Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1054

ตอนที่ 1054 คู่ต่อสู้ที่เตรียมไว้สำหรับคุณ

………………..

บนตารางเหรียญทองในตอนนี้

จงโจว: 35 เหรียญทอง

ฉินโจว: 28 เหรียญทอง

หานโจว: 9 เหรียญทอง

ฉู่โจว: 8 เหรียญทอง

เว่ยโจว: 7 เหรียญทอง

ฉีโจว: 7 เหรียญทอง

จ้าวโจว: 4 เหรียญทอง

เยี่ยนโจว: 4 เหรียญทอง

ฉินโจวตามหลังจงโจวอยู่ 7 เหรียญทอง!

และพรุ่งนี้ก็คือวันสุดท้ายของมหกรรมดนตรีบลูสตาร์แล้ว แม้ในวันสุดท้ายจะมีการแข่งขันทั้งหมดหกหมวดหมู่

ต่อให้ฉินโจวกวาดเหรียญทองได้ครบทั้งหกหมวด

ก็ยังคงตามหลังจงโจวอยู่หนึ่งเหรียญทองอยู่ดี!

พูดอีกอย่างก็คือ

ศึกชิงเหรียญทองครั้งนี้ ได้ข้อสรุปแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย

จงโจวย่อมครองตำแหน่งอันดับหนึ่งบนตารางเหรียญทองของมหกรรมดนตรีบลูสตาร์อย่างแน่นอน

และนี่เองก็คือสาเหตุที่ทำให้หลินเยวียนและทุกคนรู้สึกเสียดาย

แม้ว่าทุกคนจะพอคาดเดาตอนจบเช่นนี้ได้ตั้งแต่ก่อนเริ่มแข่งขัน แต่เมื่อถึงเวลาที่ได้เห็นกับตาว่าฉินโจวไม่มีทางแซงได้แล้ว ความรู้สึกผิดหวังก็ยังคงเกิดขึ้นในใจอยู่ดี

ทั้งหมดนี้คือความได้เปรียบของจงโจว

ในอดีต เหล่าคนเก่งจากทั่วทุกทวีปต่างหลั่งไหลเข้าสู่จงโจว

และนั่นก็คือเหตุผลที่ทำให้จงโจวมีรากฐานที่ลึกซึ้งจนถึงทุกวันนี้

คงต้องรอจนกว่าการผนวกรวมของบลูสตาร์เสร็จสิ้น อิทธิพลนี้ถึงจะค่อยๆ ถูกลดทอนลง และเมื่อถึงวันนั้น ทวีปอื่นๆ จึงจะมีศักยภาพพอที่จะต่อกรกับจงโจวได้

แต่พูดก็พูดเถอะ…

แม้จะรู้สึกเสียดาย ทว่าในใจของทุกคนก็ยังคงรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย!

เพราะหลังจากที่จงโจวผงาดขึ้นเป็นผู้นำศาสตร์ทุกแขนงทั่วบลูสตาร์ นี่คือครั้งแรกที่มีทวีปอื่นสามารถกดดันพวกเขาได้มากถึงขนาดนี้!

มหกรรมดนตรีบลูสตาร์ครั้งนี้

ฉินโจวทำให้อีกทั้งหกทวีปอื่นๆ ได้เห็นถึงความเป็นไปได้ในการโค่นล้มจงโจว!

เมื่อถึงวันที่บลูสตาร์ทั้งหมดผนวกรวมเข้าด้วยกัน

ทวีปอื่นๆ ก็อาจสามารถต่อกรกับจงโจว ในบางสาขาได้อย่างสูสีจริงๆ สักที!

เพราะการผนวกรวม ย่อมหมายถึงการหลอมรวมวัฒนธรรม

ไม่ว่ารากฐานของจงโจวในแต่ละสาขาจะเหนือกว่ามากแค่ไหน แต่เมื่อวัฒนธรรมของทุกทวีปค่อยๆ หลอมรวมเป็นหนึ่ง หลายสิ่งหลายอย่างย่อมสามารถไล่ตามทันหรืออาจแซงโค้งได้ด้วยซ้ำ!

…

แต่เมื่อเทียบกับมุมมองของฝั่งโค้ช

ประชาชนของฉินโจวกลับรู้สึกพึงพอใจกับผลลัพธ์ครั้งนี้เป็นอย่างยิ่ง บางคนถึงกับดีใจจนแทบคลั่ง!

เพราะแม้ฉินโจวจะได้รับการยกย่องว่าเป็นมาตุภูมิแห่งดนตรี ทว่าในสายตาของชาวฉินส่วนใหญ่ เมื่อมาเผชิญหน้ากับจงโจว กลับสูญเสียความมั่นใจไป

พูดให้เสียดหูสักหน่อยก็คือ คุกเข่ามานานเกินไปแล้ว

เพราะฉะนั้น

เมื่อชาวฉินได้เห็นกับตาว่าทวีปของตนไม่ได้ด้อยไปกว่าจงโจวอีกต่อไป หัวใจของพวกเขาก็พลันระเบิดไปด้วยความตื่นเต้นและปลื้มปีติ!

‘ฮ่าๆ ดีใจสุดๆ ไปเลย!’

‘ที่แท้พวกเราก็แข็งแกร่งขึ้นโดยไม่รู้ตัวเลยสินะ ถึงทวีปอื่นๆ จะยังไม่สามารถกลายเป็นภัยคุกคามของจงโจวได้ แต่ฉินโจวของพวกเราตอนนี้มีศักยภาพพอจะสู้กับจงโจวได้แล้ว!’

‘ระยะห่างไม่ได้มากอย่างที่คิด!’

‘ถ้าพรุ่งนี้เราคว้าเหรียญทองมาเพิ่มได้อีกสักหน่อย ช่องว่างในตารางเหรียญทองก็จะยิ่งลดลง!’

‘มหกรรมดนตรีบลูสตาร์จะจัดอีกไหมนะ?’

‘ต้องมีแน่นอน นี่เพิ่งเป็นครั้งแรกของมหกรรมดนตรีบลูสตาร์เท่านั้น เราอาจแพ้ให้จงโจวในครั้งนี้ แต่ครั้งที่สอง ครั้งที่สามล่ะ ปีหน้าพอเริ่มมีการผนวกรวมอย่างเป็นทางการ เราก็อาจมีความหวังในการแซงหน้าจงโจวได้แล้ว!’

‘ใช่เลย!’

‘อย่าลืมนะว่าดารานักร้องหลายคนในจงโจวตอนนี้ถือสองสัญทวีป พวกเขาแค่ย้ายมาอยู่จงโจวเพราะนโยบายและสวัสดิการ ถึงได้เข้าร่วมแข่งขันในนามของจงโจว แต่หลังจากผนวกรวมแล้ว หลายๆ นโยบายก็จะถูกทำให้เป็นหนึ่งเดียว จงโจวจะดึงดูดคนจากทวีปอื่นได้ยากขึ้นแน่นอน!’

ใช่แล้ว

เพราะจงโจวมีสวัสดิการและโอกาสที่ดี

ถึงสามารถดึงดูดบุคลากรชั้นยอดจากทวีปต่างๆ ได้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่เมื่อเข้าสู่ยุคแห่งการผนวกรวมอย่างเป็นทางการ ทุกทวีปบนบลูสตาร์จะค่อยๆ ผสานเข้าด้วยกันในทุกมิติ

เมื่อถึงตอนนั้น

ทวีปต่างๆ จะสามารถเติบโตในด้านวัฒนธรรมและศิลปะได้อย่างเท่าเทียม วงการศิลปะและวัฒนธรรมของแต่ละทวีปย่อมเจริญรุ่งเรืองอย่างแน่นอน จะไม่มีทวีปไหนที่สามารถผูกขาดความยิ่งใหญ่ไว้เพียงลำพังได้ด้วยปัจจัยภายนอกอีกต่อไป อนาคตจะเป็นอย่างไร ก็ยากจะคาดเดาแล้วจริงๆ

…

ฉินโจวกำลังตื่นเต้นกันอย่างสุดขีด!

ในขณะที่ชาวจงโจวกลับรู้สึกอึดอัดไม่น้อย

แม้ว่าจงโจวจะคว้าอันดับหนึ่งในตารางเหรียญทองของมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ได้แน่นอนแล้ว ทว่าในใจของหลายคนกลับรู้สึกเสียศูนย์ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาสูญเสียความรู้สึกเหนือกว่าแบบขาดลอย ไป!

