Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1196
ตอนที่ 1196 มหาเศรษฐีมาพร้อมหน้า (1)
หน้าทางเข้าหอจัดแสดงศิลปะแห่งจงโจว
ผู้สื่อข่าวจากสำนักต่างๆ ทั้งเล็กใหญ่ที่เป็นตัวแทนของแต่ละทวีปต่างเบิกตากว้าง มองภาพเบื้องหน้าอย่างพร้อมเพรียง ราวกับเห็นผีเข้าให้แล้ว!
สุดสายตา
มีชายหญิงสิบคนเดินเคียงกันมา
สิบคนนั้นแบ่งเป็นชายเจ็ดคน หญิงสามคน อายุอานามใกล้เคียงกันทั้งหมด
ทั้งสิบคนนี้ แม้ภายนอกจะดูธรรมดาสามัญ ทว่าแต่ ละคนกลับมีออร่าทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากแต่ละคน ขณะเดินทอดน่องสนทนากันอย่างออกรสออกชาติ
ถึงแม้กล้องของผู้สื่อข่าว ทั้งกล้องใหญ่กล้องเล็กจะคว้าขึ้นมาภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที แล้วหันเล็งไปที่พวกเขา
แต่ทั้งสิบก็ยังคงไม่อนาทรร้อนใจ ต่างคนต่างพูดคุยกันด้วยท่าทางสนอกสนใจราวกับไม่ทันได้สังเกตเห็นกล้องเหล่านั้นเลย
หรืออาจสังเกตเห็นแล้ว เพียงแต่พวกเขาล้วนชินชากับงานใหญ่โตลักษณะนี้อยู่แล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก
ทางด้านหลังกลุ่มผู้สื่อข่าว
ผู้คนมากมายที่หลั่งไหลมาเพื่อเข้าชมงาน ต่างก็หันมามองอย่างสนใจ เมื่อเห็นความเคลื่อนไหวที่แปลกพิลึกของเหล่าสื่อมวลชน
ชั่วขณะต่อมา!
เสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงก็ดังขึ้นระงมท่ามกลางฝูงชนที่ ทั้งความตื่นเต้นและความตกตะลึงก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน!
“อาจารย์หลี่!”
“อาจารย์เฉวียน!”
“อาจารย์เหลียน!”
“ยอดฝีมืออันดับหนึ่งด้านจิตรกรรมดั้งเดิม กู่หลิง!”
“ยอดฝีมือสิบอันดับแรกในการจัดอันดับด้านจิตรกรรมของบลูสตาร์มาครบเลยหรือ!?”
“ว่าไงนะ!?”
“สิบอันดับแรกมาครบ!?”
“พวกเขามาที่นี่ได้ยังไง!?”
“หรือว่ามาเพื่อดูนิทรรศการเดี่ยวของอิ่งจือ!?”
“ถึงพวกเขาจะจัดนิทรรศการเดี่ยวของตัวเอง ยังไม่มีทางดึงดูดให้อีกเก้าคนที่เหลือในสิบอันดับแรกมาร่วมได้ทั้งหมด แล้วทำไมนิทรรศการของอิ่งจือถึงทำได้ล่ะ!?”
…
ท่ามกลางเสียงฮือฮาครั้งใหญ่
ฝูงชนก็พากันขยับขึ้นเข้ามาด้านหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
จนแม้แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าประตูก็พลอยสะดุ้งโหยงความเคลื่อนไหวอันโกลาหลนี้ ต้องรีบออกมาควบคุมสถานการณ์อย่างเร็วรี่ ทว่าแม้จะขวางฝูงชนไว้ได้ ก็ไม่อาจขวางความคลั่งไคล้ของเหล่าผู้หลงใหลงานศิลป์ไว้ได้ บรรดาผู้ร่วมงานที่จำได้ ต่างตะโกนเรียกชื่อจิตรกรทั้งสิบอย่างบ้าคลั่ง!
คนทั่วไปอาจยังไม่รู้จักทั้งสิบคนนี้มากนัก
แต่ใครก็ตามที่ตั้งใจมาชมนิทรรศการเดี่ยวของอิ่งจือ ย่อมเป็นผู้มีพื้นฐานเรื่องศิลปะ มีหรือที่พวกเขาจะไม่รู้จักสิบยอดฝีมือซึ่งยืนอยู่บนยอดพีระมิดแห่งวงการจิตรกรรมบลูสตาร์?
ในความเป็นจริงแล้ว
เพียงแค่ศิลปินคนใดคนหนึ่งในสิบนี้ปรากฏตัวต่อหน้าผู้รักงานศิลป์ ก็เพียงพอจะสร้างแรงสั่นสะเทือนได้มหาศาล แล้วถ้าทั้งสิบคนปรากฏพร้อมกันจะขนาดไหนกันเล่า?
แชะ!
แชะ!
แชะ!
แสงแฟลชจากสื่อมวลชนสาดสว่างจนช่วงเวลากลางวันยิ่งเจิดจ้าขึ้นไปอีก!
