Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 942
ตอนที่ 942 หากพวกเรากำลังสบายจงปรบมือพลัน (1)
ในที่สุด
คาบเรียนวิชาดนตรีก็สิ้นสุดลง
หลินเยวียนรู้สึกกระหายน้ำจนแทบทนไม่ไหว
อึกๆๆๆๆๆ
เขาดื่มน้ำที่เหลือครึ่งขวดจนหมด
ตอนนั้นเอง
ครูใหญ่ของโรงเรียนก็ปรากฏตัว “เตรียมทานอาหารกลางวันได้แล้วครับ”
โรงเรียนอนุบาลเป่ยไห่แห่งนี้มีหน้าที่รับผิดชอบจัดอาหารกลางวันให้กับเด็กๆ
ส่วนอาหารของหลินเยวียนก็เป็นมื้ออาหารธรรมดาๆ ในโรงเรียนเช่นกัน
ในเวลานี้
เด็กๆ ดูเหมือนจะไม่วุ่นวายเหมือนตอนแรกแล้ว
ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เด็กๆ ก็พยายามทำตามคำสั่ง อย่างน้อยก็ไม่ถึงขั้นเล่นซนหรือแกล้งกันอีก
เช่นตอนทำกิจกรรมหลังอาหารกลางวัน
หลินเยวียนพาเด็กๆ ทบทวนบทเพลงจากคาบดนตรี
เด็กๆ ทั้งกลุ่มก็ร้องเพลงอย่างสนุกสนานกันในสนามเด็กเล่น
ขณะเดียวกัน
สมาชิกคนอื่นๆ ของราชวงศ์ปลาก็กำลังยุ่งอยู่กับงานของตนเอง
เพียงแต่เมื่อเทียบกับหลินเยวียนที่จัดการทุกอย่างได้สบายๆ วันเวลาของคนอื่นดูเหมือนจะไม่ได้ราบรื่นนัก
…
เจียงขุยในชุดแม่บ้านพร้อมกับอุปกรณ์ทำความสะอาดเต็มมือ กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
“เฮ้อ!”
“ตอนเช้าก็เพิ่งทำความสะอาดบ้านไปสองหลังเองไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนบ่ายยังมีอีกบ้านล่ะ?”
“ยังมีอีกเหรอ!”
“อาคาร 7 เลขที่ 1102 อยู่ไหนเนี่ย”
“ฉันเดินวนในโครงการนี้ตั้งสามรอบแล้วนะ!”
“หาที่นี่เหนื่อยยิ่งกว่าทำความสะอาดซะอีก!”
ข้างๆ มีทีมงานที่ติดตามมาด้วยหัวเราะแล้วถามว่า
“คุณเป็นโรคหลงทิศทางหรือเปล่า?”
เจียงขุยรีบปฏิเสธรัวในทันใด “เปล่านะ ไม่ได้เป็นสักหน่อย อย่าพูดมั่วสิ!”
ก็ได้… เธอเป็นจริงๆ
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเจียงขุยก็ดังขึ้น
เป็นจ้าวอิ๋งเก้อโทรมา
แต่เมื่อเธอรับสาย ก็ได้ยินเสียงเต็มไปด้วยความโมโหดังขึ้นทันที…
…
บนถนนสายหนึ่ง
เจ้าอิ๋งเก้อ สวมชุดสีส้มของพนักงานทำความสะอาดถนน กำโทรศัพท์แน่นด้วยความโกรธ
“เจียงขุย!”
“ฉันถูกเธอทำให้ลำบากแทบแย่เลย!”
“เธอรู้ไหมว่าฉันลำบากแค่ไหน!”
“ฉันต้องกวาดถนน แต่หัวหน้าบอกว่าถ้ามีขยะบนถนนแม้แต่นิดเดียวก็จะหักเงินฉัน!”
“นี่มันเป็นความผิดฉันเหรอ?”
“ที่นี่มันถนนใหญ่เลยนะ!”
“แค่แป๊บเดียวก็มีขยะกับฝุ่นเต็มไปหมดแล้ว!”
เจ้าอิ๋งเก้อ เหงื่อท่วมตัว
เส้นผมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบใบหน้า
ตอนนี้เป็นเดือนกรกฎาคม
อากาศร้อนจัด
ยังไม่รวมถึงรถที่แล่นไปมาบนถนน
ทุกครั้งที่เธอกวาดถนนต้องคอยระแวดระวัง หันซ้ายหันขวาอย่างหวาดผวา ด้วยกลัวว่ารถคันไหนจะมองไม่เห็นเธอ!
…
หน้าตึกสูงแห่งหนึ่ง
บนราวเหล็กที่ถูกยกขึ้นสูง
เฉินจื้ออวี่กำลังตัวสั่นพลางเช็ดกระจกไปด้วย
“ผมกลัวความสูงนิดหน่อย…”
“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ อย่าแกว่งสิ!”
“ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว เริ่มจะเวียนหัว!”
“ให้ตายเถอะ! ซุนเย่าหั่ว ฉันสาปให้นายไม่มีข้าวกินตอนเที่ยง!”
“รู้แบบนี้ไม่น่าไปสลับงานกับเขาเลย ส่งพัสดุก็ดีกว่านี้อีก!”
“อ๊าาา!”
