Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1154

ตอนที่ 1154-2 เรื่องเล่าของเจ้าชาย (2)

ท่ามกลางความหดหู่

เหล่าผู้อ่านเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

หูจีอ่านข้อความในกลุ่มแช็ต แล้วก็ถอนหายใจอย่างหมดแรง

จริงอยู่

ตั้งแต่ต้น สเนปเป็นคนเปิดเผยแผนของภาคีนกฟีนิกซ์ ทำให้โวลเดอมอร์รู้ว่าพวกเขากำลังจะเคลื่อนย้ายแฮร์รี่

นั่นเท่ากับว่าสเนปเป็นต้นเหตุทางอ้อมที่ทำให้ทั้งเฮ็ดวิกและมู้ดดี้ต้องตาย

แต่ก็อย่างที่คนในกลุ่มพูด

เฮ็ดวิกตายแล้ว มู้ดดี้ก็ตายแล้ว ต่อจากนี้น่าจะราบรื่นขึ้น

…

แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

หลังจากนั้น เหตุการณ์ก็ราบรื่นขึ้นมาก

ไม่มีฝ่ายคนดีต้องสังเวยอีก

ฝ่ายร้ายอย่างหางหนอน ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ก็ถูกโวลเดอมอร์ฆ่าทิ้ง!

แม้ก่อนตายจะดูเหมือนรู้สึกผิดและเสียใจต่อการทรยศพ่อแม่ของแฮร์รี่

แต่นั่นก็ไม่สามารถลบล้างความจริงที่ว่าเขาคือหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้พ่อแม่ของแฮร์รี่ต้องตาย!

‘ตายไปซะดีแล้ว!’

‘ฉันเกลียดที่สุดเลยพวกตัวร้ายที่ดันมาสำนึกผิดเอาตอนจบ แล้วทุกคนก็ให้อภัย’

‘หางหนอนสมควรตาย!’

‘เขาไม่ใช่แค่ทำลายครอบครัวของแฮร์รี่ แต่ยังฆ่าเซดริกด้วย!’

‘เลือกจะรับใช้โวลเดอมอร์ก็ต้องเตรียมใจไว้แบบนี้!’

‘สเนปตายหรือยัง?’

‘ตอนนี้ฉันรอแค่ให้สเนปรับกรรมเท่านั้น!’

‘ถึงแม้สเนปจะสำนึกผิดแบบหางหนอนปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ ฉันก็ไม่มีวันให้อภัย ยังไงเขาก็ต้องตาย!’

‘เขารู้สึกผิดด้วยเหรอ ยิ่งดีเลยที่เขาตาย!’

‘ให้ตายไปพร้อมความเสียใจเหมือนกับหางหนอนนั่นแหละ!’

ทุกคนสะสมความรู้สึกอัดอั้นไว้มากมาย และได้ปลดปล่อยมันออกมาบ้างเล็กน้อยผ่านการตายของหางหนอน

แต่ก็อย่างชัดเจน

ต้นตอแห่งความโกรธของทุกคนยังไม่ได้รับการคลี่คลาย

ถ้าวัดกันที่ระดับความเกลียดชังแล้ว สเนปแทบจะรั้งอันดับเดียวกับโวลเดอมอร์ผู้ชั่วร้ายเลยทีเดียว!

สำหรับเรื่องนี้ หูจีก็ได้แต่ถอนหายใจอีกครั้ง

…

การอ่านยังคงดำเนินต่อไป

ทุกครั้งที่มีจุดหักมุมสำคัญในพล็อต ก็จะเรียกอารมณ์ความรู้สึกที่รุนแรงจากผู้อ่านได้เสมอ

อย่างเช่นตอนที่สเนปกลายเป็นอาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์

เป็นอาจารย์ใหญ่ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์

แต่ผู้อ่านกลับไม่ยอมรับ

‘นี่คือผลตอบแทนจากการฆ่าดัมเบิลดอร์สินะ?’

‘เหอะๆ ’

‘อาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์มีได้แค่ดัมเบิลดอร์เท่านั้น!’

‘หมอนี่จะตายเมื่อไหร่กัน?’

‘หืม?’

‘ให้ตายเถอะ!’

‘เจ้าแก่ฉู่ขวงนี่!’

‘ทำไมต้องมีคนตายอีกแล้ว!?’

พร้อมเสียงตะโกนอันสิ้นหวังของผู้อ่านมากมาย เอลฟ์ประจำบ้านอย่างด๊อบบี้ก็ได้สละชีวิตอย่างกล้าหาญเพื่อปกป้องแฮร์รี่ พอตเตอร์

เขาถูกเบลลาทริกซ์แทงทะลุอกระหว่างการต่อสู้!

ด๊อบบี้!

เอลฟ์ผู้เคยปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องด้วยความตั้งใจแน่วแน่ที่จะปกป้องแฮร์รี่ พอตเตอร์!

เอลฟ์ที่แฮร์รี่เคยช่วยให้เป็นอิสระ!

