Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1052

ตอนที่ 1052 หยกเขาคุนซานและเสียงขับขานจากหงส์ฟ้า (1)

ผู้บรรยายในห้องถ่ายทอดสดของแต่ละทวีปต่างเอ่ยว่า

“สมาชิกคนอื่นของราชวงศ์ปลากำลังเชียร์พี่ห่าวอวิ้นกันอย่างเต็มที่ ดูก็รู้เลยว่าพวกเขาสนิทกันมาก…”

“เว่ยห่าวอวิ้นก็ยิ้มออกมาแล้วนะคะ”

“นี่แหละครับคือกำลังใจจากเพื่อนร่วมทีมที่คว้าแชมป์ได้สำเร็จ”

“ทำให้ฉันนึกถึงข่าวลือในอินเทอร์เน็ตที่บอกว่า เซี่ยนอวี๋ไม่ชอบเว่ยห่าวอวิ้น เลยไม่ยอมแต่งเพลงให้เธอ แต่ดูนี่สิ เพลงก็มาแล้วนี่ไง?”

“เซี่ยนอวี๋ปฏิบัติต่อสมาชิกในราชวงศ์ปลาอย่างเท่าเทียมกันครับ”

“คนที่เคยดูรายการวาไรตีไปกันกับปลาน่าจะเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดได้ดีเลยนะคะ”

“ต่อไปเว่ยห่าวอวิ้นจะเป็นคนแรกที่ขึ้นร้อง ไม่รู้ว่าเธอจะได้คะแนนเท่าไหร่ แต่ผมรู้สึกว่าคงจะเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นและคุ้มค่ากับการรอคอยแน่ๆ ”

“ยังไงซะ เหรียญทองแดงก็อยู่ในมือแล้วละ!”

…

อีกด้านหนึ่ง

ห้องถ่ายทอดสดของจงโจวก็แตกตื่นในทันทีที่เห็นชื่อของเซี่ยนอวี๋!

‘นั่นมันเซี่ยนอวี๋!’

‘สุดท้ายเขาก็แต่งเพลงให้เว่ยห่าวอวิ้นจนได้!’

‘ดูเหมือนว่าราชวงศ์ปลาจะได้ผลงานของเซี่ยนอวี๋กันครบทุกคนแล้วนะ!’

‘ก็เข้าใจได้นะ’

‘ยังไงซะ ราชวงศ์ปลาก็เป็นทีมหลักที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ’

‘แต่ปัญหาคือเว่ยห่าวอวิ้นสมควรได้รับมันจริงๆ เหรอ?’

‘คนอื่นในราชวงศ์ปลาระดับฝีมือคว้าแชมป์ได้หมด แต่เว่ยห่าวอวิ้น ต่อให้ได้เพลงของเซี่ยนอวี๋ ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเธออ่อนที่สุดในกลุ่มไม่ได้หรอก!’

คอมเมนต์หลั่งไหลมาไม่หยุด!

เมื่อเห็นชื่อเซี่ยนอวี๋ ผู้ชมชาวจงโจวก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อีกต่อไป

ขณะเดียวกันแววตาของผู้บรรยายชายก็พลันเปล่งประกาย เขาพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นว่า

“เว่ยห่าวอวิ้นคนนี้ พวกเราเคยเห็นฝีมือมาแล้วตอนแข่งในหมวดโอเปร่า เธอคือคนที่ฝีมือต่ำที่สุดในบรรดาสมาชิกของราชวงศ์ปลา ผู้เข้าแข่งขันแบบนี้ต่อให้ได้เพลงจากเซี่ยนอวี๋ ก็ยากที่จะทำผลงานให้น่าประทับใจได้จริงๆ !”

“พูดอีกอย่างก็คือ…”

เสียงของผู้บรรยายหญิงก็ดังขึ้นด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน

“พวกเราชาวจงโจว อาจจะใช้หมวดหมู่เพลงพื้นบ้านมาการล้างแค้นเซี่ยนอวี๋ได้สำเร็จ!”

ห้องถ่ายทอดสดถึงกับสั่นสะเทือน!

ล้างแค้นเซี่ยนอวี๋?

ผู้บรรยายทั้งสองคนได้เตือนทุกคน!

นี่อาจเป็นโอกาสล้างแค้นที่สมบูรณ์แบบที่สุด!

ประการแรก เว่ยห่าวอวิ้นคือคนที่ฝีมือต่ำที่สุดในราชวงศ์ปลา!

ประการที่สอง

รอบชิงชนะเลิศของหมวดหมู่เพลงพื้นบ้าน มีผู้เข้าแข่งขันจากจงโจวถึงสองคน!

ต่อให้มองเพียงในเชิงสถิติ โอกาสที่จงโจวจะคว้าแชมป์ก็สูงกว่าฉินโจวมาก!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้

สายตาของผู้ชมชาวจงโจวก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

นี่แหละโอกาสทอง!

‘ให้ตายเถอะ!’

‘เป็นแบบนั้นจริงๆ ด้วย!’

‘รอบนี้เรากำลังจะล้างแค้นได้แล้วใช่ไหมเนี่ย?’

‘เว่ยห่าวอวิ้นคือจุดอ่อนที่ดีที่สุดให้เจาะเลยนะ แล้วยังไงพวกเราก็มีถึงสองคนที่เข้ารอบชิงอีกต่างหาก’

‘นักร้องของพวกเราก็เก่งกว่าเว่ยห่าวอวิ้นอยู่แล้ว

แล้วยิ่งรอบนี้เป็นจงโจวสองคนเจอกับฉินโจวคนเดียว ยิ่งได้เปรียบ!’

‘ฮ่าๆๆ !’

‘ชื่อห่าวอวิ้นที่แปลว่าโชคดีนี่ไม่ได้ตั้งมาฟรีๆ นะ เธอนำโชคมาให้จงโจวของเราจริงๆ !’

‘รอบนี้เซี่ยนอวี๋นี่ชะล่าใจเกินไปแล้ว!’

‘โอกาสทองแบบนี้ ต้องคว้าไว้ให้ได้เด็ดขาด!’

การแข่งขันของมหกรรมดนตรีบลูสตาร์กำลังจะเข้าสู่ช่วงสุดท้าย ที่ผ่านมา เซี่ยนอวี๋ทำผลงานได้ดีอย่างต่อเนื่อง จนทำให้จงโจวแทบหมดหวังเรื่องล้างแค้นเขาไปแล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าเซี่ยนอวี๋กลับเปิดช่องโหว่ด้วยตัวเองในรอบนี้!

ผู้ชมชาวจงโจวต่างตื่นเต้นสุดขีด!

ต้องเข้าใจว่า

ตั้งแต่มหกรรมบลูสตาร์เริ่มมา จงโจวแพ้ให้กับเซี่ยนอวี๋ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนทุกคนเก็บงำความอัดอั้นมานาน!

และในตอนนี้…

พวกเขาก็รอคอยมาถึงโอกาสครั้งสำคัญที่หาได้ยากยิ่ง!

ล้างแค้น!

ไม่ว่าจะอย่างไรรอบนี้ จะต้องล้างแค้นให้ได้!

…

บนเวที

เว่ยห่าวอวิ้นย่อมไม่รู้เลยว่าในขณะนี้ ห้องถ่ายทอดสดของแต่ละทวีปกำลังถกเถียงอะไรกันอยู่

แต่เธอก็พอจะเดาได้

รอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยห่าวอวิ้นค่อยๆ จางหายไป เธอปรับลมหายใจให้มั่นคง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ให้เจ้าหน้าที่ข้างเวที

พรึบ

แสงไฟส่องลงมา

ไม่มีใครได้เตรียมใจไว้ล่วงหน้า จู่ๆ เสียงขับร้องอันชวนให้ใจสงบก็พลันดังขึ้นในโสตประสาทของผู้ชม

“อา~~~”

สายลมแผ่วเบาพัดผ่านเวที

แม้จะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่กลับไม่รู้สึกขัดเขินแม้แต่น้อย

ยิงนัดเดียวชนะขาด!

เสียงพูดคุยของผู้ชมในสนาม เงียบลงในทันทีในชั่วขณะนั้น!

บนเวที เสียงโทนสูงถือเป็นเรื่องปกติ ทว่าเสียงสูงที่ขับร้องอย่างแผ่วเบานุ่มนวลเช่นนี้ กลับหาได้ยากยิ่ง!

