Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1298

ตอนที่ 1298 ปีที่ 10

บ้านของหลี่ซ่งหวา

ชายคนหนึ่งที่หน้าตาละม้ายคล้ายกับหลี่ซ่งหวาราวเจ็ดส่วนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ตั้งแต่โบราณมาก็มีพวกอัจฉริยะระดับปีศาจโผล่มาแบบสายฟ้าแลบ คว้าความสำเร็จที่คนทั่วไปไม่อาจจินตนาการได้อย่างง่ายดาย เซี่ยนอวี๋อายุน้อยแค่นี้แต่ดังไปทั่วทุกทวีป ความสามารถที่เขาขยับทีเดียวเขย่ากลุ่มทุนได้ขนาดนี้ น่ากลัวจริงๆ ตอนนี้ฉันคงต้องยอมรับแล้วละว่าคราวนี้นายเดิมพันถูกทาง”

“ฉันก็แค่โชคดี เก็บเพชรเม็ดงามได้”

หลี่ซ่งหวาพูดอย่างโล่งอกซึ่งแฝงไปด้วยความจริงใจ “สตาร์ไลท์มีเซี่ยนอวี๋ถึงจะไร้ช่องโหว่”

“ตอนนี้อยากทำอะไรก็ไม่มีแรงต้านแล้วละ”

“อืม แต่ฉันก็ไม่ได้อยากทำอะไรเอิกเกริกนักหรอก จากนี้แค่คอยปรนนิบัติบรรพบุรุษตัวน้อยคนนี้ให้ดีพอก็พอแล้ว”

“ปรนนิบัติ?”

ชายคนนั้นร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก “คนนอกยังพูดว่าเขาเป็นองค์รัชทายาทของสตาร์ไลท์ ดูท่าว่าจะประเมินต่ำไปเยอะนะ แต่เด็กหนุ่มอายุแค่นี้กลับสร้างผลงานได้ขนาดนี้ บรรพบุรุษตัวน้อยแบบนี้ ใครบ้างจะไม่อยากยกขึ้นหิ้งไว้บูชาที่บ้าน?”

“ไม่ต้องห่วงหรอก”

แววตาของหลี่ซ่งหวาเป็นประกาย “เขาจะทำให้นายเซอร์ไพรส์ได้อีกเยอะกว่านี้แน่นอน”

ตระกูลของหลี่ซ่งหวาเคยทำให้เหล่าชนชั้นสูงในจงโจวไม่พอใจ จนถูกกีดกันออกจากวงสังคมจงโจวไปโดยปริยาย

ทว่าตอนนี้ หลี่ซ่งหวากำลังกลับเข้าสู่วงการอีกครั้ง อุปสรรคก็น้อยลงเรื่อยๆ และคนรู้จักก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

หลี่ซ่งหวารับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลง

และพี่ชายของหลี่ซ่งหวาก็ตระหนักดีเช่นกัน

เพราะเหตุผลของทุกการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ล้วนมาจากพรสวรรค์อันเจิดจรัสจนน่าทึ่งของเซี่ยนอวี๋ทั้งนั้น

……

ในขณะเดียวกันนั้นเอง

บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

‘ฉันรู้อยู่แล้วว่าตัวแทนต้องทำได้แน่นอน!’

‘อันดับสองของสาขาดนตรี!’

‘นี่มันยังไม่ใช่จุดสิ้นสุดนะ!’

‘ตัวแทนของเราน่ะ ถูกกำหนดมาให้เป็นอัจฉริยะแห่งยุค ผู้ที่จะก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งดนตรีอย่างไม่ต้องสงสัย!’

‘ตัวแทนไม่คิดจะแจกซองแดงหน่อยหรือ?’

‘@เซี่ยนอวี๋’

‘รุ่นน้องคงยุ่งอยู่แหละ เดี๋ยวฉันแจกเอง!’

เอาเถอะ

บางซุนเย่าหั่วอาจจะรวยจนไม่รู้จะเอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหน ชอบหาเรื่องแจกซองแดงอยู่เรื่อย

แต่สมาชิกในราชวงศ์ปลาสนิทสนมกันขนาดนี้ ก็ไม่มีใครรู้สึกขวยเขินเหมือนสมัยก่อนแล้ว ต่างคนต่างแย่งกันกดรับอั่งเปาอย่างไม่ลังเล

…

ในห้องดนตรีแห่งหนึ่ง

ศิษย์ทั้งสามของเซี่ยนอวี๋กำลังเฉลิมฉลองกันยกใหญ่

ศิษย์พี่ใหญ่เซวียเหลียงกำมือแน่น “ต่อให้เราไม่มีทางเป็นเหมือนอาจารย์ แต่เราก็ต้องพยายามไม่ให้เขาเสียหน้า ไม่งั้นต่อไปจะกล้าออกไปบอกคนอื่นได้ยังไงว่าเราเป็นลูกศิษย์ของเซี่ยนอวี๋?”

“พูดถูก!”

เฟิงซั่ว ศิษย์คนที่สองก็ฮึกเหิมไม่แพ้กัน

“อย่างน้อยพวกเราก็ต้องเป็นพ่อเพลงให้ได้ ไม่งั้นอาจารย์คงอายแย่!”

“พูดตามตรงนะ”

หลี่ลี่จื้อซึ่งเป็นศิษย์น้องหญิงเพียงคนเดียว พูดด้วยความตื่นเต้นระคนคาดหวัง “พวกนายคิดว่ากันว่าเมื่อไหร่อาจารย์ของพวกเราจะขึ้นอันดับหนึ่ง?”

“ตอนนี้ก็อันดับสองแล้ว ด้วยความเร็วของอาจารย์ ที่หนึ่งคงอีกไม่นาน”

“งั้นแปลว่า ต่อไปฉันสามารถเดินไปบอกคนอื่นได้ว่า ฉันคือศิษย์หญิงเพียงหนึ่งเดียวของอันดับหนึ่งในใต้หล้าใช่ไหม?”

“ก็ถ้าอาจารย์ไม่ไปรับศิษย์หญิงคนอื่นเพิ่มซะก่อนนะ”

“ไม่มีทาง ฉันมั่นใจว่าอาจารย์มีลูกศิษย์แค่พวกเราสามคนเท่านั้น!”

หลี่ลี่จื้อพูดอย่างหนักแน่น

ในฐานะว่าที่ศิษย์หญิงของว่าที่จักรพรรดิแห่งดนตรี

ตอนนี้หลี่ลี่จื้อก็กล้าตั้งเป้าหมายชีวิตอย่างทะเยอทะยานว่าจะเป็นพ่อเพลงให้ได้!

…

สตูดิโอของอิ่งจือ

ที่นี่ก็มีลูกศิษย์ของหลินเยวียนเช่นเดียวกัน รวมทั้งสิ้นห้าคน

ใช่แล้ว

นี่คือเหล่านักเขียนการ์ตูนที่คนภายนอกเรียกว่า ‘ทีมสวรรค์ของอิ่งจือ’

ศิษย์หญิงเพียงคนเดียวหลัวเวยยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าคนนอกรู้ความจริงว่าอาจารย์ของพวกเราไม่ใช่แค่คนที่ได้อันดับสองในสาขาดนตรีอย่างเซี่ยนอวี๋ แต่ยังเป็นอิ่งจือที่ครองอันดับหนึ่งในสาขาจิตรกรรมด้วย จะต้องคลั่งกันทั้งวงการแน่นอน!”

“ฉันยังแทบจะคลั่งอยู่แล้วเนี่ย!”

“นั่นสิ!”

“ฝีมือด้านจิตรกรรมของอาจารย์เราก็ไร้เทียมทานมากพอแล้ว แต่นี่ดันเก่งดนตรีจนแทบจะไร้เทียมทานอีก!”

“คนแบบอาจารย์ ต่อให้อยู่ในประวัติศาสตร์ ก็เป็นยอดอัจฉริยะระดับที่ถูกบันทึกไว้เป็นตำนานแน่นอน พวกเราได้เป็นศิษย์ของเขา ก็ถือว่าได้จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์เหมือนกัน”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน