Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1077

ตอนที่ 1077 การ์ตูนสาวน้อยน่ารัก

………………..

เขียนนิยายแบบระดมสมอง!

อันที่จริง นี่ไม่ใช่แค่การเล่นมุกลอกไอเดียจากคอมเมนต์แบบในนิยายแนวปัจจุบันหรอก

หลายคนอาจยังไม่รู้ว่า

ในบางแง่มุมของต้นฉบับนิยายเรื่องภารกิจกู้ชีวิตบนดาวอังคารของแอนดี เวียร์ ก็มีองค์ประกอบของการเขียนแบบระดมสมองอยู่จริงๆ

ผู้แต่งอย่างแอนดี เวียร์เป็นเด็กเนิร์ดสายวิทย์คนหนึ่ง

เขาจะตั้งคำถามขึ้นมาโดยอ้างอิงจากสถานการณ์จริงบนดาวอังคาร จากนั้นจึงคิดหาแนวทางแก้ไขปัญหาแต่ละข้อ

ความจริงจังในรายละเอียดของเขา ยังส่งผลไปถึงโครงสร้างของนิยายโดยตรงอีกด้วย

หากคุณอ่านนิยายจะพบว่า

ทุกครั้งที่ตัวเอกเจอปัญหา โครงสร้างการเล่าเรื่องมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ

วิเคราะห์ปัญหาและตั้งสมมติฐาน

ทดลองเล็กๆ เพื่อพิสูจน์สมมติฐาน

จากนั้นจึงตัดสินใจเลือกวิธีแก้ปัญหา

และสุดท้าย เริ่มลงมือปฏิบัติจริง!

นั่นแหละคือเหตุผลที่ทำให้ทุกคนรู้สึกว่า รายละเอียดทุกอย่างในนิยายเรื่องนี้สมจริงจนน่าเหลือเชื่อ และความสมจริงที่ดูเหมือนจับต้องได้นี่เอง คือส่วนที่มีเสน่ห์ที่สุดของนิยายเรื่องนี้

แต่นี่ก็ไม่ใช่ความดีความชอบของผู้เขียนไปเสียทั้งหมด

เพราะผู้อ่านของแอนดี เวียร์นั้น ส่วนใหญ่ก็เป็นเนิร์ดสายวิทย์คล้ายคลึงกับเขา

ในหมู่ผู้อ่านเหล่านี้ มีทั้งนักเคมี นักฟิสิกส์ วิศวกรไฟฟ้า และอาชีพอื่นๆ อยู่จำนวนมาก

พวกเขาเหล่านี้จะนั่งคำนวณเนื้อหาต่างๆ ที่ปรากฏในเรื่องภารกิจกู้ชีวิตบนดาวอังคาร เพื่อชี้ให้เห็นจุดที่อาจ ไม่ถูกต้องตามหลักวิทยาศาสตร์

ท้ายที่สุด

แอนดี เวียร์จึงคัดเลือกผู้อ่านสายวิทย์ระดับมืออาชีพมาราวๆ สามพันคน

คนกลุ่มนี้ไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากช่วยจับผิดความไม่แม่นยำในนิยายให้เขาเท่านั้น

กระบวนการแบบนี้เอง ทำให้เขามั่นใจในความถูกต้องทางวิทยาศาสตร์ของเนื้อหามากขึ้น เพราะผ่านการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญหลากหลายสาขามาแล้ว

ถือเป็นวิธีการเขียนนิยายแบบระดมสมองแบบเล่นใหญ่อย่างแท้จริง

แม้แต่วงในขององค์การอวกาศก็ยังต้องตะลึงหลังอ่านนิยายเรื่องนี้จบ จนต้องมาซักไซ้กับผู้เขียนว่ารู้จักใครในองค์การอวกาศหรือเปล่า เพราะบางเนื้อหาที่อยู่ในเรื่องนั้น ไม่มีข้อมูลให้ค้นหาได้บนโลกออนไลน์เลยด้วยซ้ำ!

แน่นอน

สุดท้ายแล้ว คนที่เจ๋งที่สุดก็ยังเป็นตัวผู้เขียนเอง

แอนดี เวียร์ต้องการเขียนนิยายเรื่องนี้ให้ออกมาสมบูรณ์ที่สุด เขาจึงลงมือศึกษาความรู้หลากหลายแขนงด้วยตัวเอง ทั้งกลศาสตร์วงโคจร พฤกษศาสตร์ ดาราศาสตร์ หรือแม้แต่วิศวกรรมการบิน ถึงขนาดที่เขาลงทุนเขียนซอฟต์แวร์ขึ้นมาเอง เพื่อใช้คำนวณเวลาเดินทางจากโลกไปดาวอังคารให้แม่นยำที่สุด!

“สิ่งที่เขาทำนั้นฮาร์ดคอร์กว่านิยายที่เขาเขียนซะอีก!”

หลินเยวียนถึงกับเอ่ยปากชื่นชม

นิยายไซไฟที่มีเนื้อหายึดโยงกับวิทยาศาสตร์ยุคปัจจุบันอย่างเข้มข้นย่อมต้องการผู้เขียนที่มีความสามารถรอบด้านและเข้าใจเทคโนโลยีอย่างลึกซึ้ง

และหลังจากที่ปลุกกระแสความสนใจของผู้อ่านได้สำเร็จหลินเยวียนจึงเริ่มแลกเปลี่ยนเพื่อขอรับต้นฉบับภารกิจกู้ชีวิตบนดาวอังคารจากระบบ

สิ่งที่ทำให้หลินเยวียนรู้สึกประหลาดใจก็คือ ต้นฉบับที่ซื้อมาได้จากระบบนั้นดูเหมือนจะแตกต่างจากเวอร์ชันที่มีอยู่บนโลก!

เมื่อเปิดอ่านอย่างละเอียด หลินเยวียนก็ถึงกับลิงโลดสุดขีด!

เพราะระบบได้ปรับแก้เนื้อหาทั้งหมดที่ไม่สอดคล้องกับบลูสตาร์ให้เรียบร้อยแล้ว!

พูดง่ายๆ ก็คือ

ระบบได้มอบนิยายภารกิจกู้ชีวิตบนดาวอังคารเวอร์ชันที่เขียนโดยอ้างอิงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของบลูสตาร์โดยเฉพาะให้กับหลินเยวียน

นั่นทำให้เขาไม่ต้องเสียเวลามาปรับแก้เนื้อหาเอง

เพราะถึงอย่างไร เทคโนโลยีด้านอวกาศของบลูสตาร์ ก็ยังแตกต่างจากของโลกอยู่พอสมควร

เมื่อมีระบบช่วยจัดการส่วนที่ไม่สอดคล้องให้แล้ว ความเร็วในการเขียนนิยายของหลินเยวียนจึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หลินเยวียนรู้สึกได้ว่าอีกไม่นาน เขาน่าจะสามารถเขียนนิยายเรื่องนี้จบได้

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเลือกที่จะชะลอความเร็วลงเล็กน้อย

ไม่ใช่เพียงเพราะไม่อยากให้ตนเองดูเทพเกินมนุษย์ แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่เขาต้องทำให้เสร็จด้วย

พูดให้ชัดก็คือ เป็นเรื่องของอิ่งจือ

ก่อนหน้านี้จินมู่เคยบอกว่าถังอี๋วาดเรื่องสาวน้อยเวทมนตร์มาโดกะจบแล้ว

ตอนนี้เธอกำลังมองหาการ์ตูนเรื่องใหม่ที่เป็นแนวชีวิตประจำวัน ถ้าเป็นแนวสาวน้อยจะยิ่งดี

หลินเยวียนคิดอยู่ไม่นาน

แล้วก็ได้ไอเดียทันที

เขาตัดสินใจจะนำเรื่อง ‘อูมารุจังตัวแสบ’ มาเขียนใหม่!

การ์ตูนเรื่องนี้น่ะเหรอ จะบอกว่าเป็นแค่แนวสาวน้อยได้ยังไงนี่แทบจะเป็นตัวแทนของการ์ตูนแนวสาวน้อยสายน่ารักเลยต่างหาก!

