Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1068

ตอนที่ 1068-3 น้ำตาไหลริน (3)

เหอซีเสียสติไปแล้ว

ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาเสียสติไปได้อย่างไร

บางทีอาจเป็นเพราะผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นที่กลายเป็นฟางเส้นสุดท้าย

เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้

เฉินเล่อก็รู้สึกสับสนและว่างเปล่าในใจ

เรื่องราวทั้งหมด ตอนนี้เหลืออีกเพียงสองหน้าเท่านั้น

แต่เขากลับไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าเรื่องนี้จะจบลงด้วยรูปแบบแบบใด

เสียสติไปแล้วจริงๆ หรือ!?

ตกลงใครกันแน่ที่เสียสติ ตัวเอกอย่างเหอซี หรือผู้เขียนอย่างฉู่ขวง!?

ทำไมถึงต้องเขียนให้เป็นแบบนี้!?

ไม่มีความหวัง ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีการหักมุมใดๆ !

เหอซีเดิมพันทั้งชีวิตของตัวเอง แต่ตอนจบกลับกลายเป็นคนวิกลจริต!

แม้จะมองในฐานะนักเขียนนิยายแนววิทยาศาสตร์เฉินเล่อก็ยังไม่สามารถเข้าใจสิ่งนี้ได้เลย!

ไม่สิ!

แม้จะมองในฐานะ “ผู้อ่านธรรมดา”เฉินเล่อก็ยังไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย!

โทนเรื่องที่สิ้นหวังถึงเพียงนี้!

เรื่องราวแบบนี้จะมีความหมายอะไร!?

หรือบางที ความหมายทั้งหมดอาจจะรออยู่ที่ตอนจบ

นิ้วมือของเฉินเล่อเริ่มสั่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวเขาค่อยๆ พลิกเปิดสองหน้าสุดท้ายอย่างระมัดระวัง

ดวงตาของเฉินเล่อเบิกกว้าง ลมหายใจของเขาหอบถี่จนแทบควบคุมไม่อยู่!

แรงสั่นสะเทือนอันหนักหน่วงพุ่งเข้าใส่ร่างของเขาในเสี้ยววินาที เขาสัมผัสได้ถึงความชาวาบที่แล่นขึ้นมาจากหนังศีรษะ ขนลุกซู่ไปทั้งตัวด้วยความตกตะลึง !

…

ผู้โศกศัลย์

บทสรุปสุดท้าย

[ผมชื่อเหอหงเหว่ย

ระยะหลังมานี้ผมไม่ได้พบแขกแม้แต่คนเดียวแม้ว่าภายนอกจะกำลังตื่นเต้นกับเหตุการณ์ระดับพลิกหน้าประวัติศาสตร์ครั้งนี้ก็ตาม

ตลอดสองวันที่ผ่านมา ฉันง่วนอยู่กับการเขียนเอกสารชุดหนึ่ง

อันที่จริงมันก็แค่รายชื่อคนไม่กี่คน พร้อมคำอธิบายสั้นๆ แนบไปแต่ทุกครั้งที่เขียนชื่อลงไปสักชื่อ ผมก็อดถอนหายใจยาวไม่ได้และเมื่อเขียนถึงชื่อสุดท้าย ผมถึงกับจับปากกาแทบไม่อยู่

ตอนนี้ ผมกำลังยืนอยู่บนเวทีรับรางวัลสูงสุดแห่งวงการวิทยาศาสตร์พร้อมกับเอกสารครึ่งหน้ากระดาษแผ่นนั้นในมือ

ไม่ว่าพูดถึงถึงโครงการที่ฉันได้รับรางวัลนี้ว่าอย่างไร ก็ไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย

เพราะผมและห้องทดลองที่ผมเป็นหัวหน้านั้น ได้รับรางวัลจากผลงานสมการสนามเอกภาพ นี่คือความฝันทางวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติ

และในความหมายหนึ่ง นี่คือจุดสูงสุดของความเข้าใจของมนุษย์ต่อจักรวาล…]

ผม!

เป็นผม!