ในวินาทีสุดท้ายก่อนตาย

คำพูดสุดท้ายของด๊อบบี้คือ “แฮร์รี่…พอตเตอร์…”

นั่นเป็นคำพูดแรกที่เขาเอ่ยออกมาในวันที่พบกันครั้งแรก

ราวกับว่าทุกอย่างย้อนกลับไปสู่วันแรกที่ได้เจอกัน

แฮร์รี่เป็นผู้ลงมือขุดหลุมฝังศพให้ด๊อบบี้ด้วยตัวเอง

ฝังไว้ใกล้กับกระท่อมเปลือกหอยของบิลและเฟลอร์ พร้อมจารึกบนหลุมศพว่า [นี่คือที่พำนักของด๊อบบี้ เอลฟ์ผู้เป็นอิสระ]

ขณะนั้นเอง

ผู้อ่านทุกคนหัวใจสลาย!

‘เจ้าแก่ฉู่ขวง!’

‘ตกลงเขาคิดจะทำอะไรกันแน่!’

‘เฮ็ดวิกตายแล้ว มูดดี้ก็ตาย แล้วทำไมด๊อบบี้ต้องมาตายอีก!?’

‘ไหนบอกว่าจะให้ตายแค่เล่มละคนไง!?’

‘ขอร้องละ รักษาธรรมเนียมเถอะ ตายแค่คนเดียวก็พอแล้ว!’

‘นี่มันสามคนเข้าไปแล้วนะ!’

‘หรือในความคิดของเจ้าแก่ฉู่ขวง เพราะด๊อบบี้เป็นเอลฟ์ เฮ็ดวิกเป็นนกฮูก เลยไม่นับ?’

‘ใจพังหมดแล้ว!’

‘เริ่มไม่กล้าอ่านต่อแล้วนะเนี่ย!’

‘ต้องอ่านต่อ!’

‘จำเป็นต้องอ่าน!’

‘แสงแห่งความหวังมาแล้ว!’

แฮร์รี่ก็เดินไปหาสเนป

เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงทำเช่นนี้ ทำไมเขาต้องเข้าไปใกล้ชายที่กำลังจะตายคนนี้ด้วยซ้ำ

เขาอธิบายความรู้สึกของตนเองไม่ได้ เมื่อมองเห็นใบหน้าขาวซีดของสเนป กับนิ้วมือที่พยายามกดแผลที่คอเพื่อห้ามเลือด

แฮร์รี่ถอดผ้าคลุมล่องหน

ยืนมองผู้ชายที่เขาเคยเกลียดเข้ากระดูกดำ

สเนปลืมตากว้าง นัยน์สีดำลึกล้ำมองมา พบว่าเป็นแฮร์รี่ เขาพยายามจะพูด

แฮร์รี่โน้มตัวลงใกล้ สเนปคว้าหน้าอกเสื้อของแฮร์รี่ ดึงเขาเข้ามาหา พลางเอ่ยอย่างแผ่วเบา

“เอา…ไป…เอา…ไป…”

ไม่ใช่แค่เลือด แต่มีบางอย่างกำลังไหลรินออกจากร่างกายของสเนป

สีเงินอมฟ้า ไม่ใช่แก๊ส ไม่ใช่ของเหลว ไหลออกมาจากปาก หู และดวงตา

แฮร์รี่รู้ทันทีว่านั่นคืออะไร

ความทรงจำของสเนป

เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อดี

แต่ตอนนั้นเอง เฮอร์ไมโอนี่ก็หยิบขวดยาวมาให้จากไปก็ไม่รู้ ก่อนจะยัดใส่มือที่สั่นเทาของแฮร์รี่

แฮร์รี่ใช้ไม้กายสิทธิ์เก็บหยดความทรงจำสีเงินใสลงในขวด

เมื่อขวดเต็ม สเนปก็ดูเหมือนจะเสียเลือดไปจนหมดร่าง มือที่จับเสื้อแฮร์รี่ไว้ก็ค่อยๆ คลายออก

“มอง…ฉัน…ด้วย…”

สเนปเอ่ยเสียงแผ่วเบา นี่เป็นคำขอสุดท้ายของเขา

ดวงตาสีเขียว มองสบเข้ากับดวงตาสีดำคู่นั้น

หนึ่งวินาทีต่อมา

บางสิ่งในดวงตาคู่นั้นก็เหมือนจะหายไป หลงเหลือเพียงความมึนงง และว่างเปล่า

มือที่จับเสื้อแฮร์รี่ไว้ หล่นลงกระแทกพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

สเนปไม่ขยับอีกต่อไป

หัวใจของหูจื๋ราวมีบางอย่างหายไป บางทีเพราะเขาเคยชอบสเนปมาก จึงพบว่าตัวเองไม่สามารถเกลียดผู้ชายคนนี้ได้เลยจริงๆ

เฮ้อ

หูจื๋อถอนหายใจเป็นครั้งที่สาม ก่อนจะเปิดบทถัดไปด้วยท่าทีลวกๆ

ทันใดนั้นเอง

ดวงตาของเขาหดเกร็ง

มือที่กำลังเปิดหน้าหนังสือก็สั่นระริก

ทั้งตัวลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง

ราวกับว่าโลกทัศน์ของเขาเพิ่งพังทลายลงตรงหน้า!

นี่คือบทที่ 33 ของแฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต

บทนี้มีชื่อว่า ‘เรื่องเล่าของเจ้าชาย’

……………………………………………