Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 971

ตอนที่ 971 ผู้ยิ่งใหญ่ในวันวาน (2)

โดยเฉพาะเมื่อถึงศาลาหมายเลขเจ็ด บทกวีของซูจื่อเหวินก็เรียกเสียงปรบมือจากผู้ชมไปทั่วทั้งงาน อันหลงถึงกับลุกขึ้นยืนและขอเป็นผู้ขับขานบทกวีด้วยตัวเอง!

‘ว้าว!’

‘ซูจื่อเหวินเท่มาก!’

‘สมแล้วที่เป็นไอดอลของฉัน!’

‘ไม่น่าแปลกใจเลยที่ศาลาหมายเลขเจ็ดจะยกย่องเขาขนาดนั้น วันนี้เขาต้องโด่งดังแน่ๆ ในอนาคต สถานะของเขาในวงการวรรณกรรมจะพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว!’

‘ก่อนหน้านี้ผมคิดว่าเป็นการอวยกันเองในวงการซะอีก!’

‘ที่แท้เขาก็ยอดเยี่ยมจริงๆ !’

‘ไม่นึกว่าพวกเขาจะสุดยอดขนาดนี้ เซี่ยนอวี๋ ตอนนี้คุณรู้จักซูจื่อเหวินแล้วหรือยัง!?’

‘เหล่าปรมาจารย์ปะทะกัน นี่มันมหาสงครามเทพเซียนชัดๆ !’

‘ตราบใดที่พวกเขายังอยู่ วงการวรรณกรรมของบลูสตาร์จะไม่มีวันเสื่อมถอย!’

‘ใกล้ถึงศาลาที่สิบแล้ว!’

‘ศาลาที่สิบ เป็นบทกวีของฮวาเว่ยหมิงงั้นเหรอ?’

‘ให้มันได้อย่างนี้สิ เป็นกวีนิพนธ์สือ!’

‘อาจารย์ฮวาเว่ยหมิงเขียนกวีนิพนธ์รูปแบบคำบัญชาดุจฝัน!’

‘อาจารย์ฮวาเคยแต่งรูปแบบคำบัญชาดุจฝันหลายบทมาก เขาถนัดรูปแบบนี้โดยเฉพาะ ไม่รู้ว่าบทนี้จะเป็นยังไง?’

การถกเถียงดำเนินต่อไป

เมื่อถึงศาลาหมายเลขสิบ

บทกวีรูปแบบคำบัญชาดุจฝันได้รับเลือกเป็นอันดับหนึ่งอย่างไร้ข้อกังขา

บทประพันธ์ของเขาคือคำบัญชาดุจฝัน

เป็นรูปแบบกวีนิพนธ์สือที่เขาถนัด และครั้งนี้ก็ยังคงสร้างความประทับใจอย่างยิ่ง!

กรรมการเจ็ดในแปดคน ต่างออกปากชมเป็นเสียงเดียวกัน!

ทำไมไม่ครบแปดน่ะหรือ

ก็เพราะว่าเหอชิงฮวนยังคงอยู่ในภวังค์บางอย่าง

แม้ว่าทั้งงานจะเต็มไปด้วยเสียงปรบมือและความตื่นเต้นราวคลื่นยักษ์ถั่งโถม เขากลับไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใด และไม่ได้ยิ้มด้วยซ้ำไป

ผู้ชมไม่ได้สนใจเขาอีกต่อไปแล้ว

บรรดากวีคนอื่นๆ ก็ไม่ได้ให้ความสนใจความผิดปกติของเหอชิงฮวนอีก

ทุกคนเริ่มมีข้อสันนิษฐานอยู่ในใจเกี่ยวกับท่าทีแปลกๆ ของเหอชิงฮวน

พวกเขาคิดว่าเหอชิงฮวนคงจะอารมณ์ไม่ดี

เพราะเซี่ยนอวี๋เป็นชาวฉินโจวเช่นเดียวกับเหอชิงฮวน

ทว่าตอนนี้เซี่ยนอวี๋ถอนตัวจากการแข่งขันไปแล้ว ทำให้ฉินโจวสูญเสียผู้เล่นคนสำคัญ ส่งผลให้แนวโน้มของการแข่งขันกวีนิพนธ์ครั้งนี้ ตกไปอยู่ที่จ้าวโจวแทบทั้งหมด!

กวีนิพนธ์ของจ้าวโจวช่างรุ่งเรืองเสียจริง!

เหล่ากวีและผู้ชมในไลฟ์สดต่างกำลังเมามายอยู่ในกวีนิพนธ์รูปแบบคำบัญชาดุจฝันจากฮวาเว่ยหมิง!

