Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1155
ตอนที่ 1155 เขามีดวงตาเหมือนกับแม่ (1)
เพิ่งอ่านถึงบทที่ 32 ไปหมาดๆ ได้เห็นกับตาว่าสเนปถูกโวลเดอมอร์สังหารอย่างน่าสยดสยอง ผู้อ่านส่วนใหญ่ตื่นเต้นสุดๆ อย่างไม่ต้องสงสัยเลย!
‘ตายสมควรแล้ว!’
‘เสียดายอยู่อย่างเดียวคือคนที่ฆ่าสเนปไม่ใช่แฮร์รี่ พอตเตอร์!’
‘จริงด้วย’
‘ตายแบบนี้เลยหรือ คิดแล้วก็ยังเหมือนเขาได้ประโยชน์’
‘พอคิดถึงดัมเบิลดอร์ ฉันก็อยากให้สเนปตายทรมานกว่านี้อีก’
‘แต่ก็ต้องบอกว่าการตายแบบนี้มันอัปยศสุดๆ ’
‘แค่เข้าใจผิด โวลเดอมอร์ก็ฆ่าเขาได้หน้าตาเฉย’
‘คล้ายกับที่หางหนอนตายเลย”
‘ฉู่ขวงคงจะสื่อว่าคนชั่วต้องมีจุดจบแบบนี้สินะ’
‘สุดท้ายแล้วเขายังให้แฮร์รี่ดูความทรงจำอีกต่างหาก”
‘หมอนี่คงสำนึกผิดก่อนตาย หรือไม่ก็เกลียดโวลเดอมอร์มากจนอยากช่วยเหลือแฮร์รี่’
‘เชอะ’
‘ถึงจะช่วยแฮร์รี่ ผมก็ไม่มีวันมองเขาดีขึ้นหรอก’
‘ไหนดูหน่อยซิ ว่าความทรงจำของเขามีอะไรบ้าง’
…
เนื้อเรื่องไม่ได้ปล่อยให้ผู้อ่านต้องรอนานนัก
บทที่ 33 ‘เรื่องราวของเจ้าชาย’ เริ่มต้นขึ้น แฮร์รี่เข้าสู่ความทรงจำของสเนป
สิ่งที่ไม่มีผู้อ่านคนไหนคาดคิดก็คือ
คนแรกที่ปรากฏในความทรงจำของสเนป กลับกลายเป็นแม่ของแฮร์รี่ พอตเตอร์!
ลิลี่!
สเนปรักลิลี่ แม่ของแฮร์รี่งั้นเหรอ!?
หรือว่านั่นคือเหตุผลที่เขาเกลียดแฮร์รี่ใช่ไหม?
เพราะรักจึงแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียด?
เพราะเขาไม่ได้ลิลี่มาครอบครอง?
และไม่เพียงเท่านั้น
ในความทรงจำยังเผยให้เห็นครอบครัวของสเนปอีกด้วย
เขาเกิดมาในครอบครัวที่ไม่ได้อบอุ่น พ่อแม่ทะเลาะกันอยู่เนืองนิตย์
ความขัดแย้งเหล่านั้นได้ทิ้งบาดแผลลึกในใจของเขา
และเรื่องราวความแค้นระหว่างสเนปกับเจมส์ พอตเตอร์ พ่อของแฮร์รี่
ก็ปรากฏให้เห็นในความทรงจำนั้นด้วย
ที่แท้
เหตุผลที่ลิลี่เลือกเจมส์ และหันหลังให้กับสเนป
เป็นเพราะการตัดสินใจของสเนปที่เลือกเดินตามโวลเดอมอร์ จึงทำให้จากที่เคยเป็นเพื่อนรักวัยเด็กกลายเป็นทางใครทางมัน
แต่สิ่งที่สเนปไม่เคยคาดคิดมาก่อนก็คือ
เพราะเขาเป็นคนเปิดเผยคำทำนายเกี่ยวกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ให้โวลเดอมอร์รู้ โวลเดอมอร์จึงตัดสินใจฆ่าลิลี่!
ท่ามกลางความเสียใจและสำนึกผิด
สเนปจึงไปหาดัมเบิลดอร์ เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า
“ขอให้เธอ…ขอให้พวกเขาปลอดภัย…ได้โปรดเถอะ!”นั่นคือจุดเริ่มต้นของสายลับสองหน้าใช่ไหม?
