Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1297

ตอนที่ 1297-2 เหลืออีกเพียงก้าวเดียว (2)

หลินเยวียนนึกไม่ถึงเลยว่า การที่หยางจงหมิงเชิญเขามาแสดงเปิดคอนเสิร์ตเดี่ยวของตัวเองนั้น แท้จริงแล้วคือการสร้างโอกาสให้เขาเฉิดฉายต่อหน้าเจ้าหน้าที่สมาคมวรรณศิลป์

จะไม่พูดถึงว่าหลินเยวียนต้องการโอกาสแบบนี้ไหม

แต่ความตั้งใจที่จะส่งเสริมเขาในครั้งนี้ ล้วนมาจากความจริงใจของผู้ใหญ่คนหนึ่ง

มิน่าล่ะ ทำไมวันนั้นอาจารย์หยางจงหมิงถึงโทรมาชวนเขาเล่นเปิดงานด้วยกันอย่างกะทันหัน

คงเพราะตอนนั้นหยางจงหมิงรู้แล้วว่าคนจากสมาคมวรรณศิลป์จะมาเข้าชมด้วย

คิดถึงตรงนี้ หลินเยวียนก็กลับไปยังห้องรับรอง

“เพราะมาก!”

“ยอดเยี่ยมสุดๆ !

“พี่เก่งมากเลย!”

ครอบครัวของเขาล้วนปลาบปลื้มใจ

ส่วนหลินเยวียน อยู่ ๆ ก็ผุดความคิดประหลาดขึ้นมา หรือว่าคราวหน้า ควรเจรจากับโถงทองคำดูสักหน่อย แล้วพาหนานจี้มาด้วย?

ก็เอาเถอะ

คิดออกทะเลไปไกลแล้ว

อย่างน้อย เขาก็ทำแบบนี้ไม่ได้ในคอนเสิร์ตของคนอื่น

แต่ถ้าเป็นคอนเสิร์ตของตัวเองเมื่อไหร่ อาจจะลองคุยกับโถงทองคำดูหน่อยก็ได้เผื่อพาเจ้าน่านจี้ไปนั่งในห้องรับรองได้

ระหว่างที่จิตใจเขาวิ่งเตลิด

การบรรเลงบทเพลงใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ความรู้ทางดนตรีของหยางจงหมิงนั้นเป็นเลิศ เรียกได้ว่าเป็นคนเก่งที่สุดเท่าที่หลินเยวียนเคยพบมาในชีวิต

แม้เขาจะมีระบบอยู่ในมือ พร้อมทรัพยากรระดับโลกจากโลกเดิมคอยเกื้อหนุน แต่ก็ไม่เคยกล้าดูเบาอีกฝ่ายเลย

และความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าความคิดของเขาถูกต้องทุกประการ

ต่อให้ไม่มีผลลัพธ์จากสูตรโกงอย่างทักษะเสียงสัมผัสใจอันโกงสุดชีวิตของหลินเยวียน

ดนตรีของหยางจงหมิง ยังคงมอบประสบการณ์ทางโสตทัศน์ที่ชวนตะลึงอย่างถึงที่สุด!

แต่ละเพลงคือผลงานระดับคลาสสิก

โดยเฉพาะผลงานสำหรับไวโอลิน ไพเราะจนลืมไม่ลงจริงๆ

ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินเยวียนทึ่งที่สุด กลับเป็นซิมโฟนีที่หยางจงหมิงตั้งใจเก็บไว้เป็นชิ้นสุดท้ายของงาน!

ซิมโฟนีหมายเลขเก้า!

ตามชื่อเลย นี่คือซิมโฟนีหมายเลขเก้าในเส้นทางการประพันธ์เพลงของเขา

มีอีกชื่อว่า ‘ซิมโฟนีท้องนภา’!

แค่ท่อนแรก ก็ทำให้หลินเยวียนถึงกับแทบหยุดหายใจ!

และในวินาทีนั้น ถึงได้เข้าใจอย่างแจ่มชัดว่า

ทำไมหยางจงหมิงถึงได้เป็นพ่อเพลงชั้นครูซึ่งติดอันดับสามของวงการดนตรีบลูสตาร์

มนตร์สะกดของซิมโฟนีเพลงนี้ ทำให้หลินเยวียนมองเห็นเงาของเหล่าอัจฉริยะทางดนตรีจากโลกเดิมอยู่ในตัวของหยางจงหมิงอย่างชัดเจน!