“ตัวฉันก็เปลี่ยนโลกนี้ได้ เปลี่ยนตัวเองได้…”
เฉินจื้ออวี่ต้องทำงานบนที่สูง
งานแบบนี้น่ากลัวกว่ากวาดถนนเสียอีก
ในวินาทีนั้น เฉินจื้ออวี่เสียใจจนอยากร้องไห้ ได้แต่ร้องเพลงเสียงดังไปพลาง ทำงานไปพลาง เพื่อขับไล่ความกลัวในใจ
…
ในตรอกแห่งหนึ่ง
ซุนเย่าหั่วกำลังแบกกล่องใหญ่เตรียมขึ้นตึก
“หนักมาก!”
“นี่มันเก้าอี้ที่ออกแบบตามหลักสรีรศาสตร์ น้ำหนักไม่เหมือนเก้าอี้ธรรมดาเลย”
“หืม?”
“ลิฟต์ล่ะ?”
“ในคอนโดไม่มีลิฟต์ในเหรอ?”
“พวกคุณช่วยดูให้หน่อยว่ามีลิฟต์ตรงไหนไหม?”
ทีมงานหัวเราะพร้อมตอบว่า “คอนโดนี้ไม่มีลิฟต์ครับ มีทั้งหมดแค่หกชั้น”
หม่าเสี่ยวเที่ยวพูดขึ้นมา
“คุณครูเซี่ยนอวี๋เล่านิทานเป็นไหมฮะ? ปกติช่วงพักกลางวันคุณครูคนอื่นจะเล่านิทานให้พวกเราฟัง”
เล่านิทาน?
หลินเยวียนยิ้มพลางถาม “แล้วคุณครูคนอื่นเล่าเรื่องอะไรให้ฟังล่ะ”
“นิทานจากแดนนิทาน!”
เด็กๆ ตอบพร้อมกัน จากนั้นก็พูดชื่อเรื่องออกมาอย่างตื่นเต้น
“ลูกเป็ดขี้เหร่!”
“เจ้าหญิงนิทรา!”
“เงือกน้อย!”
“สโนว์ไวท์!”
“ชูเค่อกับเป้ยถ่า!”
“ฉลองพระองค์ใหม่ของพระราชา!”
“เด็กหญิงขายไม้ขีดไฟ!”
หลินเยวียนนิ่งไปเล็กน้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอิทธิพลของแดนนิทานในหมู่เด็กๆ อย่างชัดเจน
เขารู้สึกถึงความพึงพอใจที่เอ่อล้นขึ้นในใจ
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินเยวียนยิ้มแล้วถามว่า
“เด็กๆ รู้ไหมว่าใครเป็นคนเขียนนิทานพวกนี้”
เด็กๆ ส่ายหน้า
พวกเขาชอบฟังนิทาน แต่ส่วนใหญ่ไม่เคยสนใจว่าใครเป็นคนเขียน
แต่แล้ว
หม่าเสี่ยวเที่ยวก็ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น เพราะเขารู้คำตอบ
“เจ้าแก่ฉู่ขวง!”
รอยยิ้มของหลินเยวียนนิ่งค้าง
ความรู้สึกพึงพอใจที่มีเมื่อครู่พังทลายลงในทันที
แม้แต่เด็กๆ ก็เรียกเขาว่าเจ้าแก่ฉู่ขวงแล้วหรือ?
หม่าเสี่ยวเที่ยวเห็นหลินเยวียนไม่ได้ชมเขาเหมือนก่อนหน้านี้ ก็เริ่มไม่แน่ใจในตัวเอง
“คุณครูครับ ผมพูดผิดเหรอ? พ่อผมบอกว่านิทานพวกนี้เจ้าแก่ฉู่ขวงเป็นคนเขียน”
“อืม เธอพูดถูกแล้ว ฉลามใหญ่ เก่งมาก”
หลินเยวียนพยายามยิ้ม “ต่อไปนี้ครูจะเล่านิทานเรื่องปีเตอร์แพนให้ฟัง เรื่องนี้เจ้าแก่ฉู่ขวงก็เป็นคนเขียนเหมือนกัน แต่คนอื่นยังไม่เคยฟังเรื่องนี้ เพราะครูกับเจ้าแก่ฉู่ขวงเป็นเพื่อนกัน ครูเลยเคยได้อ่านมาก่อน วันนี้ครูจะแอบเล่าให้พวกเธอฟังดีไหม?”
พูดมาถึงตอนนี้
หลินเยวียนเลียนเสียงพูดของฟ่านเหว่ย “คนธรรมดาครูไม่บอกหรอกนะ”
“ดีครับ!”
เด็กๆ หัวเราะชอบใจ “เล่าเลย!”
“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อปีเตอร์แพน เขาอาศัยอยู่ในที่ลับแห่งหนึ่งบนท้องฟ้าในแดนนิทานเขาเป็นเด็กที่ไม่มีวันโต ผู้คนในแดนนิทานเรียกเขาว่าเจ้าหนูนักบิน วันหนึ่ง เจ้าหนูนักบินปีเตอร์แพนได้บินมายังแดนนิทาน และโดยบังเอิญได้ยินเรื่องราวของเจ้าชายกับเจ้าหญิง…”
หลินเยวียนเริ่มเล่านิทาน
……………………………………
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...