ในที่สุด สุดยอดจิตรกรทั้งสิบซึ่งเดินพลางพูดคุยกันอย่างเพลิดเพลิน ก็หยุดบทสนทนาลงชั่วคราว เมื่อถูกผู้สื่อข่าวรายล้อมไว้ พวกเขายิ้มแย้มพลางโบกมือทักทายฝูงชน
“อาจารย์ทุกท่านครับ!”
“ทุกท่านรู้จักอิ่งจือหรือเปล่าคะ?”
“ไม่ทราบว่าที่มาวันนี้เพราะนิทรรศการนี้ใช่ไหมครับ?”
“หรือพวกท่านมาที่นี่เพื่อให้กำลังใจอิ่งจือ จิตรกรรุ่นใหม่ของวงการคะ?”
…
สื่อมวลชนจากทุกสารทิศถึงกับลืมแนะนำตัวเอง
คำถามนับไม่ถ้วนถาโถมเข้าใส่เหล่าจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสิบที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดวงการศิลปะ แต่กลับพร้อมใจกันปรากฏตัวในนิทรรศการภาพวาดของอิ่งจือ!
ในหมู่จิตรกรทั้งสิบคนนี้
เฉวียนสือ ศิลปินผู้ครองอันดับสามเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“แน่นอนว่าคนแก่แบบพวกเรา มาถึงที่นี่ก็เพื่อชมนิทรรศการ พวกเราอาจไม่รู้จักอิ่งจือเป็นการส่วนตัว แต่พวกเราต่างชื่นชมผลงานของอาจารย์อิ่งจือมานานแล้ว”
พวกเรา?
ชื่นชมมานานแล้ว!?
ประโยคนี้ประหนึ่งสายฟ้าผ่าลงใส่ผู้คนในงาน โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาเห็นจิตรกรชื่ดังอีกเก้าคนพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมรอยยิ้ม คล้ายกับว่าไม่มีใครคิดจะเอ่ยแย้งแม้แต่คนเดียว
ล้อเล่นอะไรกัน!?
พวกคุณคือยอดฝีมือผู้ซึ่งอยู่ใน 10 อันดับแรกในการจัดอันดับด้านจิตรกรรมของบลูสตาร์เชียวนะ!
แต่อิ่งจือเพิ่งอยู่แค่อันดับที่ 18!
พวกคุณแต่ละคนล้วนมีอันดับสูงกว่าอิ่งจืออย่างเห็นได้ชัดแท้ๆ แต่กลับถึงกับพูดว่า ‘ชื่นชมผลงานของอาจารย์อิ่งจือมานานแล้ว’ เนี่ยนะ!?
กลับตาลปัตรกันไปหมดหรือเปล่า?
ไม่ใช่ว่าควรจะเป็นอิ่งจือที่ชื่นชมผลงานของพวกคุณมาตลอดหรอกเหรอ?
พูดตามมารยาท!
พวกเขาต้องพูดตามมารยาทแน่ๆ !
ถึงจะเป็นแฟนคลับตัวยงของอิ่งจือ ก็คงไม่มีใครเชื่อคำพูดพรรค์นี้ได้ลงหรอก
ต่อให้อิ่งจือจะเก่งแค่ไหน ก็ไม่น่าจะถึงขั้นทำให้ยอดฝีมือ 10 อันดับแรกของบลูสตาร์ยอมศิโรราบได้ขนาดนี้!
เพียงแต่ ต่อให้ทุกคนขบคิดจนหัวระเบิด ก็ยังไม่มีใครเข้าใจอยู่ดีว่า เหตุใดนิทรรศการภาพวาดของอิ่งจือ ผู้ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 18 ในการจัดอันดับด้านจิตรกรรมบลูสตาร์ ถึงสามารถดึงดูดให้จิตรกรชื่อดังซึ่งอยู่ใน 10 อันดับหัวตารางมาเยือนได้!?
นี่มันให้เกียรติเกินหน้าเกินตาไปหรือเปล่า!?
…
และในขณะที่บรรยากาศในงานกำลังพลุ่งพล่านถึงขีดสุด ริมทางก็มีรถตู้ธุรกิจสุดหรูคันหนึ่งแล่นเข้ามาอย่างเงียบเชียบ
ถัดจากนั้น
คันที่สอง
คันที่สาม
คันที่สี่
คันที่ห้า…
ในพริบตาเดียว รถหรูเกือบสิบคันก็ทยอยมาถึงที่นี่!
ผู้ที่พอมีความรู้เรื่องรถถึงกับตะลึงงัน รถแต่ละคันล้วนเป็นแบรนด์หรูระดับสูงสุดของบลูสตาร์ ราคาขั้นต่ำก็หลักล้าน บางคันแตะหลักสิบล้าน!
ราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ได้จัดนิทรรศการศิลปะ แต่กำลังจะจัดแสดงรถหรูก็ไม่ปาน!
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...