Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1297

ตอนที่ 1297 เหลืออีกเพียงก้าวเดียว (1)

หลินเยวียนสาวเท้าเดินไปอย่างว่องไว พรมแดงยาวนับร้อยเมตรเปิดโอกาสให้บรรดานักข่าวกดชัตเตอร์กันอย่างจุใจ

แขกชายคนอื่นยังพาคู่ควงมาด้วยบ้าง แต่หลินเยวียนไม่ได้สนใจเรื่องพรรค์นั้น

ไม่นาน

ก็เดินเข้าสู่โถงทองคำ

หลินเยวียนถูกนำทางไปยังห้องรับรองหมายเลข 202ครอบครัวที่มาด้วยมีทั้งแม่ พี่สาว และน้องสาว

เมื่อทุกคนนั่งลงในห้องพักที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแม่ที่ดูออกจะประหม่าเล็กน้อยก็อดถามเสียงเบาไม่ได้ว่า

“พวกเราจะทำให้ลูกโดนจับได้หรือเปล่า?”

“ไม่เป็นไรครับ”

หลินเยวียนตอบ

ต่อให้คนภายนอกจะเห็นครอบครัวเขา ก็ไม่มีปัญหาอะไร

ถึงอย่างไรครอบครัวเขาไม่ใช่คนของสาธารณะ

แถมคนทั่วไปก็เข้าห้องรับรองระดับนี้ ไม่ได้อยู่แล้ว

หลังปลอบใจทุกคนเรียบร้อย หลินเยวียนก็ลุกไปหลังเวที เพื่อพบกับหยางจงหมิง ซึ่งกำลังเตรียมตัวขึ้นแสดงเปิดงานอยู่ในตอนนั้น

“พร้อมไหม?”

หยางจงหมิงหยิบไวโอลินขึ้นมา

หลินเยวียนพยักหน้า ทั้งคู่ต่างก็เชี่ยวชาญในเครื่องดนตรีของตนเองอยู่แล้วนอกจากนั้นทั้งสองก็ยังใช้เวลาฝึกซ้อมกันไม่น้อย เพื่อการแสดงเปิดงานในครั้งนี้

“งั้นผมขึ้นไปก่อนนะ”

หยางจงหมิงตบไหล่หลินเยวียนเบาๆ ก่อนก้าวขึ้นเวที

เสียงปรบมือจากผู้ชมด้านล่างเวทีดังลั่นในทันที

เมื่อเสียงเริ่มสงบลงเล็กน้อย หยางจงหมิงก็พูดขึ้นว่า

“บทเพลงแรกของคืนนี้ชื่อว่าเซเรเนด เพลงนี้แต่งโดยรุ่นน้องคนหนึ่งที่ผมชื่นชมมาก และวันนี้เขาจะขึ้นมาร่วมบรรเลงกับผมบนเวทีด้วย”

ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง หลินเยวียนก็เดินขึ้นเวที

ข่าวว่าเซียนอวี๋จะร่วมเปิดงานกับหยางจงหมิงนั้นไม่ได้มีการโปรโมตออกไปล่วงหน้าแม้แต่น้อย

ดังนั้น

เมื่อเห็นพ่อเพลงผู้ทรงอิทธิพลทั้งสองแห่งวงการดนตรีบลูสตาร์หลินเยวียนและหยางจงหมิงขึ้นแสดงบนเวทีเดียวกัน อารมณ์ของผู้ชมก็พลันพลุ่งพล่านในทันที!

“บัตรนี่คุ้มเกินคุ้มไปแล้ว!”

“มาคอนเสิร์ตหยางจงหมิง แต่ได้ดูเซียนอวี๋ด้วย!?”

“ฮ่าๆๆ ฉันเพิ่งดูคอนเสิร์ตของเขาจบไปไม่นานเองนะ!”

“สองคนนี้จะแสดงร่วมกันหรือ!?”

“ฉันชอบทั้งคู่เลย!”

“เธอชอบซะคนเดียวที่ไหน คนที่มาที่นี่ ส่วนใหญ่ชอบหยางจงหมิงอยู่แล้วแล้วชอบเซียนอวี๋ด้วย นี่เป็นเรื่องปกติจะตายไป”

“การแสดงครั้งนี้ระดับหายากมาก!”

“ฉากประวัติศาสตร์แบบนี้ อนาคตอาจไม่มีให้เห็นอีกแล้ว!”

ท่ามกลางความตื่นตะลึงครั้งใหญ่

เสียงปรบมือยิ่งดังสนั่นขึ้นไปอีก!

พ่อเพลงคนอื่น ๆ ต่างก็มีสีหน้าตกใจไม่น้อย

ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้ดีมาก หยางจงหมิงเคยออกหน้าสนับสนุนเซียนอวี๋หลายครั้ง แต่สนิทกันถึงขั้น พารุ่นน้องคนสนิทขึ้นมาร่วมแสดงเปิดคอนเสิร์ตของตนเอง ก็ยังนับว่าเหนือความคาดหมายของใครหลายคนอยู่ดี

ส่วนเจิ้งจิง และเพื่อนสนิทคนอื่นๆ เมื่อได้เห็นภาพนี้ ก็คลี่ยิ้มออกมาราวกับไม่แปลกใจกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

…

บรรยากาศในงานค่อยๆ สงบลง

หลินเยวียนสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะนั่งลงหน้าคีย์เปียโน

เขาและหยางจงหมิงสบตากันเพียงแวบเดียว จากนั้นหลินเยวียนก็กดคีย์เปียโนอย่างเบามือ

เสียงทำนองที่ไหลรินดุจสายน้ำเอื่อยๆ ดังขึ้น

เพลง ‘เซเรเนด’ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นบทเพลงว่าด้วยความรัก

แต่เมื่ออยู่ในมือของหลินเยวียน มันกลับไม่อ้อยอิ่งหรือหวานเอียนจนเกินพอดี จังหวะหนักเบานั้นเฉียบคมขึ้นขณะที่ความอ่อนโยนที่ควรมีก็ยังคงอยู่ครบถ้วน

ราวกับเป็นการระบายความในใจอย่างหนึ่ง

ท่ามกลางเสียงกีตาร์คลาสสิกที่คอยนำและประคองบรรยากาศนั้น หยางจงหมิงก็ลากคันชัก ให้เสียงไวโอลินเข้าประสานในบทเพลง

มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา คล้ายกับกำลังลิ้มรสทิ้งท้ายที่ยังหอมกรุ่น โดยไม่ได้แสดงท่าทางตะลึงงันมากนัก

เมื่อกวาดตามองดูเหล่าผู้คนที่ยังคงตะลึงงัน

หญิงวัยกลางคนผู้สง่างามและมีท่าทีสุขุมคนหนึ่งก็ยิ้มบาง ก่อนจะเอ่ยว่า

“ตอนนี้พวกคุณเชื่อฉันหรือยัง ผลงานของเซี่ยนอวี๋ ต้องได้ฟังสด ถึงจะประเมินระดับของเขาได้อย่างเป็นธรรม”

“บ้าไปแล้ว”

“ฟังสดกับฟังผ่านคอมนี่ คุณภาพต่างกันลิบลับเลย!”

“ทั้งที่พวกเราใช้เครื่องเสียงที่ดีที่สุดแล้วแท้ๆ ก็ยังไม่สามารถถ่ายทอดความรู้สึกที่ได้จากการฟังสดได้เลย รู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกโอบล้อมด้วยเสียงดนตรี แล้วจมหายเข้าไปในดินแดนใต้อาณัติของดนตรี”

“ความรู้สึกแบบนี้ เหมือนตัวฉันกำลังว่ายน้ำอยู่ในมหาสมุทรแห่งโน้ตดนตรีเลย”

“ถ้าจะต้องตัดสินอันดับใหม่ของเซี่ยนอวี๋บทเพลงนี้เหมาะที่สุดที่จะใช้เป็นตัวชี้วัด”

“ดีมาก”

หญิงวัยกลางคนผู้สง่างามยกยิ้มที่มุมปาก “ฉันคิดว่าทุกคนคงได้คำตอบกันแล้ว เราจะประกาศอันดับสุดท้ายก่อนสิ้นเดือนนะ”

“ครับ/ค่ะ”

กลุ่มคนจากสมาคมวรรณศิลป์ต่างพยักหน้า ก่อนจะเงียบลงแล้วหันกลับไปตั้งใจชมคอนเสิร์ตต่อ

เพราะด้วยเหตุผลบางอย่าง คอนเสิร์ตของหยางจงหมิงในวันนี้ ทำเอาหลายฝ่ายจับตามองเป็นพิเศษ ไม่อย่างนั้นสมาคมวรรณศิลป์คงไม่ยกขบวนกันมาถึงขนาดนี้

ส่วนบนเวทีหลินเยวียนซึ่งเพิ่งบรรเลงดนตรีจบ ก็โค้งทำความเคารพ ก่อนจะลงเวทีไป เขาไม่ได้พูดเกินจำเป็น และรู้หน้าที่ในฐานะแขกรับเชิญดี

หยางจงหมิงลงมาพร้อมเขา เพื่อเตรียมรายการถัดไป

ระหว่างที่กำลังจะกลับหลังเวทีไปยังห้องรับรองนั้นเอง หยางจงหมิงก็หันมาพูดกับหลินเยวียนว่า

“ทำได้ดีมาก”

หลินเยวียนได้ยินก็ผุดยิ้ม

หยางจงหมิงพูดขึ้นเหมือนไม่ได้ตั้งใจว่า “ดูเหมือนวันนี้สมาคมวรรณศิลป์จะมากันไม่น้อยเลยนะ…”

หลินเยวียนยิ้มอีกครั้ง

สามวินาทีผ่านไป หลินเยวียนก็เหมือนจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง เขานิ่งอึ้งพลางมองหยางจงหมิง

“คราวนี้พวกเขาคงได้เห็นพลังของการแสดงสดของคุณแล้วละ”

ระหว่างที่พูดนั้น หยางจงหมิงเองก็เผยรอยยิ้มที่ไม่ได้พบเห็นได้บ่อยนัก แล้วตบไหล่หลินเยวียนอีกครั้ง “แต่จากนี้ไป ความสนใจของพวกเขาควรจะกลับมาที่ผมแล้ว”