Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 969

ตอนที่ 969-2 ไม่ทำแล้ว (2)

กลางเวทีแข่งขัน

ผู้อำนวยการม่านตาหดวูบในทันใด สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ในใจของเธอ กำลังสบถด่าไม่หยุด ฮวาเว่ยมิงคนนี้ไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย!

บ้าไปแล้วหรือไง!?

ถึงกับพูดเรื่องแบบนี้ตอนถ่ายทอดสดเนี่ยนะ!?

แล้วก่อนเริ่มถ่ายทอดสด ทำไมถึงไม่เอาเรื่องนี้มาพูด!

ในชั่วพริบตา เธอก็ได้กลิ่นความผิดปกติบางอย่าง

เกรงว่านี่อาจมีใครบางคนต้องการฉวยโอกาสนี้ทำให้เซี่ยนอวี๋เสียหน้าและลดทอนความสำเร็จของเขา ไม่เช่นนั้นต่อให้ฮวาเว่ยหมิงจะโง่เง่าเต่าตุ่นแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางเลือกเปิดประเด็นกลางรายการถ่ายทอดสดแบบนี้แน่นอน!

ช่างเป็นวิธีการที่เลือดเย็น!

คนพวกนี้ไม่กลัวการล่วงเกินสมาคมวรรณศิลป์กันเลยหรือ?

หรือว่าภายในสมาคมวรรณศิลป์เองมีคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้

และต้องการสกัดดาวรุ่งจากฉินโจวผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในตอนนี้!?

แต่ถึงกระนั้น ผู้อำนวยการหวงก็ผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่น้อย

เธอยังคงรักษารอยยิ้มบนใบหน้าเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “ไม่ทราบว่า ‘ทุกคน’ ที่คุณพูดถึง หมายถึงทุกคนทั้งหมดในที่นี้เลยหรือเปล่าคะ?”

ฮวาเว่ยมิงตอบ “ทุกท่านสามารถยกมือแสดงความเห็นได้ หากใครเห็นด้วย ก็ขอให้ยกมือขึ้นครับ”

สิ้นเสียงของเขา

พรึบๆๆ !

ในศาลาทั้งสิบหลัง

เห็นได้ชัดว่านี่คือแผนที่วางไว้ล่วงหน้า มีคนต้องการใช้ถ่ายทอดสดมากดดัน เพื่อลากเซี่ยนอวี๋ลงจากตำแหน่งกรรมการ หากทำสำเร็จ ย่อมเป็นการโจมตีชื่อเสียงของเซี่ยนอวี๋อย่างเต็มแรง!

คิ้วของผู้อำนวยการหวงกระตุกเล็กน้อย

ส่วนผู้กำกับถงซูเหวินสีหน้าย่ำแย่ขึ้นมาทันที!

งานประชันกวีนิพนธ์ยังไม่ทันได้เริ่ม ก็เกิดอุบัติเหตุระหว่างถ่ายทอดสดเสียแล้ว ในฐานะผู้กำกับ เขาเองก็จะต้องโดนตำหนิแน่นอน!

ใช่แล้ว

สถานการณ์เช่นนี้ เรียกว่าอุบัติเหตุระหว่างการถ่ายทอดสดได้เต็มปาก

และเรื่องนี้ยิ่งจัดการยาก เพราะเมื่อคนส่วนใหญ่ร่วมมือกัน กฎหมายย่อมไม่ลงโทษคนหมู่มาก คนที่ยื่นข้อเรียกร้องให้ถอดเซี่ยนอวี๋ออกอากตำแหน่งกรรมการนั้นไม่ใช่ฮวาเว่ยหมิง

พูดให้ชัดคือไม่ใช่ฮวาเว่ยหมิงเพียงคนเดียว!

แต่แทบทุกคนในงานร่วมยกมือสนับสนุน!

พวกเขาไม่ต้องการให้เซี่ยนอวี๋นั่งอยู่ในตำแหน่งกรรมการอย่างสงบสุข!

“ทำยังไงดีครับ?”

ผู้ช่วยผู้กำกับเริ่มลนลาน “จะให้ผู้อำนวยการหวงพูดกับผู้ชมเลยไหมครับ แทรกโฆษณาแล้วคิดแผนรับมือก่อน?”

“อย่าเพิ่งแตกตื่นไป”

ถงซูเหวินสูดหายใจลึก “ดูก่อนว่าผู้อำนวยการหวงจะจัดการยังไง แล้วก็รอดูว่าอาจารย์เซี่ยนอวี๋จะตอบสนองแบบไหน”

เขาหันไปมองทางผู้อำนวยการหวง

เห็นอีกฝ่ายกำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดเธอสามารถจินตนาการได้เลยว่า…

ผู้ชมที่รับชมการถ่ายทอดสดอยู่ในตอนนี้ ต้องกำลังแตกตื่นมากแค่ไหน!

