Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1288

ตอนที่ 1288 รัสเซลล์ (2)

หยางจงหมิงและคนอื่นๆ ก็เห็นรัสเซลล์เช่นกัน

ลู่เซิ่งเลิกคิ้ว “ปีศาจนี่ก็มาด้วยหรือ หมอนั่นที่ในสายตามีแต่ฉินเจินน่ะนะ”

“จะเข้าไปทักดีไหม?”

เจิ้งจิงเอ่ยถามด้วยความลังเล

สีหน้าของอบิเกลดูไม่ค่อยสู้ดีนัก เขาส่งเสียงฟึดฟัด “ผมแนะนำว่าอย่าดีกว่า เขาไม่ใช่คนที่จะสนใจใครง่ายๆ หรอก”

“รัสเซลล์!”

อบิเกลยังพูดไม่ทันขาดคำ หยางจงหมิงก็ตะโกนเสียงดัง

รัสเซลล์ที่กำลังก้มหน้าเดินบนพรมแดงได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา มองมาแล้วยิ้มพลางพยักหน้าพูดว่า

“ไว้เจอกัน”

จากนั้นก็โน้มหน้าและเดินต่อไปราวกับไม่เห็นคนอื่นที่ยืนอยู่ข้างๆ หยางจงหมิงเลยสักนิด

อบิเกลถึงกับหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

“ไอ้เบื๊อกนี่!”

ทั้งที่เป็นชาวจงโจวเหมือนกัน และก็เคยเจอกันอยู่เป็นครั้งคราว แต่ทุกครั้งที่เขาเอ่ยทักทาง รัสเซลล์กลับไม่สนใจเขาเลยสักครั้ง

เมื่อเจอบ่อยเข้า อบิเกลก็ขี้คร้านจะสนใจอีกฝ่ายแล้ว

แต่สิ่งที่พอจะปลอบใจอบิเกลได้บ้าง ก็คือรัสเซลล์ไม่ได้เมินเขาเพียงคนเดียว หมอนี่เมินทุกคน

ยกเว้นฉินเจิน

ฉินเจินคือบุคคลอันดับหนึ่งแห่งวงการดนตรีของบลูสตาร์ อัจฉริยะคนแรกจากมาตุภูมิแห่งดนตรี ผู้ผงาดครองวงการนี้มายาวนานนับสิบปี

ทว่าในวันนี้ ในตอนนี้

รัสเซลล์ยังคงมองข้ามเขา แต่กลับยิ้มให้หยางจงหมิงอย่างเป็นมิตรเสียอย่างนั้น ทำเอาคนที่ขึ้นชื่อเรื่องความชอบเอาชนะอย่างอบิเกลถึงกับข่มความเดือดดาลเอาไว้ไม่อยู่ “เหล่าหยาง คุณไปสนิทกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!?”

“ไม่ได้สนิท”

หยางจงหมิงตอบ

อบิเกลไม่พอใจ “งั้นทำไมเขาถึงยอมพูดกับคุณล่ะ”

หยางจงหมิงตอบอย่างไม่ยี่หระ “ก็เพราะผมเป็นคนให้บัตรเข้างานเขาไปน่ะสิ”

อบิเกลนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ส่วนลู่เซิ่งกับเจิ้งจิงก็มีสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้กัน

หมายความว่า รัสเซลล์ถึงกับยอมติดต่อขอบัตรจากหยางจงหมิง เพื่อจะมาดูการแสดงของเซี่ยนอวี๋!?

…

พรมแดงยังคงดำเนินต่อไป

ราวสิบนาทีหลังจากที่รัสเซลล์เดินผ่านไป ก็มีบุคคลสำคัญอีกคนหนึ่งปรากฏตัว นั่นคือหวังลั่ว มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของบลูสตาร์!

ทุกคนต่างรู้กันดีว่าหวังลั่วนั้นหลงใหลในศิลปะมากเพียงใด

ก่อนหน้านี้ เขาเคยไปร่วมงานแสดงภาพวาดของอิ่งจือด้วยตัวเอง

และในค่ำคืนนี้ เซี่ยนอวี๋ จะเปิดตัวซิมโฟนีเพลงแรกของเขา แน่นอนว่าหวังลั่วไม่มีทางพลาด

ดังนั้น

เมื่อผู้สื่อข่าวถามว่า ทำไมเขาถึงมาที่นี่ เขาก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา

“เพราะผมเป็นแฟนคลับของเซี่ยนอวี๋ เหมือนที่ผมเป็นแฟนของอิ่งจือ อันที่จริงผมยังเป็นแฟนของนักเขียนอย่างฉู่ขวงด้วยนะ สองปีมานี้ผมเริ่มชื่นชอบผลงานของเขามาก โดยเฉพาะเรื่องสามกาย เรื่องป้อมปราการที่ถูกปิดล้อมก็ยิ่งชอบ ที่บังเอิญที่สุดคือศิลปินทั้งสามที่ผมชอบดันเป็นเพื่อนสนิทกันด้วย ช่างเป็นประสบการณ์ที่แปลกประหลาดของการเป็นแฟนคลับจริงๆ ”

“คุณบอกว่าตัวเองเป็นแฟนคลับ แล้วคุณยินดีจะทำอะไรเพื่อศิลปินในดวงใจบ้างครับ?”

หวังลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า

“ผมจะปกป้องผลงานของศิลปินในดวงใจโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน รวมถึงปกป้องสมองอันเปี่ยมด้วยศิลปะของเขาด้วย ผมยังตั้งใจจะมีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์ศิลปะของเขา เช่น เร็วๆ นี้ผมมีแผนจะไปเยี่ยมชมสตาร์ไลท์ และหารือกับประธานหลี่ซ่งหวาเกี่ยวกับความเป็นไปได้ในการร่วมมือทางธุรกิจ ประมาณนี้ครับ”

ระหว่างที่เขาตอบคำถามนั้น ด้านข้างของหวังลั่วก็มีเหล่ามหาเศรษฐีอีกหลายคนยืนอยู่

บางคนเป็นบุคคลที่โด่งดังไปทั่วทั้งบลูสตาร์

บางคนกลับไม่เป็นที่คุ้นหน้าสักเท่าไหร่

ทว่าคนที่ได้มายืนอยู่ข้างหวังลั่วในงานระดับนี้ได้ ยิ่งดูไม่คุ้นหน้ามากเท่าไหร่ อิทธิพลของพวกเขายิ่งมักน่ากลัว

เพียงแต่ในตอนนี้ พวกเขาทุกคนต่างมีสีหน้าครุ่นคิด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน