Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 931

ตอนที่ 931 แม้จะเป็นงานฉลองอายุครบร้อยปี แต่ก็ช่างสะเทือนใจนัก

ในอดีต

เมื่อกระบี่เย้ยยุทธจักรเวอร์ชันซึ่งฉายทางสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวีออกอากาศและโด่งดังไปทั่วประเทศ สำนักชิงเฉิงเคยเชิญกิมย้งให้ไปเยี่ยมเยือน

ต่อมา

กิมย้งก็เดินทางไปยังเขาชิงเฉิงจริงๆ โดยมีศิษย์สำนักชิงเฉิงตั้งกระบวนดาบต้อนรับ

บางคนบอกว่า นี่เป็นวิธีการแสดงความเคารพอย่างสูงของสำนักชิงเฉิงต่อปรมาจารย์นวนิยายกำลังภายในอย่างกิมย้ง

ขณะที่บางคนกลับมองว่า สำนักชิงเฉิงอาจจะแสดงความไม่พอใจที่กิมย้งเขียนให้สำนักชิงเฉิงกลายเป็นตัวร้ายในเรื่อง

ที่จริงแล้วมีทั้งสองเหตุผล

เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องเล่าขานที่ผู้คนพูดถึงในทางที่ดี

เบื้องหลังเหตุการณ์นี้พิสูจน์ให้เห็นถึงอิทธิพลอันน่าทึ่งของนิยายกำลังภายในของกิมย้ง

หากปราศจากอิทธิพลระดับนี้ ต่อให้เขียนนิยายให้ดูแย่แค่ไหน อีกฝ่ายก็คงไม่สนใจมากนัก และยิ่งไปกว่านั้น แม้จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ในนิยาย พวกเขาก็ยังเชิญกิมย้งไปเป็นแขก พร้อมทั้งจัดพิธีต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่

ความหมายก็คล้ายคลึงกับการที่หกสำนักใหญ่ในปัจจุบันเชิญฉู่ขวง

ในเวลานั้น การที่สำนักชิงเฉิงเชิญกิมย้ง ไปเยือน ก็มีเป้าหมายเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับตนเองอีกด้วย

หลินเยวียนไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ตอบกลับเขาหลูซาน ที่ติดต่อเขามาเป็นคนแรกในทันที

เขาอยากตีพิมพ์นิยายให้เสร็จก่อน

ในอีกไม่กี่วันต่อมา นิยายเล่มใหม่ ‘ดาบมังกรหยก’ ก็ยังคงอัปเดตต่อเนื่องบนบล็อก

บทที่เจ็ด!

บทที่แปด!

บทที่เก้า!

ทั้งสามบทนี้อัดแน่นไปด้วยข้อมูลสำคัญ!

ตัวอย่างเช่นในบทที่เจ็ดเตียชุ่ยซัวและฮึงซู่ซู่ได้ให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง ตั้งชื่อว่าเตียบ่อกี้

หรือในบทที่เก้า เรื่องราวยังได้เขียนโดยทางอ้อมถึงข่าวการเสียสละชีวิตปกป้องเมืองเซียงเอี้ยงของก๊วยเจ๋งและและอึ้งย้ง

แม้ว่าพล็อตส่วนนี้จะถูกเขียนถึงเพียงเล็กน้อยในเรื่อง แต่เมื่อผู้อ่านได้เห็นตรงนี้ กลับเกิดความรู้สึกเคียดแค้นต่อเจ้าแก่ฉู่ขวงเป็นอย่างมาก!

‘ก๊วยเจ๋งกับอึ้งย้งถึงกับยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องเมืองเลยเหรอ!’

‘ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสองคนนี้ถึงไม่ได้ถูกพูดถึงในบทก่อนๆ นี่คงกลัวจะกระทบความรู้สึกของผู้อ่านล่ะสิ’

‘เหอะๆ เจ้าแก่ฉู่ขวงก็มีช่วงเวลาที่รู้สึกกลัวเหมือนกันเหรอ?’

