Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1288

ตอนที่ 1288 รัสเซลล์ (2)

หยางจงหมิงและคนอื่นๆ ก็เห็นรัสเซลล์เช่นกัน

ลู่เซิ่งเลิกคิ้ว “ปีศาจนี่ก็มาด้วยหรือ หมอนั่นที่ในสายตามีแต่ฉินเจินน่ะนะ”

“จะเข้าไปทักดีไหม?”

เจิ้งจิงเอ่ยถามด้วยความลังเล

สีหน้าของอบิเกลดูไม่ค่อยสู้ดีนัก เขาส่งเสียงฟึดฟัด “ผมแนะนำว่าอย่าดีกว่า เขาไม่ใช่คนที่จะสนใจใครง่ายๆ หรอก”

“รัสเซลล์!”

อบิเกลยังพูดไม่ทันขาดคำ หยางจงหมิงก็ตะโกนเสียงดัง

รัสเซลล์ที่กำลังก้มหน้าเดินบนพรมแดงได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา มองมาแล้วยิ้มพลางพยักหน้าพูดว่า

“ไว้เจอกัน”

จากนั้นก็โน้มหน้าและเดินต่อไปราวกับไม่เห็นคนอื่นที่ยืนอยู่ข้างๆ หยางจงหมิงเลยสักนิด

อบิเกลถึงกับหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

“ไอ้เบื๊อกนี่!”

ทั้งที่เป็นชาวจงโจวเหมือนกัน และก็เคยเจอกันอยู่เป็นครั้งคราว แต่ทุกครั้งที่เขาเอ่ยทักทาง รัสเซลล์กลับไม่สนใจเขาเลยสักครั้ง

เมื่อเจอบ่อยเข้า อบิเกลก็ขี้คร้านจะสนใจอีกฝ่ายแล้ว

แต่สิ่งที่พอจะปลอบใจอบิเกลได้บ้าง ก็คือรัสเซลล์ไม่ได้เมินเขาเพียงคนเดียว หมอนี่เมินทุกคน

ยกเว้นฉินเจิน

ฉินเจินคือบุคคลอันดับหนึ่งแห่งวงการดนตรีของบลูสตาร์ อัจฉริยะคนแรกจากมาตุภูมิแห่งดนตรี ผู้ผงาดครองวงการนี้มายาวนานนับสิบปี

ทว่าในวันนี้ ในตอนนี้

รัสเซลล์ยังคงมองข้ามเขา แต่กลับยิ้มให้หยางจงหมิงอย่างเป็นมิตรเสียอย่างนั้น ทำเอาคนที่ขึ้นชื่อเรื่องความชอบเอาชนะอย่างอบิเกลถึงกับข่มความเดือดดาลเอาไว้ไม่อยู่ “เหล่าหยาง คุณไปสนิทกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!?”

“ไม่ได้สนิท”

หยางจงหมิงตอบ

อบิเกลไม่พอใจ “งั้นทำไมเขาถึงยอมพูดกับคุณล่ะ”

หยางจงหมิงตอบอย่างไม่ยี่หระ “ก็เพราะผมเป็นคนให้บัตรเข้างานเขาไปน่ะสิ”

อบิเกลนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ส่วนลู่เซิ่งกับเจิ้งจิงก็มีสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้กัน

หมายความว่า รัสเซลล์ถึงกับยอมติดต่อขอบัตรจากหยางจงหมิง เพื่อจะมาดูการแสดงของเซี่ยนอวี๋!?

…

พรมแดงยังคงดำเนินต่อไป

ราวสิบนาทีหลังจากที่รัสเซลล์เดินผ่านไป ก็มีบุคคลสำคัญอีกคนหนึ่งปรากฏตัว นั่นคือหวังลั่ว มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของบลูสตาร์!

ทุกคนต่างรู้กันดีว่าหวังลั่วนั้นหลงใหลในศิลปะมากเพียงใด

ก่อนหน้านี้ เขาเคยไปร่วมงานแสดงภาพวาดของอิ่งจือด้วยตัวเอง

และในค่ำคืนนี้ เซี่ยนอวี๋ จะเปิดตัวซิมโฟนีเพลงแรกของเขา แน่นอนว่าหวังลั่วไม่มีทางพลาด

ดังนั้น

เมื่อผู้สื่อข่าวถามว่า ทำไมเขาถึงมาที่นี่ เขาก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา

“เพราะผมเป็นแฟนคลับของเซี่ยนอวี๋ เหมือนที่ผมเป็นแฟนของอิ่งจือ อันที่จริงผมยังเป็นแฟนของนักเขียนอย่างฉู่ขวงด้วยนะ สองปีมานี้ผมเริ่มชื่นชอบผลงานของเขามาก โดยเฉพาะเรื่องสามกาย เรื่องป้อมปราการที่ถูกปิดล้อมก็ยิ่งชอบ ที่บังเอิญที่สุดคือศิลปินทั้งสามที่ผมชอบดันเป็นเพื่อนสนิทกันด้วย ช่างเป็นประสบการณ์ที่แปลกประหลาดของการเป็นแฟนคลับจริงๆ ”

“คุณบอกว่าตัวเองเป็นแฟนคลับ แล้วคุณยินดีจะทำอะไรเพื่อศิลปินในดวงใจบ้างครับ?”

หวังลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า

“ผมจะปกป้องผลงานของศิลปินในดวงใจโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน รวมถึงปกป้องสมองอันเปี่ยมด้วยศิลปะของเขาด้วย ผมยังตั้งใจจะมีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์ศิลปะของเขา เช่น เร็วๆ นี้ผมมีแผนจะไปเยี่ยมชมสตาร์ไลท์ และหารือกับประธานหลี่ซ่งหวาเกี่ยวกับความเป็นไปได้ในการร่วมมือทางธุรกิจ ประมาณนี้ครับ”

ระหว่างที่เขาตอบคำถามนั้น ด้านข้างของหวังลั่วก็มีเหล่ามหาเศรษฐีอีกหลายคนยืนอยู่

บางคนเป็นบุคคลที่โด่งดังไปทั่วทั้งบลูสตาร์

บางคนกลับไม่เป็นที่คุ้นหน้าสักเท่าไหร่

ทว่าคนที่ได้มายืนอยู่ข้างหวังลั่วในงานระดับนี้ได้ ยิ่งดูไม่คุ้นหน้ามากเท่าไหร่ อิทธิพลของพวกเขายิ่งมักน่ากลัว

เพียงแต่ในตอนนี้ พวกเขาทุกคนต่างมีสีหน้าครุ่นคิด

“กรุณาเข้าที่นั่งอย่างเป็นระเบียบด้วยครับ”

“การบรรเลงบทเพลงซิมโฟนีของอาจารย์เซี่ยนอวี๋ จะเริ่มขึ้นในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้า!”

บนเวที

พิธีกรของโถงทองคำกล่าวขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ

ท่ามกลางเสียงอึกทึกของผู้คน บนใบหน้าของหลายคนกลับฉายแววคาดหวังเข้มข้นจนไม่อาจข่มกลั้นไว้ได้

ส่วนบนชั้นสอง ภายในห้องรับรองส่วนตัวแห่งหนึ่ง

รัสเซลล์ใช้นิ้วสองข้างแตะขมับเบาๆ “จะเป็นเพลงแบบไหนกันนะ”

อีกด้านหนึ่ง

หวังลั่วเริ่มถูมือด้วยความตื่นเต้น โดยไม่ได้สนใจเลขาที่ยืนอยู่ด้านหลัง “หลังจากได้ฟังผลงานเมื่อวานนี้ ผมถึงรู้ว่าตัวเองพลาดอะไรไปบ้าง หวังว่าวันนี้จะไม่ด้อยกว่าเมื่อวาน ไม่งั้นคงเสียดายแย่เลย”

ขณะเดียวกัน

ในห้องรับรองอีกห้องหนึ่ง

หญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดหรู ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างบางเบา เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางพูดเสียงเบา “คุณปู่บังคับให้หนูมาที่นี่ คงไม่ใช่แค่เพื่อฟังซิมโฟนีหรอกใช่ไหมคะ หรือว่าข่าวลือในวงสังคมนั่นจะเป็นเรื่องจริง ที่ว่าคุณหนูตระกูลใหญ่ทั้งหลายต่างร้องอยากแต่งงานไปกับนักดนตรีหนุ่มอัจฉริยะคนนี้ แล้วคุณปู่ก็หวังให้หนูเข้าร่วมกองทัพคุณหนูที่กระหายการแต่งงานพวกนั้นด้วยงั้นหรือคะ?”

แม้จะยังไม่ได้พูดออกมาตามตรง แต่สีหน้าของเธอก็เขียนชัดอยู่แล้วว่า ‘ไม่มีทาง’

ผู้เฒ่าไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ชำเลืองมองไปยังเวที ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มอันเปี่ยมความคาดหวังว่า

“เริ่มแล้วละ”

เสียงพิธีกรดังขึ้นบนเวที ดึงความสนใจของผู้คนให้หันไปมอง

บทเพลงในค่ำคืนนี้ มีชื่อว่า ‘ซิมโฟนีหมายเลขหนึ่ง ในบันไดเสียงซี ไมเนอร์’

คำว่า ‘ซี’ ไมเนอร์ หมายถึงบันไดเสียง

ส่วนซิมโฟนีหมายเลขหนึ่ง หมายถึง นี่คือซิมโฟนีลำดับแรกของผู้ประพันธ์

แต่ในขณะประกาศชื่ออย่างเป็นทางการ พิธีกรก็ไม่ลืมที่จะกล่าวชื่อเล่นของบทเพลงนี้ตามที่อาจารย์เซี่ยนอวี๋กำชับไว้

ซิมโฟนีโชคชะตา