ไม่ต้องพูดถึงให้ไกลตัว

แค่เซี่ยนอวี๋จากฉินโจวเพียงคนเดียว

ก็ทำให้จงโจวรู้สึกหนักใจถึงขั้นจัดการไม่อยู่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เรื่องพรรค์นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

ตามหลักแล้ว

เมื่อการแข่งขันในวันที่ 17 ของมหกรรมดนตรีบลูสตาร์สิ้นสุดลงหัวใจของทุกคนก็แทบจะล่องลอยไปยังเวทีแข่งขันของวันรุ่งขึ้นกันหมดแล้ว!

บนโลกออนไลน์เว็บไซต์เกี่ยวกับดนตรีและความบันเทิงมากมายพากันเปิดโหวตสำรวจความคิดเห็นเปรียบเทียบคะแนนนิยมระหว่างอบิเกลกับหยางจงหมิง

โดยรวมแล้ว

อบิเกลมีคะแนนสนับสนุนอยู่ที่ประมาณ 60 เปอร์เซ็นต์

ขณะที่หยางจงหมิงเป็นรองอยู่เล็กน้อย อยู่ที่ 40 เปอร์เซ็นต์

ซึ่งก็นับว่าเป็นเรื่องปกติเพราะอบิเกลเป็นพ่อเพลงจากจงโจว และยังมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกว้างขวางกว่าหยางจงหมิงมากนัก

แม้ในโลกออนไลน์จะมีข่าวลือว่า

อบิเกลเคยพ่ายแพ้ให้กับหยางจงหมิงมาก่อน แต่หากดูจากผลงานที่ทั้งคู่แสดงออกมาในมหกรรมบลูสตาร์จนถึงตอนนี้ จะเห็นได้ชัดว่าผลงานของทั้งสองนั้นอยู่ในระดับแนวหน้าอย่างแท้จริง แทบไม่มีใครสามารถตัดสินได้เลยว่า ใครมีความสามารถด้านการประพันธ์เพลงเหนือกว่ากัน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่คนนอกไม่รู้ก็คือ

หลังจากการประชุมของทีมโค้ชหลักแห่งทวีปฉินสิ้นสุดลง

หยางจงหมิงก็หันไปพูดกับหลินเยวียนว่า

“พรุ่งนี้ ฝากไว้ที่คุณแล้ว”

ทันทีที่ประโยคนี้จบลง ลู่เซิ่งและคนอื่นๆ ต่างก็ทำหน้าประหลาดขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าพวกเขานึกถึงอะไรกันอยู่

“ฉันมีลางสังหรณ์”

เจิ้งจิงถึงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

“ว่าพรุ่งนี้อบิเกลคงกระอักเลือดแน่ๆ”

แม้แต่อิ่นตงซึ่งปกติไม่ค่อยแสดงสีหน้า ยังกระตุกมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เขาจะต้องเกลียดคุณมากกว่าเดิมสิบเท่าแน่นอน”

“เกี่ยวอะไรกับผมล่ะ”

หยางจงหมิงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างสบายใจ “ผมก็ไม่ได้บอกซะหน่อยว่า พรุ่งนี้ผมจะลงมือเองแน่ๆ ”

“พี่ชาย!”

เยี่ยจือชิวถึงกับปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยสีหน้าหนักใจ “พี่คิดว่านั่นคือประเด็นหลักตอนนี้จริงๆ หรือ?”

“ทุกคน…”

หยางจงหมิงหรี่ตาลงเล็กน้อย “อีกไม่นาน จงโจวกำลังจะผนวกรวมกับบลูสตาร์ แล้วเสี่ยวอวี๋ก็จำเป็นต้องมีคู่ต่อสู้ระดับอบิเกลไว้ฝึกปรือบ้าง”

เขาเป็นคู่ต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม

เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะใช้เป็นหินลับมีด

แต่สำหรับผม ไม่จำเป็นอีกแล้ว

นึกมาถึงตรงนี้ หยางจงหมิงก็หันไปมองหลินเยวียนอีกครั้ง “เตรียมตัวแล้วหรือยัง พรุ่งนี้คุณต้องเผชิญกับความพิโรธของอบิเกลนะ”

หลินเยวียน “…”

นี่คุณกำลังจะโยนความแค้นที่อบิเกลมีต่อคุณ มาใส่ผมแบบคูณสองเลยใช่ไหม?

………………………………………………………..