‘ฉันกลับรู้สึกว่าเจ้าแก่ฉู่ขวงนี่คงใจอ่อนเป็นครั้งคราว ก๊วยเจ๋งที่ยอมพลีชีพหลังเมืองล่ม ถือเป็นการทำให้ตัวละครสมบูรณ์แบบที่สุดแล้วเมืองเซียงเอี้ยงพินาศ ด้วยนิสัยของเขา ไม่มีทางที่เขาจะยอมมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร้ศักดิ์ศรี และหากเขาคิดจะตายจริงๆ ด้วยความรักที่อึ้งย้งมีต่อเขา เธอจะยอมมีชีวิตรอดเพียงลำพังได้อย่างไร’

‘การเขียนให้ตัวเอกตาย ถือเป็นเทคนิคดั้งเดิมของเจ้าแก่ฉู่ขวงเลยจริงๆ ’

‘ก๊วยเจ๋งน่าจะเป็นตัวละครที่ถือได้ว่าเป็นจอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ ในความหมายที่แท้จริงที่สุดในบรรดาตัวละครของเจ้าแก่ฉู่ขวงแล้วล่ะมั้ง ต่อให้เป็นเอี้ยก้วยก็คงเทียบไม่ติด เพราะชื่อเสียงของจอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่คือผู้เสียสละเพื่อตนเพื่อชาติและราษฎรนั้นเด่นเกินไป ถ้าก๊วยเจ๋งไม่ตายกลับจะยิ่งขัดกับภาพลักษณ์ที่ถูกสร้างขึ้นมา’

‘เพราะงั้นถึงแม้ผมจะชอบเอี้ยก้วยที่สุด แต่ก็เคารพก๊วยเจ๋งมากที่สุด’

‘โศกนาฏกรรมช่างเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้คนจดจำได้ง่ายกว่าสุขนาฏกรรมจริงๆ ความหาญกล้าของก๊วยเจ๋งและอึ้งย้งที่ยอมสละชีวิตปกป้องเมือง แม้นิยายจะไม่ได้บรรยายฉากนี้โดยตรง แต่ก็ทำให้ผู้อ่านรู้สึกสะเทือนใจและซาบซึ้งถึงความเป็นจอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ อย่างแท้จริง’

โกรธก็โกรธอยู่หรอก

แต่เนื้อเรื่องช่วงนี้ก็ไม่ได้ก่อให้เกิดการลุกฮือหมู่ผู้อ่านเช่นเดียวกับกรณีนักรบขี่มังกรเพราะตั้งแต่มังกรหยกจนถึงศึกเทพอภินิหารจ้าวอินทรี เรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับก๊วยเจ๋งล้วนแล้วแต่นำพาความรู้สึกหนักหน่วงและกดดันมาตลอด

ฉู่ขวงได้วางรากฐานทางอารมณ์เหล่านี้ไว้ล่วงหน้าเป็นอย่างดี

คล้ายกับกรณีของก๊วยเซียง ความรู้สึกเสียใจต่อการจากไปของก๊วยเจ๋งนั้น มีมากกว่าความโกรธหรือความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

บางคนถึงกับเขียนบทวิจารณ์ย้อนรำลึกถึงเรื่องศึกเทพอภินิหารจ้าวอินทรีและมังกรหยก และเขียนบทความไว้อาลัยให้กับก๊วยเจ๋งโดยเฉพาะ

นี่เป็นการทำตามแนวทางของอี้อัน

บทความ ‘แด่ก๊วยเซียง’ ที่อี้อันเขียนนั้นได้สร้างความประทับใจและแสดงความเคารพต่อตัวละครได้เป็นอย่างดี

นอกจากนี้

ตัวละครเตียบ่อกี้ ซึ่งในตอนที่เจ็ดของนิยายเพิ่งจะถือกำเนิดขึ้นมาในฐานะทารกแรกเกิดจากพ่อแม่ เตียชุ่ยซัวและฮึงซู่ซู่ก็กลายเป็นประเด็นที่ผู้อ่านต่างพากันถกเถียงกันอย่างมาก

ผู้อ่านหลายคนสงสัยว่า

ทำไมเตียชุ่ยซัวกับฮึงซู่ซู่ถึงมีลูกด้วยกัน?

เรื่องนี้ไม่ได้เข้าใจยากตั้งแต่แรก เพราะการที่ชายหญิงแต่งงานและมีลูกเป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่ปัญหาคือ นี่คือนิยาย!

