Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1283

ตอนที่ 1283 โครเอเชียนแรปโซดี

เพลงแรกจบลงแล้ว และเพลงที่สองกำลังจะเริ่มขึ้น

ในห้องรับรองหมายเลข 213

ถังอันนั่งนิ่ง สีหน้าแลดูงงงวยสุดขีด

ในบรรดาชนชั้นนำทั้งหลาย บางคนก็เข้าใจดนตรีจริงๆ แต่บางคนเพียงฟังเพื่อให้ดูมีรสนิยมเท่านั้น ส่วนถังอัน เขาเป็นประเภทที่สาม ไม่เข้าใจดนตรี และก็ไม่ชอบแสร้งว่าตัวเองเข้าใจด้วย เหตุผลเดียวที่มาที่นี่ ไม่มีอะไรมากไปกว่าตามผู้ใหญ่ในบ้านมาเท่านั้นเอง

แต่สิ่งที่ถังอันไม่คาดคิดเลยก็คือ

เพลงแรกของคอนเสิร์ตกลับเป็นแนวที่เขาไม่เคยสนใจเลยสักนิด ทว่าวันนี้มันกลับไพเราะผิดคาด จนเผลอฟังไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้ตัว เหมือนกับมีพลังลึกลับบางอย่างควบคุมเจตจำนงของเขาไว้ให้ดำดิ่งเข้าสู่เสียงดนตรี

“แปลกชะมัด…”

จนเมื่อเพลงจบลง เขาถึงได้รู้สึกตัวอีกที

ถังอันถึงกับเริ่มสงสัยว่าอาจเป็นเพราะเมื่อคืนเขาพักผ่อนไม่เพียงพอ ถึงได้รู้สึกเหมือนสติล่องลอย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยรู้สึกอะไรกับดนตรีเลยสักครั้ง

ทันใดนั้นเอง

ไฟบนเวทีเปลี่ยนสีอีกครั้ง

บทเพลงที่สองเริ่มต้นขึ้น

บนจอขนาดใหญ่ ปรากฏชื่อผลงาน ‘แรปโซดีหมายเลขหนึ่ง’

บนบลูสตาร์นั้น ไม่มีประเทศชื่อว่า ‘โครเอเชีย’

ดังนั้นหลินเยวียนจึงเปลี่ยนชื่อเพลงเสียใหม่เป็นแรปโซดีหมายเลขหนึ่ง และตัดสินใจว่าหากเจอปัญหาในลักษณะเดียวกันในอนาคต ก็จะจัดการในลักษณะที่คล้ายกันนี้ไปเลย

เซี่ยนอวี๋ยังคงนั่งอยู่หน้าเปียโนตัวเดิมนั้น

ทันใดนั้นเอง

มือเชลโลบนเวทียกคันชักขึ้น ลากผ่านสายเชลโลอย่างแช่มช้า เสียงที่บรรเลงออกมา ชวนให้บรรยากาศนั้นโศกเศร้าและเย็นยะเยือกจนน่าสะพรึง

ในห้องรับรอง

ถังอันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง

และชั่วขณะต่อมา

ถังอันพบว่าตนเองเหมือนหลุดเข้าไปอยู่กลางสมรภูมิรบที่พังพินาศ ท้องฟ้าหม่นหมอง เต็มไปด้วยเมฆดำทะมึน กลิ่นดินปืนยังคงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ กำแพงที่พังทลายทิ้งเศษซากปรักหักพังไว้ทั่วพื้นละอองฝุ่นฟุ้งลอยอยู่กลางอากาศ จนกว่าฝุ่นจะกลับสู่ฝุ่น ดินจะคืนสู่ดินอีกครั้ง

ความเศร้า

ความเจ็บปวด

ขณะที่เสียงดนตรียังคงดังอยู่ในโสตประสาท ความรู้สึกกดดันบางอย่างที่อธิบายไม่ได้กลับโอบรัดหัวใจของถังอันไว้แน่น ความสมจริงนั้นรุนแรงยิ่งกว่าเพลงก่อนหน้าเสียอีก

ถังอันเคยคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็น ‘คนหูหนวกทางดนตรี’

ไม่เพียงแค่ร้องเพลงเพี้ยนเท่านั้น แม้แต่จะฟังเพลงคลาสสิกที่ผู้ใหญ่ในครอบครัวยกย่องว่าเป็นเพลงชั้นครู เขาก็ไม่เคยรู้สึกซาบซึ้งเลยสักนิดเลยมีแต่ความรู้สึกว่าหนวกหูเท่านั้น

ทว่าครั้งนี้

ในคอนเสิร์ตวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นเพลงแรกหรือว่าเพลงนี้ ถังอันล้วนฟังเข้าใจ!

เข้าใจทั้งหมดเลย!

ฟังรู้เรื่องทุกโน้ต ทุกความรู้สึก!

จู่ๆ ถังอันเกิดความรู้สึกตื้นตันและตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เขาเพิ่งเข้าใจในตอนนี้เองว่า สิ่งที่ผู้ใหญ่ในบ้านเคยพูดไว้นั้นถูกต้อง ดนตรีที่ดีสามารถสั่นสะเทือนหัวใจของมนุษย์ได้จริงๆ!

โลกที่ถูกไฟสงครามเผาผลาญจนย่อยยับตรงหน้านั้นช่างสมจริงเหลือเกิน!

ความความอาดูรที่แผ่ซ่านอยู่ในท่วงทำนอง แม้เขาจะเพียงแค่ฟังเงียบๆ ก็รู้สึกราวกับตัวเองอยู่ในฉากนั้นจริงๆ !

ไม่สิ

มันไม่ใช่ความอาดูร

หรืออาจจะต้องบอกว่ามันไม่ใช่เพียงความอาดูร

ถังอันมองออกไปในซากกำแพงพังไกลลิบ ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น เขากลับเห็นดอกไม้สีขาวดอกหนึ่งกำลังผลิบาน

ความงดงามความและมีชีวิตชีวาของชีวิตนั้น ตัดกับความทรุดโทรมรอบข้างอย่างเด่นชัด

ใช่แล้ว

ท้องฟ้ายังคงหม่นหมอง หมู่เมฆเป็นสีเทาเข้มดังเคย สายลมยังโหมซัด แต่ดอกไม้สีขาวดอกเล็กนั้น กลับเพียงแค่ไหวเอนเบาๆ อยู่ในสายลม

เสียงดนตรีเริ่มเร่งเร้า!

แท้จริงแล้ว เสียงของเชลโลไม่ได้หมายถึงเพียงความหมองเศร้าและความหดหู่ที่กดทับเท่านั้น หากยังแทรกด้วยพลังอันลึกซึ้งและหนักแน่นอีกด้วย!

พร้อมกันนั้น

ท่ามกลางเสียงพื้นหลังของเชลโล สามจังหวะเปียโนอันรวดเร็วกระหน่ำราวกับคลื่นทะเลที่โหมซัดอย่างไม่เลิกรา!

เป็นความเร่งรีบและการไล่ตาม

เป็นความโกรธและการต่อสู้

คือความเชื่อมั่นและความกระตือรือร้น!

“เปี่ยมด้วยพลังแห่งจิตวิญญาณ”

เจิ้งจิงกล่าวเสริมขึ้นว่า “ถ้ารวมกับเพลงก่อนหน้าอย่างไนติงเกล หลังคอนเสิร์ตคืนนี้จบลง ฉันว่าเพลงสองเพลงนี้คงโด่งดังไปไกลแน่ๆ ”

“แค่สองเพลงหรือ?”

หยางจงหมิงหรี่ตาเล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า “คอนเสิร์ตคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง”

“นั่นสิ เพิ่งเริ่มต้นเอง พวกคุณสังเกตไหมว่าทักษะการเล่นเปียโนของเซี่ยนอวี๋ตอนนี้ แตะถึงระดับปรมาจารย์เปียโนแล้วชัดๆ แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือความรู้สึกแปลกประหลาดนั่นกลับมาอีกแล้ว เหมือนเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมที่ทำให้เข้าถึงโลกแห่งดนตรีได้อย่างสมบูรณ์”

ต่อให้เป็นจิตรกรที่ยอดเยี่ยมเพียงใด ก็ไม่อาจเข้าใจถึงความหมายที่แท้จริงของมิติแห่งภาพวาดได้

ในทำนองเดียวกัน ต่อให้เป็นพ่อเพลงที่เก่งกล้าสักแค่ไหน ก็ไม่อาจอธิบายได้ว่าเสียงสัมผัสใจคืออะไร พวกเขาทำได้เพียงแค่ชื่นชมและทึ่งกับปาฏิหาริย์ทางดนตรีนี้อยู่ในใจเท่านั้น

“ฉันเริ่มตั้งตารอเพลงที่สามแล้วสิ”

เพลงที่สาม กำลังจะเริ่มขึ้น

หลินเยวียนไม่ปล่อยให้ผู้ชมรอนาน

ก่อนจะเริ่ม เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสงบแต่ชัดถ้อยชัดคำว่า

“ทุกคนคงรู้จักดนตรีโพลีโฟนีใช่ไหมครับ ผลงานต่อไปนี้เป็นรูปแบบหนึ่งของโพลีโฟนี ทุกคนจะได้ยินทำนองของประเภทเสียงหนึ่ง ที่คอยไล่ตามอีกประเภทเสียงหนึ่งตั้งแต่ต้นจนจบ จนกระทั่งถึงห้องสุดท้าย จนกระทั่งถึงคอร์ดสุดท้าย ทั้งสองแนวเสียงจึงจะหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ผมเรียกรูปแบบที่น่าสนใจนี้ว่า ‘แคนอน’”

ใช่แล้ว

แคนอน ไม่ใช่ชื่อของเพลงเพลงหนึ่ง แต่เป็นรูปแบบการประพันธ์เพลงชนิดหนึ่ง

ยกตัวอย่างเช่น เพลงที่ทุกคนคุ้นเคยอย่างเสือสองตัว ก็คือเพลงที่ใช้รูปแบบแคนอนในการแต่ง

โดยจะวนซ้ำทุกแปดจังหวะ

ให้ความรู้สึกเหมือนการวนซ้ำของเสียงที่ไม่รู้จบ

ในซีรีส์เรื่อง ‘ลูปย้อนชะตา’ ก็ใช้เพลงแคนอนเป็นเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ เพราะแต่ละรอบที่วนซ้ำของเพลงนั้นสื่อถึงการย้อนเวลา ที่ประสบการณ์ซ้ำเดิมกำลังเกิดขึ้นอีกครั้งแต่ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในแต่ละรอบ

ส่วนเหตุผลที่คนส่วนใหญ่เข้าใจผิดว่าแคนอนคือชื่อเพลงน่ะหรือ

นั่นก็เพราะมีเพลงหนึ่งที่โด่งดังกว่าเพลงอื่น

ใช่แล้วนั่นก็คือ ‘แคนอนในบันไดเสียงดี เมเจอร์’

ดังเสียจนขนาดว่าถ้าคุณพิมพ์ค้นหาคำว่าแคนอน ผลลัพธ์แทบทั้งหมดจะขึ้นมาเป็นเพลงนี้เพลงเดียว

ก็เหมือนกับเวลาคุณค้นหาคำว่าซิมโฟนี แล้วระบบเสนอให้คุณแค่เพลงเดียว ทั้งที่จริงๆ แล้วมันคือรูปแบบของดนตรี

และในตอนนี้เอง เพลงที่หลินเยวียนกำลังจะบรรเลงต่อไปก็คือแคนอนในบันไดเสียงดี เมเจอร์นั่นเอง