Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 942

ตอนที่ 942-2 หากพวกเรากำลังสบายจงปรบมือพลัน (2)

การถ่ายทำยังดำเนินต่อไป

ตอนที่หม่าเสี่ยวเที่ยวพูดคำว่าเจ้าแก่ฉู่ขวง ตากล้องแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

จากนั้น

แม้แต่ถงซูเหวินและครูใหญ่ก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้

เอาสิ

ชื่อเสียงของเจ้าแก่ฉู่ขวงขนาดที่เด็กๆ ยังรู้จัก!

ฉากนี้น่าสนใจมาก

เพราะทุกคนรู้ดีว่าเจ้าแก่ฉู่ขวงกับเซี่ยนอวี๋เป็นเพื่อนกัน

แต่เด็กๆ ยังไม่ประสีประสา ดันพูดคำว่าเจ้าแก่ฉู่ขวงต่อหน้าเซี่ยนอวี๋ ดูแล้วชวนให้ขบขันอย่างมาก

แต่เมื่อหลินเยวียนเริ่มเล่านิทานเรื่องปีเตอร์แพน ถงซูเหวินและคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึงไปทันที ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ!

เจ้าแก่ฉู่ขวง?

ให้มันได้อย่างนี้สิ!

ดูเหมือนพวกเขาจะถ่ายอะไรบางอย่างที่ไม่ธรรมดาได้แล้ว!

ถงซูเหวินพยายามกลั้นความตื่นเต้นในใจ เขาถามทีมงานข้างๆ ด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย

“ปีเตอร์แพนเป็นตัวละครในแดนนิทานของเจ้าแก่ฉู่ขวงหรือเปล่า?”

“เดี๋ยวผมหาข้อมูลก่อนครับ!”

เจ้าหน้าที่ข้างๆ รีบหยิบมือถือขึ้นมาหาข้อมูล

แต่ครูใหญ่กลับพูดขึ้นว่า

“ไม่ต้องหาแล้ว พวกคุณไม่เคยฟังเพลงแดนนิทานของเซี่ยนอวี๋เหรอ? มีท่อนหนึ่งที่ร้องว่า ได้ยินว่าปีเตอร์แพนไม่มีวันโต”

ปีเตอร์แพนไม่มีวันโต?

ถงซูเหวินนึกถึงสิ่งที่หลินเยวียนเพิ่งพูดเกี่ยวกับตัวละครปีเตอร์แพน ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“เจ้าแก่ฉู่ขวงเคยพูดไว้ว่า เนื้อเพลงแดนนิทานมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องราวในนิทานแต่ละเรื่อง นี่มันเหมือนชิ้นส่วนของจิกซอว์ขนาดใหญ่ และหมู่บ้านเทพนิยายก็เป็นเหมือนจักรวาลนิทานของเขา ส่วนชื่อปีเตอร์แพนก็ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งในนั้น!”

ใช่แล้ว!

ตรงกันเป๊ะ!

นี่เป็นอีกหนึ่งชิ้นส่วนของแดนนิทาน!

เพราะจากคำบรรยายของหลินเยวียนเกี่ยวกับปีเตอร์แพน เขาได้พูดชัดเจนว่าปีเตอร์แพนเป็นเด็กที่ไม่มีวันโต

นั่นหมายความว่า

เรื่องที่หลินเยวียนเล่าให้เด็กๆ ฟังในชื่อปีเตอร์แพนอาจเป็นผลงานใหม่ของเจ้าแก่ฉู่ขวงที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์!?

พระเจ้าช่วย!

เซี่ยนอวี๋ถึงกับเผยแพร่เนื้อหาจากผลงานใหม่ของเจ้าแก่ฉู่ขวงในรายการล่วงหน้า!?

นี่มันข่าวใหญ่ชัดๆ ผลงานใหม่ของฉู่ขวงถูกเปิดเผยก่อนใครในรายการของเซี่ยนอวี๋!

ฮ่าๆ !

เซี่ยนอวี๋แอบแกล้งฉู่ขวงชัดๆ เลยนี่นา!

ยังไม่ทันตีพิมพ์ คุณก็เล่นเอามาเล่าในรายการซะแล้ว?

ส่วนที่หลินเยวียนอ้างว่าเป็นเพราะฉู่ขวงเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังนั้น ถงซูเหวินไม่ได้สงสัยเลย

ครูใหญ่เองก็ไม่ได้สงสัย

และคนอื่นๆ ก็คงไม่สงสัยเหมือนกัน

เพราะด้วยความสัมพันธ์ระหว่างสามสหาย การที่ฉู่ขวงเล่าเนื้อหาของผลงานใหม่ให้เซี่ยนอวี๋ฟังเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ไม่ยาก

เช่นเดียวกับที่เซี่ยนอวี๋เคยบอกว่าเขาเรียนวาดภาพจากอิ่งจือ

ไม่มีใครสงสัยเลยสักคน!

ส่วนการที่เซี่ยนอวี๋แอบเล่าเรื่องใหม่ของฉู่ขวงแบบนี้จะไม่ดีหรือเปล่า?