ในนิยายกำลังภายใน

ความสัมพันธ์ระหว่างพระเอกกับนางเอกมักต้องใช้เวลาและมีเนื้อเรื่องบรรยายมากมายกว่าจะลงเอยกันได้

แต่เตียชุ่ยซัวกับฮึงซู่ซู่กลับแหวกแนวจากปกติ เพราะทั้งสองคนแต่งงานกันอย่างรวดเร็วหลังจากปรากฏตัวในเนื้อเรื่องได้เพียงไม่กี่ตอน

ในตอนนั้นก็มีผู้อ่านบางคนสงสัยว่า มีนิยายกำลังภายในที่ตัวเอกชายหญิงตกลงปลงใจกันเร็วขนาดนี้ด้วยหรือ?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง…

ทั้งสองคนยังมีลูกด้วย!

ในนิยายกำลังภายใน เคยมีพระเอกคนไหนที่ต้องพาลูกไปผจญภัยในยุทธภพบ้าง?

‘ลูกคือเหตุผลที่เตียชุ่ยซัวต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป!’

‘เจ้าแก่ฉู่ขวง: มาๆ เอาปากกามา มาเขียนกันเองเลยไหม!’

‘ฮ่าๆๆๆๆ ผมว่าคราวนี้เจ้าแก่ฉู่ขวงโดนมองออกหมดแล้ว แม้แต่เลขบัตรประชาชนยังถูกเดาออกเลย!’

สมมติฐานนี้สมเหตุสมผลมาก!

สมเหตุสมผลจนทุกคนฟังแล้วก็รู้สึกว่า ฉู่ขวงคงวางแผนไว้เช่นนี้จริงๆ!

ทำไมเรื่องนี้ถึงเริ่มต้นด้วยประโยคว่า ก๊วยเซียง ‘พบเอี้ยก้วยเพียงครั้งเดียว ผิดพลาดชั่วชีวิต’ แล้วอยู่ๆ ก๊วยเซียงก็หายไปจากเรื่อง?

เพราะเขาต้องการเขียนถึงหญิงสาวคนใหม่ที่จะมารับช่วงความรู้สึกของก๊วยเซียง และเติมเต็มความเสียดายที่เกิดขึ้น!

ส่วนเด็กที่ชื่อเตียบ่อกี้ ก็คือตัวละครที่เป็นเครื่องมือ เป็นเหตุผลที่ฉู่ขวงใช้ทำให้เตียชุ่ยซัวต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป!

พรึบๆๆ !

การคาดเดาเนื้อเรื่องเช่นนี้กลายเป็นกระแสฮือฮาขึ้นมาทันที!

แม้แต่หลินเยวียนหลินเยวียนกำลังท่องอินเทอร์เน็ตอ่านรีวิวอยู่ เมื่อเห็นสมมติฐานนี้ก็ถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ

ตั้งแต่โบราณมา เหล่าอัจฉริยะล้วนอยู่ในฝูงชนหรือ?

สมมติฐานนี้สมเหตุสมผลจนหลินเยวียนถึงกับเริ่มสงสัยว่า ปรมาจารย์กิมย้งอาจจะเคยคิดแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า?

เขาแทบจะอดไม่ได้ที่จะกดไลก์ให้เลยทีเดียว

เพราะเขารู้สึกทึ่งกับจินตนาการนี้มากจริงๆ!

คนคนนี้เล่นเอาดาบมังกรหยกไปตีความเป็นนิยายแนวคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวกันเลยทีเดียว!

แต่ถ้าหากเขียนตามแนวคิดนี้จริงๆ ก็ไม่มีปัญหา แถมยังสามารถทำให้เนื้อเรื่องน่าติดตามยิ่งขึ้นอีกด้วย และยังอาจจะได้เห็นตอนจบอีกแบบหนึ่งของเอี้ยก้วยด้วย!

น่าเสียดาย

เดินพลาดไปหนึ่งก้าว

ทุกคนยังคงประเมินความหัวรั้นของปรมาจารย์ไว้ต่ำเกินไปอยู่ดี

คืนนั้นตอนเที่ยงคืน หลินเยวียนที่อดใจรอไม่ไหว ได้อัปโหลดตอนที่ 10 ของดาบมังกรหยกทันที

แม้จะเป็นงานฉลองอายุครบร้อยปี แต่ก็ช่างสะเทือนใจนัก!

ในขณะเดียวกัน

คลังหนังสือซิลเวอร์บลูก็ได้ประกาศว่าการดาบมังกรหยกเวอร์ชันออนไลน์ได้สิ้นสุดลงแล้ว และจะมีการตีพิมพ์จำหน่ายฉบับรวมเล่มทั้งหมดในวันเดียวกัน!

…………………………………………..