…

ซิมโฟนีท้องนภาบทนี้ ไม่ได้ทำให้หลินเยวียนตะลึงเพียงคนเดียว

หลังจบท่อนที่หนึ่ง

ท่อนที่สองเริ่มขึ้น

สีหน้าของผู้ชมนั้นแทบนิ่งอึ้งไปพร้อมกัน

ครั้งสุดท้ายที่มีคนทำสีหน้าเช่นนี้ในโถงทองคำ ก็คือตอนที่ได้ฟังซิมโฟนีโชคชะตาของเซี่ยนอวี๋

“แข็งแกร่งมาก!”

“เก่งจัด!”

“นี่แหละพ่อเพลงหยาง!”

“ไม่แปลกใจพ่อเพลงอวี๋ยังต้องเรียกเขาว่าอาจารย์!”

“ทำฉันขนลุกไปหมด เพลงนี้สุดยอดจริงๆ !”

“ยอดเยี่ยม ยิ่งใหญ่ เกรียงไกร เพลงของพ่อเพลงหยางเปล่งประกายดั่งจอมราชัน!”

“ถึงจะอยู่ที่สามของสาขาดนตรี แต่วันนี้ผมรู้สึกเหมือนสัมผัสถึงความยิ่งใหญ่ของอันดับหนึ่งแห่งวงการดนตรีเลย!”

“ถ้าเทียบแค่ความยิ่งใหญ่ คงมีแค่ซิมโฟนีโชคชะตาของพ่อเพลงอวี๋เมื่อไม่นานมานี้ที่พอสู้ได้!”

“ท้องนภากับโชคชะตา ผลงานซิมโฟนีที่ทรงพลังที่สุดแห่งปีทั้งสองชิ้นได้ถือกำเนิดแล้ว!”

…

เมื่อเข้าสู่ท่อนที่สาม พ่อเพลงทั้งหลายก็เริ่มเบิกตากว้าง อ้าปากค้างกันเป็นแถว

ผ่านไปพักใหญ่

ท้ายที่สุดก็มีคนเริ่มพึมพำออกมาเบาๆ

“ทะลุขีดจำกัดแล้ว”

“ก้าวขึ้นไปอีกขั้นจริงๆ !”

“นี่คือผลงานที่ดีที่สุดของหยางจงหมิงในรอบหลายปี!”

“ยิ่งกว่าซิมโฟนีหมายเลขสามที่เขาเขียนตอนดวลกับฉินเจินอีก!”

“รัสเซลล์งานเข้าแล้ว”

“เหล่าหยางนี่คิดจะพุ่งขึ้นไปอันดับสองใช่ไหมเนี่ย”

“อบิเกลนี่สายตาเฉียบคมจริงนะ ทั้งชีวิตเลือกคู่แข่งไว้สองคน คนหนึ่งคือหยางจงหมิง อีกคนคือเซี่ยนอวี๋ ปรากฏว่าคนนึงเป็นปีศาจตัวพ่อ อีกคนก็ปีศาจตัวลูก”

“ปีศาจตัวลูก?”

“ถ้าเอาซิมโฟนีท้องนภามาเทียบกับซิมโฟนีโชคชะตา จะเห็นเลยว่า สองคนนี้คือปีศาจเต็มขั้นทั้งคู่!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะการถือกำเนิดของซิมโฟนีท้องนภาละก็ ฉันแทบจะเชื่อแล้วว่าเซี่ยนอวี๋แซงอาจารย์ของเขาไปแล้วจริงๆ ”

“แต่ตอนนี้ ต่อให้ยังไม่แซง ทั้งคู่ก็อยู่ในระดับที่สูสีกันแล้วละ”

…

เมื่อท่อนที่สี่ดังขึ้น

ในห้องรับรองใหญ่บนชั้นสอง

เจ้าหน้าที่จากสมาคมวรรณศิลป์ต่างมองหน้ากันไปมา

“มิน่าล่ะ ทำไมอาจารย์หยางจงหมิงถึงพูดคุยเป็นการส่วนตัวว่าจะขึ้นไปชิงอันดับที่สูงขึ้น เพลงนี้มีศักยภาพมากพอจริงๆ !”

“พรสวรรค์ระดับนี้ ต่อให้เป็นฉินเจินก็คงรู้สึกกดดันแน่นอน”

“ในประวัติศาสตร์หลายยุคหลายสมัยที่ผ่านมา มีนักดนตรีอัจฉริยะอยู่มากมาย แต่ผลงานชิ้นเอกยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้มีอยู่แค่ไม่กี่ชิ้นเท่านั้น”

“วงการดนตรีในยุคนี้มีแต่คนเก่งๆ ”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน