Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1041
ตอนที่ 1041 ทิวทัศน์ดั้งเดิมของบ้านเกิด (2)
จนกระทั่งซูเลี่ยนเดินลงจากเวที เสียงปรบมือถึงได้ดังขึ้นอย่างเชื่องช้า
เสียงปรบมือในตอนนี้กลับดังกึกก้อง ราวกับต้องการปลุกวิญญาณทุกคนให้ตื่นจากความเศร้า แตกต่างจากเสียงซอเอ้อร์หูอันเศร้าหมอง
“ไม่ต้องแข่งต่อแล้ว”
เสียงหนึ่งดังขึ้นในห้องพักของทีมจงโจว
ถังหมิงเป็นคนพูดขึ้นมาเอง
อบิเกลเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
แสงแดดในวันนี้ ช่างแสบตายิ่งกว่าทุกวันก่อนหน้า
และผลการแข่งขันก็เป็นไปอย่างที่ถังหมิงพูดไว้
ไม่ต้องแข่งแล้ว
แม้กู่หลิงจะทำได้ดีเยี่ยม
แม้ผู้เข้าแข่งขันคนที่สามจะทำผลงานได้น่าประทับใจ
แต่เมื่อมีเพลงจันทร์ส่องสองบ่อน้ำอันทรงคุณค่ายืนตระหง่านอยู่ก่อนแล้ว เพลงอื่นๆ ทั้งหมด ก็ดูจืดจางลงไปทันตา
จะมีสักกี่เพลงกันที่สามารถต่อกรกับจันทร์ส่องสองบ่อน้ำได้
บางทีเพลงแข่งม้าก็อาจพอสู้ได้บ้าง ด้วยความพิเศษไม่เหมือนใคร
แต่เมื่อคิดเช่นนี้ ก็ชวนให้รู้สึกผิดหวังยิ่งกว่าเดิม เพราะแม้แต่เพลงแข่งม้าก็ยังเป็นผลงานของเซี่ยนอวี๋เช่นกัน
บางที
ในวันนี้ ตำแหน่งมือหนึ่งด้านซอเอ้อร์หูของบลูสตาร์ คงได้เจ้าของตัวจริงสักที
…
ไม่ว่าความเศร้าจะรุนแรงเพียงใด การแข่งขันยังต้องดำเนินต่อไป
รายการถัดมาคือ
รอบชิงชนะเลิศประเภทขลุ่ย
ตัวแทนจากฉู่โจวขึ้นเวทีเป็นคนแรก
ตัวแทนจากจงโจวขึ้นเป็นคนที่สอง
ตัวแทนจากฉินโจวขึ้นเป็นคนที่สาม
บางทีอาจเป็นเพราะอารมณ์หดหู่จากรอบชิงชนะเลิศซอเอ้อร์หูยังไม่จางหาย
นักดนตรีจากฉู่โจวจึงทำผลงานได้เพียงธรรมดา ไม่ได้รับเสียงตอบรับมากนัก
ต่อมา
ตัวแทนจากจงโจวก้าวขึ้นเวที
ขณะนั้นผู้ชมยังคงเหมือนจมอยู่ในห้วงอารมณ์ของเพลงจันทร์ส่องสองบ่อน้ำ
ทันใดนั้น!
เสียงขลุ่ยใสกังวานพลันดังแว่ว!
ทุกสายตาในสนามแข่งขันหันขวับไปมองนักดนตรีบนเวที!
นี่มัน…
ผู้คนพากันเงยหน้ามองข้อมูลผลงานที่ปรากฏบนจอใหญ่
ผลงาน: ทิวทัศน์บ้านเกิด
ทำนอง: อีเถิงเฉิง
บรรเลง: หลิวฮ่าวมู่
เสียงขลุ่ยอันไพเราะพริ้วไหว ดั่งสายลมจากบ้านเกิดโชยพัด ปลุกความคิดถึงในใจผู้คนได้ในทันที!
ในที่สุดทุกคนก็หลุดออกจากความเศร้าหมองของเพลงจันทร์ส่องสองบ่อน้ำได้ และได้ดื่มด่ำกับบทเพลงอันงดงามเพลงใหม่อย่างเต็มที่
…
ทีมโค้ชหลักของจงโจว ในที่สุดใบหน้าของอบิเกลก็กลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง “อีเถิงเฉิงแต่งเพลงได้ดีมากจริงๆ ”
“พัฒนาขึ้นจากเมื่อก่อนมาก!”
“ไม่รู้ผ่านประสบการณ์อะไรมาบ้าง ดูเหมือนเขาจะมีมุมมองใหม่ๆ เกิดขึ้นแล้ว!”
“ควรยินดีกับเขาด้วยที่มีผลงานชิ้นโบแดงชิ้นใหม่”
“ไม่สิ”
“ควรยินดีกับพวกเราต่างหาก ที่กำลังจะคว้าเหรียญทองมาได้อีกหนึ่งเหรียญ!”
…
ห้องถ่ายทอดสดของจงโจว บรรยากาศที่เคยหดหู่กลับมาประกรี้กระเปร่าอีกครั้ง!
‘อ๊า เพลงนี้ ชอบมากเลย!’
‘ในที่สุดฉันก็หลุดออกจากเงามืดของจันทร์ส่องสองบ่อน้ำแล้ว!’
‘อีเถิงเฉิงสุดยอดมาก!’
‘พลาดเหรียญทองซอเอ้อร์หูเสียไปก็ไม่เป็นไร เราจะเอาเหรียญทองขลุ่ยคืนมา!’
‘เซอร์ไพรส์มาก!’
‘เมื่อกี้โดนเซี่ยนอวี๋ทำเอาหมดหวังไปแล้ว!’
‘ทิวทัศน์บ้านเกิด ฉันจะอวยเพลงนี้ให้ถึงที่สุด!’
….
ทางฝั่งจงโจวเช่นกัน
ซงเต่าอวี่หลุดพ้นจากความผิดหวังได้ในที่สุด เธอเอ่ยแสดงความยินดีกับเพื่อนเก่าอย่างจริงใจ “เฉิงซาง เพลงนี้ของคุณ ฟังทีไรก็ทำให้นึกถึงบ้านเกิดทุกครั้งเลย”
“จะว่าไปต้องขอบคุณเซี่ยนอวี๋ด้วยซ้ำ”
เสียงดนตรีคล้ายกับกลายเป็นฉากหลังซึ่งพาให้ความทรงจำของอีเถิงเฉิงพรั่งพรูออกมา
“เพลงนี้ ได้แรงบันดาลใจจากตอนที่พวกเรากลับไปบ้านเกิด เพื่อขัดขวางการทำสถิติสิบสองแชมป์ติดต่อกันของเซี่ยนอวี๋ จากนั้นก็ค่อยๆ ขัดเกลาครั้งแล้วครั้งเล่า กว่าจะออกมาเป็นเพลงทิวทัศน์บ้านเกิดในวันนี้”
“เสียงขลุ่ยบลูสตาร์ลงตัวที่สุดแล้ว”
บนโลกออนไลน์ ผู้ชมจากห้องถ่ายทอดสดแต่ละแห่งก็ระเบิดอารมณ์ออกมาเช่นกัน
‘?????’
‘อะไรฟระเนี่ย บังเอิญเกินไปแล้ว!’
‘ฉันไม่เข้าใจ!’
‘เตรียมการไว้ล่วงหน้าเหรอ?’
แม้แต่อีเถิงเฉิงที่กำลังนั่งดูการถ่ายทอดสดอยู่ในฝั่งจงโจว ก็ถึงกับสะดุ้งเฮือก ลุกพรวดขึ้นมา!
“ทำไมเป็นแบบนี้ได้?’”
ซงเต่าอวี่ซึ่งอยู่ด้านข้าง หัวใจก็เต้นกระหน่ำ ราวกับได้ประสบพบเจอเรื่องที่เหลือเชื่อที่สุดในชีวิต
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!?”
…
เกิดอะไรขึ้นน่ะหรือ?
คำตอบง่ายมาก
บนเวที ลู่เหยียนอันซึ่งก่อนหน้านี้เล่นแต่ขลุ่ยสั้น เวลานี้กลับหยิบขลุ่ยบลูสตาร์ซึ่งเป็นประเถชภทเดียวกับที่ผู้เข้าแข่งขันจากจงโจวใช้อยู่อีกด้วย!
ถ้าแค่เรื่องนี้ ก็คงยังพอเข้าใจได้
เพราะขลุ่ยบลูสตาร์นับถเป็นเครื่องดนตรีประเภทขลุ่ยที่พบเห็นได้ทั่วไปอยู่แล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสนามถึงกับอุทานลั่น! ก็คือ หน้าจอขนาดใหญ่ด้านหน้าเวที ดันปรากฏข้อมูลของบทเพลงที่เขาจะเล่นออกมาอย่างเด่นหรา
เพลง: ทิวทัศน์ดั้งเดิมของบ้านเกิด
ทำนอง: เซี่ยนอวี๋
บรรเลง: ลู่เหยียนอัน
นี่คือเหตุผลที่ทุกคนตะลึงงัน!
บังเอิญ!
บังเอิญเกินไปแล้ว!
ผู้เข้าแข่งขันจากจงโจวเพิ่งจะบรรเลงบทเพลงชื่อทิวทัศน์บ้านเกิดไปสดๆ ร้อนๆ ส่วนผู้เข้าแข่งขันจากฉินโจว กำลังจะบรรเลงเพลงทิวทัศน์ดั้งเดิมของบ้านเกิด!
เครื่องดนตรีเหมือนกัน!
ธีมเพลงก็เหมือนกัน!
ชื่อเพลงยังแทบไม่ต่างกันเลย แค่เพิ่มคำว่า ‘ดั้งเดิม’ เข้าไปเท่านั้น!
เนื้อหาก็แทบไม่มีความแตกต่าง!
นี่มันจะไม่บังเอิญเกินไปหน่อยหรือ!?
ยิ่งไปกว่านั้น เพลงของลู่เหยียนอันยังเป็นผลงานของเซี่ยนอวี๋อีกด้วย!!
เขาประพันธ์เพลงบรรเลงซอเอ้อร์หูได้ก็ว่าทึ่งแล้ว ใครจะคิดว่าเขายังสามารถแต่งเพลงขลุ่ยได้อีก!
………………………………………………………….
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...