Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1102
ตอนที่ 1102 ศึกภายในของวงการการ์ตูนถือกำเนิดขึ้นแล้ว (2)
แน่นอนว่า หลินเยวียนไม่อาจรู้ได้เลยว่าหลี่ซ่งหวาคิดอะไรอยู่
ตอนนี้เขากำลังตั้งใจอ่านหัวข้อ และศึกษามาตรฐานของสมาคมวรรณศิลป์อย่างจริงจัง
ช่องรายการเด็กต้องการผลงานแอนิเมชันสำหรับกลุ่มเด็กเล็กเป็นหลัก ซึ่งข้อนี้ก็ปัดทิ้งผลงานการ์ตูนส่วนใหญ่ไปได้เลย
แอนิเมชันประเภทวัยรุ่นเลือดร้อน เช่น นินจาจอมคาถา ราชาโจรสลัด หรือเทพมรณะพวกนั้นน่ะหรือ
ไม่เข้ากับบรรยากาศของช่องเด็กเลยแม้แต่น้อย
ถ้าพูดถึงแอนิเมชันสำหรับเด็กจริงๆ แล้ว ตัวเลือกมีเยอะมาก
เขาเผลอนึกถึงทอมกับเจอร์รีขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
แต่ไม่นานก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปเอง
ไม่ใช่ว่าเรื่องทอมกับเจอร์รี่นั้นไม่ดีแต่ปัญหาคือเรื่องดนตรีประกอบของแอนิเมชันเรื่องนี้จัดอยู่ในระดับงานหิน
หลายตอนใช้ผลงานดนตรีคลาสสิกระดับโลกเป็นแบ็กกราวด์ ถึงขั้นมีบทเพลงของเบโทเฟินด้วยซ้ำ
เก็บไอเดียนี้ไว้ก่อนดีกว่า
ในเมื่อบลูสตาร์นั้นมีวัฒนธรรมแบบโลกตะวันออกเป็นแกนหลักหลินเยวียนจึงคิดว่า ทำไมไม่ลองนึกถึงผลงานจากแดนมังกรดูล่ะ
“อย่างเช่นบันทึกการเดินทางสู่ประจิมทิศไงล่ะ!”
สมาคมวรรณศิลป์อยากได้แอนิเมชันแนวตำนานเทพนิยาย งั้นบันทึกการเดินทางสู่ประจิมทิศก็เหมาะสุดๆ แล้ว
ต้องเข้าใจว่า
บันทึกการเดินทางสู่ประจิมทิศเวอร์ชันซีรีส์นั้นเคยโด่งดังมาก แต่กลับไม่เคยมีเวอร์ชันแอนิเมชันฉายออก
อันที่จริงบริษัทได้เริ่มผลิตไปแล้ว เพียงแต่ความคืบหน้าอาจช้าไปเล็กน้อย
หลินเยวียนคิดว่าควรกลับไปเร่งทีมงานสักหน่อย
เพราะถ้าพูดถึงแอนิเมชันแนวตำนานเทพนิยายบันทึกการเดินทางสู่ประจิมทิศนั้นเหมาะสมอย่างยิ่ง!
เขาก็นึกถึง ‘เหมียวฟ้าสามพันคำถาม’
แอนิเมชันแนวสารคดีวิทยาศาสตร์ที่คลาสสิกมาก นับว่าเป็นความทรงจำในวัยเด็กของเด็กจากแดนมังกรรุ่นหนึ่งเลยทีเดียว
นอกจากนั้นยังมีแอนิเมชันแนวการศึกษาอีกด้วย
แต่แนวนี้ค่อนข้างกว้าง เพราะแอนิเมชันหลายเรื่องก็มีแง่มุมด้านการศึกษาอยู่แล้ว
อย่างเช่น ‘แมวแดงกับกระต่ายฟ้า ตำนานเจ็ดวีรบุรุษ’ ซึ่งมีกลิ่นอายของยุทธภพ
หรือสารวัตรแมวดำที่สื่อถึงแนวคิดธรรมะย่อมชนะอธรรม
หรือจะเป็น…
‘เจ็ดพี่น้องน้ำเต้าวิเศษ’ ดีไหม?
ดูเหมือนว่าสมาคมวรรณศิลป์ยังพูดถึงแอนิเมชันที่มีแนวศิลปะด้วย?
แล้วอะไรล่ะคือแอนิเมชันแนวศิลปะ?หลินเยวียนก็พอจะเดาออกคร่าวๆ แต่ก็ยังไม่มั่นใจนัก
เพราะข้อกำหนดโดยรวมของสมาคมวรรณศิลป์คือ “ต้องสนุก น่าสนใจ และมีคุณค่าด้านการศึกษา อาจเป็นเหตุผลที่พวกเขายังยอมรับซีรีส์แนวไลฟ์แอ็กชัน ถ้ามีคุณภาพเพียงพอ
เอาเถอะ!
ลุยเลยแล้วกัน!
เอาตามแนวทาง “สนุก น่าสนใจ และมีคุณค่าทางการศึกษา” ไปเลย
หลินเยวียนรีบเรียกจินมู่มา “เราจะเริ่มทำแอนิเมชันออกมาจำนวนหนึ่งก่อน!”
“กี่เรื่องครับ”
“อย่างน้อยห้าเรื่อง”
“งั้นคุณอย่าให้เราทำกันอยู่ฝ่ายเดียว ฝ่ายแอนิเมชันของสตาร์ไลท์ก็ต้องลุยด้วยนะ”
“โอเค งั้นคุณแบ่งทีมไปก่อนเลย”
“เดี๋ยวผมแบ่งเป็นสามทีมให้ น่าจะพอไหว ทีมละหนึ่งเรื่อง”
“ดีมาก!”
หลินเยวียนเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงบันดาลใจ!
ในไม่กี่วันต่อมา เขาเขียนบทออกมาหลายเรื่องติดกัน ยังวาดภาพออกแบบไปอีกกองใหญ่ ทั้งหมดคือแผนที่เขาเตรียมไว้สำหรับแอนิเมชันที่กำลังจะสร้าง!
…
สองวันต่อมา
หลินเยวียนมาถึงสตูดิโอตามเงาฝัน
ทีมที่หนึ่ง
“แอนิเมชันเรื่องนี้ ผมเรียกมันว่าแอนิเมชันกระดาษตัด มันใช้วิธีผลิตต่างจากแอนิเมชันทั่วไป พวกคุณต้องตัดตัวละครออกมาแล้วใส่ลงไปในแอนิเมชัน”
“กระดาษตัดเหรอ?”
“ง่ายมาก เดี๋ยวผมสอนให้”
“ทำไมคุณไม่ใช้เอฟเฟ็กต์ทำแอนิเมชันตรงๆ ไปเลยล่ะคะ?”
“คุณไม่คิดเหรอว่ากระดาษตัดมันน่าสนุกดี?”
“ก็จริงนะ ถือว่าแหวกแนวเลย จริงสิ ฉันยังมีอีกคำถาม ทำไมพวกเจ็ดพี่น้องน้ำเต้าวิเศษถึงไม่รวมทีมกันไปสู้กับปีศาจ ต้องแยกกันไปโดนจับทีละคนด้วยคะ?”
“ทำได้ไหมครับ?”
“ได้ค่ะ!”
พูดมากจริงๆ
หลินเยวียนดันหน้ากากขึ้นเล็กน้อย “คนต่อไป!”
…
หัวหน้าทีมที่สองมาถึง
หลินเยวียนพูดขึ้นว่า “อ่านบทแล้วหรือยังครับ?”
หัวหน้าทีมที่สองรีบพยักหน้า “อ่านแล้วครับ!”
“รีบลงมือทำได้เลย!”
“นี่จัดว่าเป็นแอนิเมชันประเภทไหนเหรอครับ?”
“การ์ตูนให้ความรู้”
“ฮ่าๆ การ์ตูนให้ความรู้จริงๆ พระเอกชื่อเจ้าเหมียวฟ้าดูใสซื่อ เรียบร้อยมากเลยครับ”
“ไม่เป็นไรหรอก การ์ตูนแนวความรู้ก็ต้องมีพระเอกที่ดูน่าเชื่อถือและมั่นคง”
“เข้าใจแล้วครับ!”
…
ทีมที่สาม
หัวหน้าทีมทำหน้าหนักใจแล้วพูดว่า
“อาจารย์อิ่งจือ ขอโทษนะครับ แต่งานแบบนี้พวกเราทำไม่ได้จริงๆ!”