สเนปที่เคยสนับสนุนอุดมการณ์ของโวลเดอมอร์และเลือกเดินตาม
แต่ในตอนนี้
เพราะลิลี่ เขากลับหันหลังให้โวลเดอมอร์
และขอร้องให้ดัมเบิลดอร์ช่วยเหลือ
ดัมเบิลดอร์จ้องมองชายที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือตรงหน้า
แล้วถามว่า
แล้วในสิ่งแลกเปลี่ยน คุณจะทำอะไรให้ผมได้บ้าง เซเวอร์รัส?”
“ละ…แลกเปลี่ยน?”
สเนปถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำถามนั้น
แฮร์รี่คิดว่าเขาจะค้าน ทุกคนก็คงคิดแบบเดียวกัน
แต่หลังจากเงียบไปนานมาก สเนปกลับพูดว่า “อะไรก็ได้ทั้งนั้น”
น่าเสียดาย
แม้จะพยายามถึงเพียงนี้สเนปก็ยังไม่อาจหยุดยั้งโศกนาฏกรรมนั้นได้อยู่ดี
เดิมทีดัมเบิลดอร์สามารถช่วยเหลือทุกอย่างให้สำเร็จได้
แต่แฮร์รี่กับพ่อแม่ของเขากลับไว้ใจคนผิด ถูกโดยเพื่อนสนิทของเจมส์อย่างหางหนอนหักหลังลิลี่จึงต้องตายในที่สุด
ผ่านสายตาของแฮร์รี่
ภาพในความทรงจำย้อนกลับไปยังห้องทำงานของดัมเบิลดอร์
แฮร์รี่ได้ยินเสียงที่น่าสะพรึงกลัว คล้ายเสียงสัตว์ป่าที่บาดเจ็บกำลังคร่ำครวญ
สเนปนั่งจมอยู่ในเก้าอี้
ส่วนดัมเบิลดอร์ยืนมองเขาด้วยสายตาเย็นชาอยู่ข้างๆ
ผ่านไปครู่หนึ่ง
สเนปเงยหน้าขึ้น
สีหน้าเหมือนคนที่แบกรับความทุกข์มานานนับร้อยปี
“ผมนึกว่า…คุณจะ…ปกป้องเธอได้…”
“พวกเขาไว้ใจคนผิด แต่ลูกชายของพวกเขาก็ยังรอดชีวิต”“มันจบแล้ว…เธอตายแล้ว…”
“คุณเสียใจไหม เซเวอร์รัส?”
“ผมยอมให้เป็นผม…ที่ตายแทนได้…”
“แต่ตอนนี้คุณเป็นแบบนี้แล้ว จะมีประโยชน์อะไรอีก ถ้าคุณรักลิลี่จริงๆ ถ้าคุณรักเธอจริงๆ คุณก็ควรรู้ว่าหลังจากนี้ คุณควรเดินไปบนเส้นทางไหน”
สเนปจมอยู่ในความเจ็บปวดมืดมน
คำพูดของดัมเบิลดอร์ราวกับผ่านไปนานแสนนานกว่าจะเข้าไปถึงหัวใจของเขา
สเนปตอบตกลงว่าจะปกป้องแฮร์รี่ พอตเตอร์ตลอดไป
แต่เขาก็เสนอเงื่อนไขบางอย่างขึ้นมาด้วย…
“ก็ได้…ก็ได้…แต่อย่าบอกใครเด็ดขาด ดัมเบิลดอร์! นี่ต้องเป็นความลับระหว่างเราสองคนเท่านั้น!”
“คุณต้องการให้ผมสาบาน ว่าจะไม่มีวันบอกเขา…ว่าตัวตนที่แท้จริงของคุณเป็นยังไง?”
ดัมเบิลดอร์ถอนหายใจ มองใบหน้าของสเนปที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและตื่นตระหนก “ถ้าคุณยืนยันแบบนั้นละก็…”
…
ความทรงจำได้เปิดเผยอดีตที่ถูกซ่อนไว้
เมื่อเรื่องราวในวันวานถูกเปิดเผยทั้งหมด หูจี๋ที่กำลังถือแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเครื่องรางยมทูตไว้แน่น ดวงตาของเขาราวกับกำลังลุกเป็นไฟ เขาจ้องตัวอักษรทุกตัวบนหน้าหนังสือแน่นจนดูเหมือนว่าความร้อนจากสายตาจะเผากระดาษจนมอดไหม้ได้!