เสน่ห์ของเพลงพื้นบ้านกำลังแผ่ซ่านไปทั่วเวที

ในสายตาของผู้ชมที่นั่งอยู่ล่างเวที ล้วนเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความตื่นตาตื่นใจ!

“ดวงจันทร์ลอยขึ้นมา สว่างเจิดจ้า

สว่างเจิดจ้า

พี่ชายเปรียบเหมือนดวงจันทร์ เดินอยู่บนฟ้า

เดินอยู่บนฟ้า

กลับมีน้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย สีหน้าแฝงด้วยความเศร้าลึกๆ

เหลือเชื่อจริงๆ

ผู้ชมแต่ละคนได้ยินความรู้สึก ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงจากเพลงเดียวกัน!

…

ในที่นั่งคณะกรรมการ

สีหน้าของกรรมการหลายคนเริ่มจริงจังขึ้นเรื่อยๆ

บางคนถึงกับดูเคร่งเครียด!

หนึ่งในนั้นถึงขั้นเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว!

ครั้งนี้

ไม่ใช่การโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวอีกต่อไป

เว่ยห่าวอวิ้นเปล่งเสียงร้องเอื้อนออกมาอีกครั้ง และครั้งนี้กินระยะเวลานานยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าสายธารเล็กๆ ที่ไหลรินนั้นไม่มีวันสิ้นสุด

“อา~~~”

“อา~~~”

“อา~~~”

นี่คือเสียงเพรียกจากแดนไกล

ท่วงทำนองค่อยๆ แผ่ขยายออกไปพร้อมกับจังหวะและโน้ตเสียง!

เสียงสูงของกลุ่มชาติพันธุ์อี๋

ราวกับเสียงหยกจากเขาคุนซานแตกกระจายและเสียงขับขานของหงส์ฟ้า!

เป็นเทคนิคการร้องที่นำเสียงจริงทั้งหมด

ดันขึ้นไปไว้เหนือศีรษะอย่างอิสระในรูปแบบดั้งเดิม

นี่คือเทคนิคที่หลินเยวียนสอนเว่ยห่าวอวิ้นด้วยตัวเอง

และนี่คือครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของบลูสตาร์

เหล่าพ่อเพลงจากทีมโค้ชหลักของทุกทวีปล้วนรู้สึกราวกับถูกคลื่นลูกใหญ่ถาโถมเข้าใส่กลางใจ!

“นี่มัน…”

กรรมการหลายคนถึงกับเบิกตากว้างในพริบตา แทบจะอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

“เทคนิคการร้องแบบใหม่เหรอ!?”

เสียงของเว่ยห่าวอวิ้นดั่งสรวงสวรรค์ประธาน วิธีการร้องของเธอทะลุทะลวงข้อจำกัดของแนวทางดั้งเดิม เสียงสูงพุ่งออกมาอย่างอ่อนช้อยราวกับผ้าแพรที่โปรยปราย

บนเวที

แสงจันทร์ราวกับแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ

เสียงของเธอพุ่งขึ้นสูงประหนึ่งเส้นทางภูเขาแคบคดเคี้ยวสิบแปดโค้งและสุดท้ายเสียงจริงของเว่ยห่าวอวิ้นก็พุ่งขึ้นไปถึงจุดสูงสุดเหนือศีรษะ ในชั่วขณะนั้น ทั้งเวทีเปล่งประกายขึ้นมาฉับพลัน!

ความตกตะลึงของเหล่าพ่อเพลงพุ่งทะลุขีดจำกัด!

แม้แต่หัวหน้าโค้ชใหญ่ของจงโจวอย่างอบิเกลก็ถึงกับเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ!

นี่มันเสียงสูงระดับ High D!

เป็นเสียงจริงล้วนๆ ไม่มีการผสมเสียง

และยังลากเสียงได้นานถึงสองช่วงจังหวะเต็ม!

พร้อมกันนั้น เสียงขับร้องอันใสกระจ่างก็กรีดผ่านหมอกเมฆ ในที่สุดความรู้สึกของผู้ชมทุกคนก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

นั่นคือความสะเทือนใจที่ไม่อาจหาอะไรมาเทียบได้ จนทำให้ ขนลุกไปทั้งตัว ก่อนจะร่วงหล่นลงมาด้วยแรงของอารมณ์

……………………………………………………………