…

ผู้อำนวยการหวงเดาไม่ผิดเลย

เพราะตอนนี้คอมเมนต์ระเบิดไปเรียบร้อยแล้ว!

ผู้ชมทุกคนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง งานประชันกวีนิพนธ์ยังไม่ทันเริ่มอย่างเป็นทางการ กลับมีภาพของเหล่ากวีจำนวนมาก ยกมือเรียกร้องให้ถอดถอนเซี่ยนอวี๋ออกจากตำแหน่งกรรมการต่อหน้าสาธารณะ!

‘เฮ้ย!?’

‘เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!?’

‘เปิดมายังไม่ทันไร ก็แรงขนาดนี้เลยเหรอ!’

‘นี่กวีร่วมมือกันเล่นใหญ่แบบนี้เชียว!?’

‘ในสนามมีอยู่ 80 คน แต่ยกมือกันเกือบ 70 คน! นี่มันจงใจเล่นงานเซี่ยนอวี๋ชัดๆ !’

‘แบบนี้จะเอายังไงกันต่อ?’

‘จะถอดเซี่ยนอวี๋ออกจากตำแหน่งกรรมการจริงๆ เหรอ’

‘แต่ปัญหาคือ เซี่ยนอวี๋ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ!’

‘ถึงผมจะรู้สึกว่าเซี่ยนอวี๋อาจยังไม่สามารถทำให้ทุกคนยอมรับในฐานะกรรมการได้ แต่ถ้าหากต้องถูกถอดจากตำแหน่งกรรมการต่อหน้าคนดูนับไม่ถ้วนแบบนี้ ถ้าบอกว่าเป็นการบีบบังคับให้จนใจ งั้นตอนนี้ศักดิ์ศรีของเซี่ยนอวี๋คงโดนบีบจนเละแล้วไหม?’

‘ดูแล้วหงุดหงิดจริงๆ !’

‘เปิดมาก็เล่นมุกนี้เลย?’

‘บลูสตาร์นี่เมื่อไหร่จะเลิกยึดติดกับลำดับความอาวุโสกันซะที บทกวีของพ่อเพลงอวี๋น่ะ ระดับสูงขนาดนั้น ทำไมจะเป็นกรรมการไม่ได้!?’

‘คนพวกนี้ไม่กลัวจะเกิดดราม่าบ้างเลยหรือไง?’

‘ผมว่าเรื่องนี้มีคนจงใจปั่นเพื่อทำลายพ่อเพลงอวี๋ เขาถูกกดดันให้ต้องลาออกจากตำแหน่งกรรมการ ถ้าเป็นแบบนี้ ต่อไปในวงการกวีนิพนธ์เขาจะเงยหน้าสู้ใครได้อีก!?’

…

ที่บ้านของหลินเยวียน

สีหน้าของแม่เปลี่ยนไปในทันที ดวงตาเต็มไปด้วยไฟโทสะ “พวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่!?”

“เกินไปแล้ว!”

หลินเซวียนโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ

หลินเหยาก็กำหมัดแน่น!

แม้แต่เจ้าหนานจี๋ก็เหมือนจะเข้าใจสถานการณ์ มันเห่าโฮ่งๆ ไม่หยุด

หัวใจของทุกคนในครอบครัวนั้นเจ็บราวกับกำลังถูกบีบแน่น!

…

ในสถานที่ถ่ายทอดสด

รอยยิ้มที่เคยปรากฏบนใบหน้าของสมาชิกของราชวงศ์ปลาหายไปหมดสิ้น!

ทุกคนแสดงความโกรธโดยไม่ปิดบัง!

กวีพวกนี้มีสิทธิ์อะไรถึงมารวมตัวกันไล่คนออก

การประเมินผลงานยังไม่เริ่มเลยด้วยซ้ำ ก็คิดจะไล่คนออกจากตำแหน่งแล้ว นี่มันเท่ากับหักหน้ากันต่อหน้าสาธารณะแล้วไม่ใช่หรือ!?

“ไอ้พวกเวรตะไล!”

ซุนเย่าหั่วหลุดสบถออกมาดังลั่น!

คนอื่นๆ ก็ด่าตามมาอย่างหยุดไม่อยู่

ทั้งราชวงศ์ปลาต่างโมโหสุดขีด ก่นด่ากันอย่างเกรี้ยวกราด!

โชคดีที่ทีมงานยังไหวตัวทัน รีบปิดไมค์ของพวกเขา แต่ถึงอย่างนั้น คำว่า ‘เวรตะไล’ ก็ยังหลุดออกไปสู่การถ่ายทอดสด!

มีกวีบางคนถึงกับหันขวับมามองพวกเขาด้วยความเดือดดาล

…

เสียงขับขานบทกวีของหลินเยวียนเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ขณะที่สายตาเขากวาดไปทั่วเหล่ากวีทั้งหลาย “ผู้คนในโลกามองข้าว่าพิกล ได้ฟังคำอวดหาญ พากันเย้ยหยัน…”

กล้องค่อยๆ ฉายผ่านใบหน้าของบรรดากวีทั้งหลาย

และก็มีบางคน แอบยิ้มเย้ยหยันอยู่จริงๆ

เพียงแต่รอยยิ้มนั้น

กลับแข็งค้างอยู่บนใบหน้า นับตั้งแต่หลินเยวียนเอ่ยปาก!