‘เป็นอย่างที่คิด!’

‘ยอดกวีตัวจริงมักปรากฏตัวช่วงท้ายเสมอ!’

งถ้าให้จัดอันดับจากการแข่งขันของศาลาที่สิบ บทกวีของอาจารย์ฮวาเว่ยหมิงต้องอยู่ที่อันดับหนึ่ง ส่วนซูจื่อเหวินอยู่ที่อันดับสอง!’

‘แต่บทกวีของคนอื่นก็ไม่ได้แย่นะ!’

‘แต่ละศาลาล้วนมีผลงานที่น่าทึ่ง!’

‘พูดก็พูดเถอะ!’

‘เขาไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นกรรมการอยู่แล้ว!’

‘พอคุณพูดแบบนี้ฉันก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเซี่ยนอวี๋ยังอยู่ที่นี่เลย ฮ่าๆๆๆๆ เดาว่าตอนนี้คงนั่งเงียบไปแล้วละ วงการกวีนิพนธ์ไม่ได้สนหรอกว่าคุณจะเป็นพ่อเพลงหรือไม่ ที่นี่วัดกันที่บทกวีเท่านั้น ตอนนี้เขายังกล้าเปรียบตัวเองเป็นพญาอินทรีอยู่ไหม? ยังกล้าอวดอ้างว่าตัวเองคู่ควรเป็นอาจารย์อยู่อีกหรือเปล่า?’

เหล่าแฟนคลับของกวีชื่อดังออกมาโจมตีเซี่ยนอวี๋!

หลายคนเซี่ยนอวี๋ไม่ถูกใจเซี่ยนอวี๋สักเท่าไหร่

ส่วนผู้ชมที่มีจุดยืนเป็นกลาง กลับรู้สึกประทับใจ กับคุณภาพของบทกวีในการแข่งขันครั้งนี้มาก และไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องของเซี่ยนอวี๋อีก

ในขณะเดียวกัน

แฟนๆ ของเซี่ยนอวี๋กลับรู้สึกอัดอั้นและโกรธแค้น!

พวกเขาต้องยอมรับว่า กวีในการแข่งขันครั้งนี้ล้วนมีฝีมือที่ยอดเยี่ยม แม้แต่กรรมการที่เข้มงวดและพิถีพิถันที่สุดก็ยังออกปากชื่นชมบทกวีเหล่านี้

แต่ถึงกระนั้น…

พวกเขาก็ยังไม่ยอมรับว่าเซี่ยนอวี๋แพ้!

แฟนคลับของเซี่ยนอวี๋ระเบิดอารมณ์ออกมา ‘บทกวีเหล่านี้ มีบทไหนที่ยอดเยี่ยมกว่าบทกวีที่เซี่ยนอวี๋ใช้ตอกกลับเหล่ากวีในตอนแรกไหมล่ะ?’

‘ความสามารถในการเข้าใจของคุณดูเหมือนจะมีปัญหานะ’

แฟนคลับของกวีคนอื่นหัวเราะลั่น ‘นี่คือบทกวีตามโจทย์ กวีถูกกำหนดหัวข้อให้เขียน เท่ากับว่าพวกเขาต้องแต่งบทกวีโดยมีข้อจำกัด แต่ก็ยังสามารถแสดงฝีมือได้อย่างยอดเยี่ยม บทกวีอิสระกับบทกวีตามโจทย์เอามาเทียบกันได้หรือ ถ้าให้แต่งแบบสดๆ ตอนนี้ ผมเชื่อมั่นในการตัดสินของกวีมากกว่า บทกวีก่อนหน้านี้ของเซี่ยนอวี๋คงแต่งเตรียมตัวล่วงหน้ามาดี ผมไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนโง่หรอก อีกอย่าง ที่เขาจะเปรียบตัวเองเป็นพญาอินทรี ก็เป็นแค่การสร้างภาพลักษณ์ให้ดูยิ่งใหญ่เท่านั้น แต่เขามีความสามารถที่จะทะยานขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของวงการวรรณกรรมจริงหรือ ถ้าทำไม่ได้ บทกวีนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากคำคุยโม้โอ้อวด ไร้สาระและน่าขายหน้ายิ่งกว่าเดิมไม่ใช่หรอกหรือ?’

บัดซบ!

“สงสัยยังหาผลงานที่น่าพอใจไม่ได้ เลยต้องลองแก้ไปเรื่อยๆ สภาพจิตใจของเขาจะเสียสมดุลแล้ว”

“กระดาษร่างที่กองอยู่บนพื้น อลังการทีเดียว”

“แต่ไม่รู้ว่า ผลงานของเขาจะอลังการเหมือนกันหรือเปล่า”

“ยังต้องแก้อยู่แบบนี้ น่าจะคงยังแต่งบทกวีดีๆ ไม่ได้สินะ?”

