็ระเบิดด้วยความตื่นเต้น!

‘ชนะชัวร์!’

‘พ่อเพลงอวี๋สุดยอดจริงๆ แค่แนวคิดของเพลงก็ชนะขาดแล้ว!’

‘จนถึงตอนนี้ พ่อเพลงอวี๋ยังรักษาสถิติชนะหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ในรอบชิงไว้ได้!’

‘เพลงนี้ดีมาก เสียงของเฟ่ยหยางสมบูรณ์จริงๆ หลังจากนี้ใครจะกล้าว่าเขาร้องเพลงไม่มีอารมณ์อีกล่ะ!’

‘ฟังแล้วร้องไห้เลย’

‘เนื้อเพลงของพ่อเพลงอวี๋ ซึ้งกินใจตลอดเลย’

‘ชีวิตดั่งมีดคมไร้ปรานี หล่อหลอมตัวตนที่เคยมีให้เปลี่ยนไป พอถึงประโยคนี้ ฉันทนไม่ไหวเลย’

‘ประโยคที่ฉันชอบที่สุดคือประโยคสุดท้าย หากจะมีวันพรุ่งนี้ ขอให้เธอโชคดีนะที่รัก เทียบกับความซาบซึ้งที่จงโจวพยายามส่งมา ฉันว่าอารมณ์แบบนี้ต่างหากที่คนอยากฟัง มันคือคำอวยพรให้กับความฝัน ไม่ใช่แค่สรรเสริญมัน… การยอมแพ้ไม่ใช่เรื่องน่าอาย เพราะวัยเยาว์มันสั้นนัก ถ้าการไล่ล่าความฝันทำให้เราเจ็บปวด ก็แค่เก็บมันไว้ในใจ แล้วรอวันพรุ่งนี้ที่อาจจะมาถึง…’

‘กรรมการให้คะแนนแล้ว!’

‘คะแนนสูงสุดของรอบนี้เป็นของเฟ่ยหยาง แชมป์ แชมป์ แชมป์!’

ใช่แล้ว

ด้วยเพลงเด็กหนุ่มในวันวาน เฟ่ยหยางคว้าคะแนนสูงสุดในรอบนี้ คว้าแชมป์มาอย่างง่ายดาย!

……………………………………………………….