ไม่เลย

หนึ่งคือหลินเยวียนเล่าเพียงบางส่วน ซึ่งตัดรายละเอียดสำคัญออกไปแล้ว

สองคือนิทานนั้นต่างจากภาพยนตร์หรือซีรีส์ การเปิดเผยบางส่วนของเนื้อหาไม่ได้กระทบยอดขาย

สามคือด้วยความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น เจ้าแก่ฉู่ขวงคงไม่โมโหหลินเยวียนเพราะเรื่องแค่นี้

สี่คือรายการยังต้องตัดต่อ เนื้อเรื่องเต็มที่หลินเยวียนเล่าคงไม่ได้ออกอากาศทั้งหมด

ในทางกลับกัน

เซี่ยนอวี๋ที่ดูเหมือนจะแกล้งฉู่ขวงในครั้งนี้ แต่แท้จริงแล้วกลับเหมือนเป็นการช่วยโปรโมตผลงานใหม่ของฉู่ขวงผ่านรายการเสียมากกว่า!

โปรโมตแบบแนบเนียนสุดๆ !

เมื่อรายการนี้ออกอากาศ บวกกับการโปรโมตเล็กน้อย คงจะมีคนจำนวนไม่น้อยที่สนใจชมรายการเพราะอยากเห็นช่วงที่เซี่ยนอวี๋เปิดเผยเรื่องใหม่ของฉู่ขวงในระหว่างถ่ายทำ!

นี่คือการชนะทั้งสองฝ่าย!

อย่าลืมว่า

ถงซูเหวินตั้งใจจะใช้เซี่ยนอวี๋เป็นตัวเชื่อมในการดึงกระแสจากฉู่ขวงและอิ่งจืออยู่แล้ว และตอนนี้เขาก็ทำสำเร็จเกินคาด!

ตั้งแต่เซี่ยนอวี๋โชว์ฝีมือวาดภาพที่เกี่ยวโยงกับเงา

จนถึงตอนที่เล่านิทานที่ดึงผลงานใหม่ของฉู่ขวงออกมาช่วยเสริม!

…

สิ่งที่ถงซูเหวินเดาไว้ถูกต้องไม่มีผิด

ต่อมา

เด็กๆ ที่จากบ้านมาเริ่มคิดถึงแม่

พวกเขาโบกมือลาเกาะมหัศจรรย์ที่เคยมอบความสุขและความสนุกสนานให้พวกเขา และโบยบินกลับบ้าน

เวลาผ่านไป เด็กๆ เติบโตเป็นผู้ใหญ่

มีเพียงปีเตอร์แพนเท่านั้นที่ไม่เคยโตขึ้น และไม่เคยกลับบ้าน

เขายังคงบินไปมาในโลกกว้าง

คอยพาเด็กๆ รุ่นแล้วรุ่นเล่าหนีออกจากบ้าน พาพวกเขาไปยังเกาะมหัศจรรย์เพื่อสัมผัสความสุขในวัยเด็กที่ไร้กังวล

ประโยคสุดท้ายของเรื่องกล่าวไว้ว่า

ตราบใดที่เด็กๆ ยังมีความสุข ไร้เดียงสา และไร้กังวล พวกเขาก็สามารถบินไปยังเกาะมหัศจรรย์ได้เสมอ

…

อย่าว่าแต่เด็กๆ เลยที่ฟังจนเคลิ้ม

แม้แต่ถงซูเหวินและคนอื่นๆ ก็ฟังอย่างเพลิดเพลินไม่แพ้กัน

แต่หลินเยวียนไม่ได้เล่าเรื่องจนจบ

ไม่ใช่เพราะกลัวความลับแตก

เพราะข้ออ้างที่เขาให้ไว้ก่อนหน้านี้ฟังดูสมเหตุสมผลอยู่แล้ว

อย่างเช่น การที่เขาเคยเรียนวาดรูปจากอิ่งจือจึงวาดภาพได้

หรือการที่เขาเคยอ่านปีเตอร์แพนของฉู่ขวงจึงรู้เนื้อเรื่อง

ทว่าหากเขาเล่าต่อไปเรื่อยๆ เด็กๆ จะไม่ได้นอนพักผ่อน

ตอนนี้เป็นเวลานอนกลางวันของพวกเขา

ดังนั้น

หลังจากเล่าถึงจุดหนึ่ง หลินเยวียนจึงพูดว่า

“เนื่อเรื่องส่วนที่เหลือ เดี๋ยวครูเล่าต่อให้ฟังตอนบ่าย แต่ทุกคนต้องนอนหลับให้ดี ถ้าไม่นอน ครูจะโกรธ แล้วจะไม่เล่าให้ฟังอีกนะ”

“อ๋า?”

“ได้ครับ/ค่ะ!”

แม้เด็กๆ จะยังฟังไม่หนำใจ แต่เพื่อจะได้ฟังตอนต่อในช่วงบ่าย พวกเขาจึงยอมไปนอนแต่โดยดี

ภารกิจกล่อมนอนสำเร็จ!

เมื่อห้องเริ่มเงียบสงบ หลินเยวียนก็แอบถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก ก่อนจะลอบหัวเราะกับตนเอง โดยไม่รู้เหมือนกันว่าดีใจอะไรนักหนา

………………………………………..