เขาโน้มตัวไปข้างหน้า

สายตาคมกริบดุจคมมีด ริมฝีปากแนบใกล้ไมโครโฟน ในเสียงนั้น ราวกับมีประกายไฟฟ้าแทรกผ่าน!

“แม้บิดาแห่งปราชญ์ยังยำเกรงคนรุ่นหลัง

ชายชาตรีมิควรดูแคลนคนเยาว์”

เมื่อสิ้นเสียง หลินเยวียนขับบทกวีจบ เขาก็พลิกฝ่ามือลงมาปิดป้ายชื่อกรรมการของตนเองทันที เสียงดังปัง ทั้งท่าทางเด็ดขาด ปราศจากความลังเลแม้แต่น้อง!

กรรมการน่ะเหรอ?

ไม่ทำแล้วโว้ย!

แม้แต่บิดาแห่งปราชญ์ยังเคยกล่าวไว้ว่าคนรุ่นหลังน่าเกรงขาม ในเมื่อคนพวกนี้ไม่ต้องการให้ฉันเป็นกรรมการ งั้นฉันก็จะลงมาเล่นด้วยเลย!

บทกวีบทนี้มีชื่อว่า ‘กราบเรียนหลี่ยง’

หลี่ไป๋เขียนบทกวีนี้ขึ้นเพราะเขารู้สึกขุ่นเคืองหลี่ยงที่มีท่าทีดูแคลนเด็กหนุ่มอย่างเขา

พญาอินทรีโผบินด้วยแรงลมในวันเดียว

เหินทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าเก้าหมื่นลี้

นี่เป็นหนึ่งในบทกวีที่บ้าบิ่นที่สุดของหลี่ไป๋

และในวันนี้

หลินเยวียนก็ขอบ้าบิ่นให้ถึงที่สุดสักครั้ง!

ผู้อำนวยการหวงเคยกำชับไว้ว่า การเป็นกรรมการ ต้องถ่อมตัวเข้าไว้ และห้ามวิจารณ์ใครแรงเกินไป

งั้นเป็นผู้เข้าแข่งขันแทนก็แล้วกัน!

ในเมื่อเป็นผู้เข้าแข่งขันไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้นแล้วสินะ เป็นผู้เข้าแข่งขันก็สามารถปลดปล่อยเต็มที่โดยไม่ต้องยั้งมือได้แล้วสินะ อยากจะตะโกน วันนี้คนที่มาสู้กับพวกเจ้า ไม่ใช่เซี่ยนอวี๋ ไม่ใช่ฉู่ขวง และยิ่งไม่ใช่หลินเยวียน!

วาจาไร้วันสิ้น หมึกไร้วันหมด คนที่ผมจะให้ประลองกับพวกคุณ ไม่ใช่แค่หลี่ไป๋ ไม่ใช่แค่ซูตงพัว แต่คืออารยธรรมพันปีของแดนมังกร!

ในวินาทีนั้นเอง

ทั่วทั้งสนามแข่งขันเงียบกริบ!

แม้แต่คอมเมนต์ในหน้าจอถ่ายทอดสดก็ชะงักไปชั่วขณะ!

บทกวีนี้ กอปรกับสถานการณ์ตรงหน้านั้นช่างทรงพลัง สะเทือนอารมณ์ถึงขีดสุด!

และในห้องทำงานของประธานกรรมการบริษัทสตาร์ไลท์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ หลี่ซ่งฮวาซึ่งก่อนหน้านี้ยังนั่งเงียบขรึม สีหน้าเคร่งเครียด เมื่อได้ยินบทกวีของหลินเยวียน ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ “พญาอินทรีโผบินด้วยแรงลมในวันเดียว เหินทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าเก้าหมื่นลี้”

มีแต่เซี่ยนอวี๋เท่านั้น!

มีแต่ฉู่ขวงเท่านั้น!

มีแต่เขาเท่านั้นที่แต่งบทกวีเช่นนี้ได้!

น่าขันเสียจริง กวีทั้งหลายพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อลากเซี่ยนอวี๋ลงจากเก้าอี้กรรมการ แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่า เซี่ยนอวี๋ที่ไม่ใช่กรรมการ คือสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า!

อยู่ดีไม่ว่าดี

พวกคุณดันลากเขาลงมาเอง นั่นมันก็เท่ากับปล่อยมังกรลงทะเล ปล่อยนกพญาอินทรีทะยานขึ้นฟ้า แล้วงานประชันกวีนิพนธ์ครั้งจะเหลืออะไรให้สู้กันอีกล่ะ!?

เตรียมตายกันให้หมดนี่แหละ!

………………………………………………..