Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 930

ตอนที่ 930 จัดอันดับแหล่งท่องเที่ยว

‘ฮ่าๆ!’

‘พวกสถานที่ท่องเที่ยวพวกนี้จริงจังเกินไป พอเห็นว่าดาบมังกรหยกพูดถึงพวกเขา ก็รีบเชิญชวนกันทันที!’

‘ต้องยอมรับเลยว่าเจ้าแก่ฉู่ขวงนี่สุดยอดจริงๆ!’

‘เขียนนิยายกำลังภายในจนส่งอิทธิพลต่ออุตสาหกรรมท่องเที่ยวของบลูสตาร์ มีใครทำได้อีกนอกจากฉู่ขวง?’

‘พวกสถานที่พวกนี้คงอยากจะยกให้เขาเป็นเทพเจ้าแล้วมั้ง!’

‘ขนาดเขาคุนหลุนยังมาด้วย ทั้งที่ในนิยายก็แค่กล่าวถึงว่ามีสำนักคุนหลุนเป็นหนึ่งในหกสำนักใหญ่เท่านั้นเอง…’

‘แค่ถูกพูดถึงนิดเดียวก็ทำให้พวกเขาดีใจเนื้อเต้น ถ้าใครสามารถเชิญเจ้าแก่ฉู่ขวงไปได้จริงๆ ผลลัพธ์ด้านการโปรโมตจะต้องปังมากแน่ๆ แล้วถ้ารับรองจนเขาประทับใจจนยอมโปรโมตให้เพิ่มในนิยายอีกละก็ ผลลัพธ์จะดีขนาดไหนไม่ต้องบอกก็รู้ ดูอย่างหวาซานสิ ได้ผลประโยชน์ไปเต็มๆ!’

‘ตอนนี้หวาซานยังมีคนไปเที่ยวเยอะอยู่เลย!’

‘แต่ถ้าให้ว่ากันตามกระแสหลังจากนิยายออกมา ตอนนี้สถานที่ที่กระแสดีที่สุดดูเหมือนจะเป็นง้อไบ๊กับบู๊ตึ๊งนะ อันแรกเป็นเพราะก๊วยเซียง ส่วนอันหลังเป็นเพราะเตียบ่อกี้กับเตียชุ่ยซัว ตัวเอกของเรื่องนี้’

ชาวเน็ตคาดเดาได้ถูกต้อง!

สถานที่ท่องเที่ยวเหล่านี้ก็เล็งเห็นโอกาสเดียวกัน!

เพียงแต่ชาวเน็ตยังไม่รู้ว่าตอนนี้สถานที่ท่องเที่ยวเหล่านี้กำลังแข่งกันอย่างเงียบๆ อยู่ลับหลัง

…

วัดเส้าหลิน

มีคนเริ่มไม่พอใจ

“เราเป็นกลุ่มแรกที่เชิญฉู่ขวงให้มาเที่ยวแท้ๆ แต่พวกสถานที่อื่นกลับลอกเลียนพวกเรา แบบนี้มันไม่หน้าไม่อายเกินไปหน่อยเหรอ!?”

“ใช่แล้ว!”

“ไม่ใช่แค่พวกนั้นนะ วัดเส้าหลินสาขาอื่นๆ ก็เริ่มเคลื่อนไหวเหมือนกัน เพราะบลูสตาร์ไม่ได้มีแค่วัดเส้าหลินที่ฉินโจวเท่านั้น!”

“น่าเกลียด!”

“เราต่างหากที่เป็นสำนักดั้งเดิมของจริง เพราะฉู่ขวงเป็นคนฉินโจว ดังนั้นวัดเส้าหลินที่เขาเขียนถึงต้องเป็นของฉินโจวแน่นอน!”

…

เขาหวาซาน

เจ้าหน้าที่ตื่นเต้นกันสุดๆ

“ทำไมพวกเราไม่คิดเชิญฉู่ขวงมาเยี่ยมชมก่อนนะ เขาเขียนถึงศึกประลองกระบี่หวาซานไว้ในมังกรหยก ถ้าพวกเราเชิญเขามา นักท่องเที่ยวต้องเพิ่มขึ้นอีกแน่ๆ!”

“แต่ฉู่ขวงดูเหมือนจะไม่เปิดเผยตัวเลยนะ”

“ไม่เป็นไร อย่างน้อยพวกเราก็ต้องแสดงท่าทีที่เหมาะสม!”

“รอบนี้พวกเราทำพลาดครั้งใหญ่จริงๆ ฉันสงสัยว่าคงเป็นเพราะพวกเราไม่เคยแสดงความขอบคุณอย่างเป็นทางการมาก่อน ฉู่ขวงเลยไม่พอใจ รอบนี้เขาถึงไม่ได้ให้บทหวาซานมากเท่าไหร่ในดาบมังกรหยก”

“สุดท้ายกลับเป็นบู๊ตึ๊งกับง้อไบ๊ที่ได้ผลประโยชน์ไปฟรีๆ!”

“รีบส่งจดหมายเชิญกับตั๋วเข้าชมไปให้คลังหนังสือซิลเวอร์บลู ไหว้วานให้พวกเขาช่วยส่งต่อให้ฉู่ขวง อ่า ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าอาจารย์ฉู่ขวง!”

…

ง้อไบ๊

ทุกคนดีใจกันถ้วนหน้า

“ฮ่าๆๆๆๆ ในที่สุดก็ถึงคิวของง้อไบ๊แล้ว ก่อนหน้านี้การท่องเที่ยวที่หวาซานเฟื่องฟูสุดๆ จนฉันอิจฉาแทบแย่!”

“ฉันรักก๊วยเซียงสุดหัวใจเลย!”

“ขอเสนอให้ปีนี้ในโบรชัวร์ท่องเที่ยวของภูเขาง้อไบ๊ เพิ่มเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างง้อไบ๊กับจอมยุทธ์หญิงก๊วยเซียง!”

“เห็นด้วย!”

“หรือเราจะจัดกิจกรรมพิเศษดี? คัดเลือกดาราผู้หญิงมาแต่งตัวเป็นก๊วยเซียงให้เป็นพรีเซนเตอร์ของง้อไบ๊ แน่นอนว่าต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์ให้เต็มที่!”

…

บู๊ตึ๊ง

บรรยากาศครึกครื้น

“พระเอกของนิยายเรื่องใหม่ของฉู่ขวงอย่างเตียชุ่ยซัวเป็นศิษย์สำนักบู๊ตึ๊ง ส่วนเตียซำฮงก็เป็นบรมครูผู้ก่อตั้งสำนักบู๊ตึ๊ง! นี่เป็นโอกาสทองของการโปรโมตการท่องเที่ยวของเราปีนี้เลยนะ!”

“ต้องหาทางติดต่อฉู่ขวงให้ได้!”

“คราวนี้ถึงตาของบู๊ตึ๊งเราแล้วที่จะได้รับความสนใจเหมือนที่หวาซานเคยได้ไปก่อนหน้านี้!”

“ถ้าพูดถึงสถานะในนิยาย รอบนี้บู๊ตึ๊งเราเด่นกว่าทั้งง้อไบ๊และหวาซานอีก! ส่วนเส้าหลินน่ะเยอะเกินไป ไม่ต้องไปสนใจ!”

…

นอกจากนี้

เขาคงถง

“พวกเรามีบทบาทน้อยไปหน่อยนะ…”

“แค่ฉู่ขวงเอ่ยถึงเราก็ถือเป็นเรื่องดีแล้ว!”

“พูดถูก อย่างน้อยก็ยังถูกพูดถึง ไม่เหมือนสถานที่อื่นที่ไม่มีชื่อโผล่มาเลยสักนิด!”

…

สุดท้าย

เขาคุนหลุน

“ดูเหมือนบทของเราจะพอๆ กับเขาคงถงเลยแฮะ”

“พวกเราต้องผูกมิตรกับฉู่ขวงให้ดี สำหรับเขา การเพิ่มบทให้แค่เล็กน้อยอาจเป็นเรื่องง่าย แต่สำหรับพวกเรา มันมีความหมายมาก!”

“ถ้าเขาให้เรามีบทบาทเยอะขึ้นละก็คงจะดี!”

…

เขตทัศนียภาพแต่ละแห่ง ยังคงมีความกระตือรือร้นสูง

ไม่นานหลังสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังแต่ละแห่งได้ส่งคำเชิญถึงฉู่ขวงทางออนไลน์ จดหมายเชิญจาก ‘หกสำนักใหญ่’ เหล่านั้นก็มาถึงยังคลังหนังสือซิลเวอร์บลู

ทางซิลเวอร์บลูถึงกับร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก

ตอนนี้เขตทัศนียภาพแต่ละแห่งต่างกระตือรือร้นเอาใจฉู่ขวงกันถึงขนาดนี้ ถ้าหากมารู้ทีหลังว่าตนเองถูกฉู่ขวงเล่นงานในเรื่อง ไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรบ้าง

“ไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอกครับ”

หลินเยวียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

สถานที่ท่องเที่ยวก็คือสถานที่ท่องเที่ยว สำนักในนิยายก็คือสำนักในนิยาย

นอกจากนั้นทุกสำนักก็มีทั้งคนดีและคนเลว

ต่อให้เป็นสำนักบู๊ตึ๊ง ก็ยังมีซ่งแชจือที่ทำให้คนอ่านเกลียดจนกัดฟันกรอดไม่ใช่หรือ?

“ก็จริง”

จินมู่คาดว่าคงไม่มีสถานที่ใดโกรธเคืองฉู่ขวงแค่เพราะการบรรยายในนิยายหรอก

ขณะนั้นเอง

โทรศัพท์ของหลินเยวียนดังขึ้น

หลังจากรับสายเพียงไม่นานหลินเยวียนก็วางสายไป

จินมู่เอ่ยถามด้วยความสงสัย “เป็นเรื่องจากทางบริษัทเหรอครับ?”

หลินเยวียนส่ายหน้าแล้วตอบว่า “มีสถานที่ท่องเที่ยวบางแห่งติดต่อมาที่เซี่ยนอวี๋ อยากให้เซี่ยนอวี๋แต่งบทกวีให้ ช่วยโปรโมตสถานที่ให้พวกเขา”

“ฮ่าๆ!”

จินมู่หลุดขำออกมา “ดูท่าความสำเร็จของทะเลสาบซีหู จะทำให้ทุกคนตระหนักว่า นอกจากฉู่ขวงแล้ว เซี่ยนอวี๋ก็เนื้อหอมเหมือนกันนะ แล้วคุณคิดจะตอบรับไหมครับ?”

“ลองพิจารณาดูก็ได้” หลินเยวียนคำนึงถึงเรื่องค่าความโด่งดังเป็นหลัก

หากเขาสามารถช่วยให้สถานที่ท่องเที่ยวเป็นที่รู้จักได้ ก็จะได้รับค่าความโด่งดังตอบแทนไม่น้อยเลย

“ที่ไหนติดต่อมาก่อนครับ”

“เขาหลูซาน” หลินเยวียนตอบ

จินมู่ชะงักไปเล็กน้อย “เขาหลูซานน่าจะเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับเก้าของบลูสตาร์ ได้ยินมาว่าปีนี้พวกเขาหวังจะขึ้นเป็นระดับสูงสุดซึ่งก็คือระดับสิบ การเชิญคุณไป ก็คงเพื่อจะได้มีโอกาสผลักดันตัวเองสินะ แล้วคุณเคยไปเขาหลูซานหรือเปล่า?”

“เคยไปครับ”

หลินเยวียนเคยไปเที่ยวกับครอบครัวมาแล้วหลายที่ และบังเอิญว่าเขาหลูซานก็เป็นหนึ่งในนั้น

“แบบนี้ก็เข้าทางเลยสิครับ”

จินมู่กล่าวกลั้วหัวเราะ “ปีนี้กำลังจะมีการประเมินระดับแหล่งท่องเที่ยวใหม่พอดี”

ในบลูสตาร์ แหล่งท่องเที่ยวถูกแบ่งออกเป็นสิบระดับ

สถานที่อย่างเขาหวาซานและเขาไท่ซานจัดอยู่ในระดับสิบ ซึ่งเป็นระดับสูงสุด ขณะที่เขาหลูซานอยู่ที่ระดับเก้า

ส่วนการจัดอันดับแหล่งท่องเที่ยวนั้น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะพิจารณาจากสภาพแวดล้อม ปริมาณนักท่องเที่ยว และปัจจัยด้านอื่นๆ

จะมีการประเมินใหม่ทุกๆ ห้าปี

และปีนี้ก็ครบห้าปีพอดี เพราะฉะนั้นในช่วงปลายปีจะมีการประเมินครั้งใหญ่ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมปีนี้บรรดาเขตทัศนียภาพต่างๆ ถึงให้ความสำคัญกับการโปรโมตเป็นพิเศษ

…………………………………………………..