“แอนิเมชันภาพวาดน้ำหมึก!”
“จะทำยังไงดีล่ะครับ!”
“พวกเราถนัดแต่เรื่องเทคนิค”
“ภาพวาดน้ำหมึกนี่ต้องให้ปรมาจารย์ในสายงานนี้มาทำเท่านั้นครับ”
“อย่ามัวเสียดายเงิน!”
“ถ้าได้ขึ้นฉายบนช่องเด็ก มันจะทำเงินคืนให้ทุกบาทแน่นอน!”
“บริษัทเราต้องพุ่งขึ้นเพราะโอกาสนี้แหละ!”
“โค่นห้าบริษัทยักษ์ใหญ่!”
“ทำหนังแอนิเมชันเราอาจสู้พวกนั้นไม่ได้ แต่ถ้าเป็นการ์ตูนเด็ก เราไม่แพ้แน่!”
“จำนวนโควตาก็ไม่น้อย”
“อย่างน้อยเราต้องคว้ามาให้ได้สักหนึ่งที่!”
…
ตราบใดที่มีเนื้อเรื่อง ก็สามารถผลิตการ์ตูนสำหรับเด็กได้อย่างรวดเร็ว
โดยเฉพาะในบลูสตาร์ บริษัทที่มีเงินทุนพร้อมมักจะกล้าทุ่มไม่อั้น
ห้าบริษัทยักษ์ใหญ่ต่างผลิตผลงานออกมาหลายเรื่องด้วยวิธีการเดียวกัน
ต่างจากภาพยนตร์แอนิเมชัน
ที่ต้องการเทคนิคพิเศษระดับสูงและการลงทุนจำนวนมาก
ในความเป็นจริง
การผลิตการ์ตูนเด็กหลายเรื่องนั้นง่ายมาก
เพราะกลุ่มเป้าหมายเป็นเด็กเล็ก จึงเน้นความเรียบง่ายเป็นหลัก
อย่างน้อย สำหรับเด็กๆ แล้ว
ต่อให้คุณเพิ่มเอฟเฟกต์สุดอลังการแค่ไหน ก็ยังไม่สู้ที่ออกแบบตัวละครเรียบง่ายสดใสแต่ดึงดูดใจได้มากกว่า
ในขณะที่บริษัทใหญ่จากหลากหลายทวีปเร่งผลิตผลงานกันอย่างเข้มข้น
ชาวเน็ตก็ตั้งตารอข่าวใหม่อย่างใจจดใจจ่อ
‘กลุ่มแอนิเมชันชุดแรกจะเลือกผลงานของใครบ้างนะ?’
‘บริษัทยักษ์ใหญ่ทั้งห้าเข้าร่วมด้วยหรือเปล่า?’
‘ไม่ได้ดูข่าวเหรอ นักข่าวสัมภาษณ์ไปหลายบริษัทแล้ว ตอนนี้บริษัทใหญ่ๆ กำลังเร่งผลิตกันหมดเลยนะ’
‘จริงสิ’
‘ฉันยังได้ยินข่าวลืออีกเรื่องหนึ่ง’
‘หลังจากที่โดราเอมอนของอิ่งจือได้รับเลือก เขาก็เริ่มทำการ์ตูนเรื่องใหม่อีกแล้ว’
‘หา?’
‘เขาคิดจะคว้าสองที่นั่งในคราวเดียวเลยเหรอ?’
‘เป็นไปไม่ได้หรอก แอนิเมชันนี่ไม่เหมือนการ์ตูนนะ’
‘ใช่เลย’
‘แต่ถ้าเป็นการคัดเลือกการ์ตูนแนววัยรุ่นเลือดเดือดละก็ อิ่งจือกินเรียบแน่นอน’
ในโลกออนไลน์มีข่าวลือมากมายแพร่สะพัดออกไป
ขณะเดียวกัน หลินเยวียนก็กำลังวุ่นวายจนตัวเป็นเกลียว
ต้องคอยแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นระหว่างการผลิตแอนิเมชันหลากหลายเรื่องทุกวัน
นี่แหละคือผลจากความโลภของตนเอง
ที่จริงแล้ว หลินเยวียนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในการ์ตูนทั้งหมดนี้ สุดท้ายแล้วสมาคมวรรณศิลป์จะเลือกเรื่องไหนบ้าง
………………………………………………………………
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...