หลินเยวียนเองก็ถือว่าเข้าใจตลาดการ์ตูนของบลูสตาร์อยู่พอสมควร การ์ตูนแนวกระแสหลักยังคงครองตลาดเกือบทั้งหมด แทบไม่ค่อยมีสายชีวิตประจำวันแนวนุ่มนิ่มแบบนี้ที่ได้รับความสนใจมากนักนับประสาอะไรกับการ์ตูนแนวน่ารักใสๆ อย่างเรื่องอูมารุจังตัวแสบ

การ์ตูนแบบนี้ ถ้าได้นำเสนอออกมาอาจจะทำให้ผู้อ่านหลายคนรู้สึกแปลกใหม่ขึ้นมาบ้างก็ได้

“น่ารักเกินไปแล้วมั้ง!”

ลายเส้นที่แอบมีความหลุดโลกเล็กน้อย ทำเอานักวาดการ์ตูนระดับหัวแถวของเหลียนเหมิงหัวเราะกันครืนทั้งห้อง

การ์ตูนแนวสาวน้อยน่ารักสดใสที่เน้นความสบายใจและชีวิตประจำวันแบบนี้ สำหรับคนที่ชอบแนวนี้แล้ว บอกเลยว่าเยียวยาหัวใจได้ดีสุดๆ

ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคน

ถังอี๋เองก็กำลังอ่านการ์ตูนเรื่องนี้อยู่เช่นกัน

ดวงตาของเธอค่อยๆ เป็นประกายขึ้นเรื่อยๆ ทั้งตัวถึงกับหลงใหลในต้นฉบับจนวางไม่ลงเลยทีเดียว

“น่ารักเกินต้าน!”

แต่เดิมถังอี๋ก็แค่ต้องการการ์ตูนแนวสาวน้อยกับชีวิตประจำวันธรรมดาไม่คิดเลยว่าอิ่งจือจะเพิ่มพลังความน่ารักสดใสเข้ามา จนทำให้ผลงานดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาในชั่วพริบตา!

ชอบมาก!

ชอบสุดๆ !

เรื่องนี้ต้องตั้งใจวาดให้ดี ถ้าได้ทำเป็นแอนิเมชันแล้วหานักพากย์เสียงหญิงที่เหมาะสมมารับบทละก็บางทีอาจดังระเบิดขึ้นมาก็ได้ระ!

“ดูท่า เทพอิ่งจะไม่หลอกพวกเราจริงๆ ด้วย”

“ถึงการ์ตูนแต่ละเรื่องของพวกเราจะใกล้จบกันแล้วแต่ก็จะยังได้รับไอเดียดีๆ แบบนี้จากเขาอยู่!”

“สไตล์นี้น่ะ สุดยอดจริงๆ!”

“ไม่เสียแรงที่เป็นเพื่อนซี้ของฉู่ขวงกับเซี่ยนอวี๋!”

“นั่นสิ!”

“ฉู่ขวงเชี่ยวชาญงานเขียนสารพัดรูปแบบ ตอนนี้ถึงกับเขียนไซไฟแล้วด้วย เซี่ยนอวี๋ก็แต่งเพลงได้ทุกแนว แม้แต่เครื่องดนตรีแปลกๆ ก็ยังเล่นได้ ส่วนอิ่งจือก็เหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นการ์ตูนแนวกระแสหลักที่เดือดเลือดพล่าน หรือเฉพาะกลุ่ม ก็เขียนได้ทั้งนั้น แล้วดูตอนนี้สิ เขาวาดการ์ตูนแนวสาวน้อยน่ารักสดใจเยียวยาหัวใจได้อีก นี่มันเทพเจ้าแห่งวงการ์ตูนชัดๆ !”

“ถังอี๋!”

ทันใดนั้น ทุกคนในห้องก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

ถังอี๋กำลังอ่านการ์ตูนอย่างเพลิดเพลินพอได้ยินเสียงเรียกก็เงยหน้าขึ้นมาถามด้วยความงุนงง “อะไรเหรอ”

ทุกคนมองไปยังอูมารุจังตัวแสบผู้แสนน่ารัก แล้วแทบจะพูดพร้อมกันเป็นเสียงเดียวว่า “ช่วยวาดภรรยาของพวกเราให้ออกมาดีที่สุดด้วยนะ!”

ถังอี๋ “?”

พวกนายมันโอตาคุจอมเพ้อเจ้อกันทั้งนั้น!

อูมารุจังน่ะ ภรรยาฉันต่างหากล่ะ!

………………………………………………………….