“ด้วยความสามารถของเขา ต่อให้แต่งได้ก็ไม่น่าแปลกใจ แต่ต้องอย่าลืมนะ ว่านี่คือการแข่งขันตามโจทย์ ขณะที่พวกเราแต่งบทกวีโดยมีข้อจำกัด เขาเลือกหัวข้อเองและแต่งอย่างอิสระ ก็แค่พยายามกู้หน้าตัวเองเท่านั้น แต่กลับไม่รู้เลยว่าการทำแบบนี้ยิ่งทำให้เสียหน้าไปอีก ที่สำคัญคือจนถึงตอนนี้เขายังเขียนอยู่ แสดงว่ายังไม่สามารถแต่งผลงานที่ยอดเยี่ยมออกมาได้”

“เหอะๆ !”

คิดว่าทุกคนโง่หรือไง ไม่รู้ว่าเขาคิดจะใช้วิธีนี้เพื่อเอาเปรียบคนอื่นหรือเปล่า น่าเสียดาย ที่เขาใช้ความฉลาดในทางที่ผิด!

…

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมาย

ผู้อำนวยการหวงได้แต่มองไปที่ฮวาเว่ยหมิงด้วยความปวดหัว “อาจารย์ฮวาเว่ยหมิงมีอะไรจะพูดอีกหรือคะ”

ฮวาเว่ยหมิงยิ้มบาง ก่อนกล่าวว่า “ผมสังเกตเห็นว่า แม้เซี่ยนอวี๋จะถอนตัวจากการแข่งขันไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเขายังมีความคับข้องใจอยู่ เขายังคงพยายามแต่งบทกวี ในเมื่อเขาสามารถ เลือกหัวข้อได้ตามใจชอบ ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร หากเราจะ อ่านผลงานของเขาออกมาให้ทุกคนได้รับฟังสักหน่อย ที่นี่มีกวีถึงแปดสิบท่าน ให้ทุกท่านเป็นกรรมการร่วมกับเหล่าอาจารย์บนเวที คงพอมี คุณสมบัติในการตัดสินเขาได้แล้วกระมัง?”

ผู้อำนวยการหวงขบฟันแน่น

ตอนนี้ต่อให้เซี่ยนอวี๋เขียนบทกวีออกมาได้ดีแค่ไหน มันก็ไม่มีความหมายแล้ว เพราะในแต่ละศาลาล้วนมีบทกวีที่ยอดเยี่ยมอยู่แล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น บทกวีของทุกคน เป็นการแต่งตามโจทย์

ขณะที่เซี่ยนอวี๋ สามารถเลือกหัวข้อได้อย่างอิสระ ย่อมมีโอกาสสร้างสรรค์บทกวีนั้นไม่ถูกจำกัด

ในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้บทกวีของเขาดีแค่ไหน กวีคนอื่นก็ไม่มีทางชมเชยเขาแน่นอน!

เธอจึงอยากจะปัดเรื่องนี้ให้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แต่ใครจะคิดว่าฮวาเว่ยหมิงกลับไม่ยอมจบ!

เห็นทีเขาและเหล่ากวี รวมถึงคนบางกลุ่มที่อยู่เบื้องหลัง คงต้องการเล่นงานเซี่ยนอวี๋ให้ถึงที่สุด

แต่เธอกลับหลบเลี่ยงไม่ได้แล้ว!

สายตาทุกคู่กำลังจับจ้องมาที่เธอ และที่สำคัญกว่านั้นยังมีผู้ชมอีกนับไม่ถ้วนที่กำลังชมการถ่ายทอดสดอยู่ เธอทำได้เพียงกัดฟัน เพราะก่อนหน้านี้เธอเคยรับปากไว้แล้วว่า จะอ่านบทกวีของเซี่ยนอวี๋ต่อหน้าทุกคน

“อาจารย์เซี่ยนอวี๋?”

ขณะเอ่ยเรียกชื่อของเซี่ยนอวี๋ ผู้อำนวยการหวงรู้สึกเปลือกตากระตุกเล็กน้อย เธอเองก็เห็นว่า เขายังคงก้มหน้าก้มตาเขียนอยู่

ดูเหมือนจิตใจของเขาจะเริ่มสั่นคลอนแล้ว

เป็นเรื่องธรรมดาของคนหนุ่มสาว เมื่อพบเจอกับแรงกดดันมหาศาล ก็อาจเกิดความสับสนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

……………………………………..