มุมมองบุคคลที่หนึ่งในนิยาย ‘ผม’ คนคนนี้ปรากฏอยู่ตลอดทั้งเรื่องคือผู้ที่ได้เฝ้ามองและเป็นสักขีพยานตลอดทั้งชีวิตของเหอซี

อย่างไรก็ตาม

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เฉินเล่อไม่เคยฉุกคิดเลยว่า ‘ผม’ ในเรื่องนี้คือใคร เขาเพียงแค่เข้าใจว่าเป็นเพียงกลวิธีการเล่าเรื่องแบบมุมมองพระเจ้าเท่านั้น

ตอนนี้เฉินเล่อเข้าใจแล้ว!

‘ผม’ คนนี้ก็คือเหอหงเหว่ยที่มาจากอนาคตอันไกลโพ้น และเขาใช้ทฤษฎีความต่อเนื่องย่อยที่เหอซีสร้างขึ้น นำพาวิทยาศาสตร์ให้ก้าวข้ามยุคสมัยอย่างยิ่งใหญ่!

เพื่อที่จะเข้าใจเบื้องหลังของการสร้าง ‘ทฤษฎีความต่อเนื่องย่อย’

เหอหงเหว่ยได้ใช้ไทม์แมชชีนย้อนเวลากลับไป เฝ้ามองชีวิตของเหอซีด้วยตาของตนเอง

และในตอนนี้

เขากำลังยืนอยู่บนเวทีรางวัลสูงสุดแห่งวงการวิทยาศาสตร์ในโลกอนาคตกล่าวอย่างซึ้งกินใจว่า “หากไม่มีเหอซี สมการสนามเอกภาพคงยังไม่อาจเกิดขึ้นได้ในอีกหลายร้อยปี”

เมื่อ 150 ปีก่อน

ดูเหมือนว่าจะมีหมอหลายคนอยู่ในห้องด้วย

“ปล่อยเขาเถอะ” เสียงหนึ่งที่ทุ้มต่ำกล่าวขึ้น

“เขาไม่มีทางรอดแล้ว ตอนนี้สิบโมงเจ็ดนาที จดเวลานี้ไว้ด้วย”

“ก็ได้”

“ฉันจะเก็บของ”

ทันใดนั้น

เสียงหนุ่มเสียงหนึ่งก็ตะโกนขึ้นด้วยความตื่นตระหนก

“พระเจ้าช่วย คนไข้พูดได้ เขากำลังพูดอยู่!”

“เป็นไปไม่ได้!”

เสียงทุ้มต่ำเมื่อครู่ร้องสวนขึ้น “เขาไม่ได้พูดมายี่สิบปีแล้วนะ แล้วตอนนี้เขาก็ไม่มีแรงจะพูดได้ด้วยซ้ำ!”

แต่แล้ว

เสียงทุ้มต่ำนั้นก็เงียบลงไปทันที

เหมือนว่าเขาได้ค้นพบอะไรบางอย่าง

รอบข้างก็พลันเงียบลงตามไปด้วย

ในตอนนั้นเอง ทุกคนก็ได้ยินเสียงหนึ่ง เสียงแหบพร่าจากความเงียบงันมาหลายปี กำลังพยายามเอ่ยบางสิ่งออกมาอย่างสุดแรงเกิด

“แม่” เสียงนั้นแหบสาก แต่ฟังออกชัดเจน

“แม่” เขาเอ่ยอีกครั้ง ชัดเจนจับใจยิ่งนัก

…

เหอซีผู้ที่ถูกประเมินว่าเป็นเจ้าชายนิทรา ได้เปล่งเสียงเรียกหาแม่ออกมาทั้งน้ำตา

สองเส้นเรื่องที่ดำเนินมาตลอดทั้งเรื่อง ทั้งแนวคิดวิทยาศาสตร์อันล้ำยุคและความรักของแม่ ได้ถูกยกระดับสู่จุดสูงสุดอย่างสมบูรณ์

เฉินเล่อไม่อาจกลั้นน้ำตาของตนเองไว้ได้อีกต่อไป

………………………………………………….