ในเวลาเดียวกัน
ผู้อ่านนับไม่ถ้วนต่างก็ตกตะลึง!
ความโกรธที่สุมอกเพิ่งได้รับการระบายออกจากการตายของสเนป แต่ในขณะนี้กลับมีอารมณ์ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่ากำลังก่อตัวขึ้นในใจ
เบื้องหน้าของหนังสือ
ใบหน้ามากมายนับไม่ถ้วนที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความโกรธหรือความสะใจ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความสับสน
ความเชื่อมั่นบางอย่างที่ยึดมั่นมาตลอดกลับสั่นคลอนขึ้นอย่างกระทันหัน
สเนป…
เขาทำไปเพื่อลิลี่?
หรือเพื่อการไถ่โทษ?
ในความทรงจำนั้น
เมื่อสเนปร้องตะโกนอย่างเจ็บปวดขณะเอ่ยถามดัมเบิลดอร์ว่า
‘งั้นจิตวิญญาณของผมตกต่ำถึงขนาดนั้นแล้วสินะ ดัมเบิลดอร์? แล้วจิตวิญญาณของผมล่ะ จะทำอย่างไร’
ในชั่วพริบตา
ผู้อ่านนับไม่ถ้วนก็ถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่!
ผู้ที่เข้าใจสเนปผิด ไม่ใช่แค่ตัวละครในเรื่องเท่านั้น
ผู้อ่านนอกเรื่องเอง มีสักกี่คนกันที่ไม่เคยเข้าใจผิดเขา?
คำประณาม ความเกลียดชัง คำด่าทอ วาจาสาปแช่งที่เคยทุ่มลงไปให้เขา…
ตอนนี้ยังดังก้องอยู่ในหูไม่จางหาย!
และในขณะนั้นเอง
ความตกตะลึง!
ความสำนึกผิด!
ความเจ็บปวด!
ความสิ้นหวัง!
ราวกับว่าทุกอารมณ์ด้านลบถาโถมเข้ามาพร้อมกันในใจของทุกคน!
ความสะใจที่เคยมีเพราะการตายของสเนป ได้มลายหายไปหมดสิ้นราวกับไม่เคยเกิดขึ้น!
มีเพียงหลังจากได้ตระหนักอย่างฉับพลันเท่านั้น ที่ผู้อ่านจึงจะเข้าใจอย่างแท้จริงว่า สเนปต้องแบกรับความเจ็บปวดและความจำยอมไว้มากแค่ไหน!
ทำไมถึงเป็นแบบนี้
ทำไมเขาต้องรอจนกระทั่งตายถึงจะมอบความทรงจำออกมา
ในแผนการนี้ สเนปได้กลายเป็นเครื่องสังเวยที่น่าสงสารแทนแทนที่เดรโก มัลฟอย!
การเสียสละของเขา
ไม่น้อยไปกว่าดัมเบิลดอร์เลยแม้แต่น้อย!
“ศาสตราจารย์!”
“สเนป!”
“ขอโทษ!”
“ใจพังหมดแล้ว!”
“พวกเราทุกคนเข้าใจเขาผิดไปหมด…”
“อย่าตายนะ ได้โปรด!”
“ตายอย่างไม่คุ้มค่าเลย!”
“ทั้งที่จริง ๆ แล้วนายควรเป็นวีรบุรุษ!”
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว…”
“ทำไมมันถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้!”
“น้ำตาหยุดไม่อยู่เลย!”
ก่อนหน้านี้ผู้อ่านเคยเกลียดสเนปมากแค่ไหน เคยรู้สึกสะใจแค่ไหนตอนเห็นเขาถูกโวลเดอมอร์ฆ่า ตอนนี้ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจมากเท่านั้น!
ราวกับเฉือนเนื้อด้วยมีดทื่อๆ !
มันคือความเจ็บปวดที่ชวนให้บิดเกร็งจนเป็นตะคริว!
ทุกถ้อยคำในบันทึกความทรงจำเสมือนคมมีดกรีดลงกลางใจ!
อย่างไรก็ตาม
ความทรงจำยังไม่จบ!
……………………………………………………..
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...