Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 974

ตอนที่ 974 เผ่ามังกรฟ้า (1)

ในวิลลา

เมื่อครอบครัวได้ยินว่าหลินเยวียนได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ ก็พูดขึ้นทันทีว่า

“ถ้าได้รับเชิญให้ขึ้นเวทีงานงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิเชียวนะ นี่เป็นเวทีที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ทำไมจะไม่ไปล่ะ เรื่องงานไม่ต้องกังวลหรอก ก็แค่คืนเดียวเอง อีกอย่างนายก็ไม่ได้ทำงานอยู่ต่างประเทศเป็นประจำ ถ้าทำได้ พวกเราก็อยากไปให้กำลังใจนายแสดงสดที่งานนะ ทุกวันนี้ระบบคมนาคมพัฒนาไปมากแล้ว เดินทางไปจงโจวใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง”

ทุกคนในครอบครัวสนับสนุนให้หลินเยวียนเข้าร่วมงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิเต็มที่

เมื่อถึงเวลาเย็น

หลินเยวียนก็เตรียมตัวเล็กน้อย ก่อนจะออกไปทานอาหารกับสมาชิกราชวงศ์ปลาที่ร้านหม้อไฟของซุนเย่าหั่ว

สมาชิกในราชวงศ์ปลาก็ได้รับข่าวเกี่ยวกับคำเชิญของงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิจากทางบริษัทและผู้จัดการของพวกเขา ทุกคนต่างตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เฉินจื้ออวี่เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะได้รับเชิญไปงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิด้วย!”

ซย่าฟานยิ้มแล้วพูดว่า “การได้ขึ้นแสดงบนเวทีระดับนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ แม้แต่ราชาราชินีเพลงยังต้องแย่งกันเพื่อให้ได้ขึ้นเวทีนี้ ตามหลักแล้วนักร้องแถวหน้าแทบไม่มีโอกาสเลย”

“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะรายการวาไรตี และที่สำคัญที่สุดคือเพราะตัวแทนของพวกเรา!”

ซุนเย่าหั่วเอยถึงเหตุผล ตอนนี้ รายการไปกันกับปลาได้ออกอากาศไปแล้วสามตอน และได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่สาม

ในตอนนั้น เซี่ยนอวี๋ได้แสดงวรรณศิลป์อันเหนือชั้น ปะทะเหล่ากวีด้วยความเฉียบแหลม และสมาชิกราชวงศ์ปลาก็กระจายตัวไปตามศาลาทั้งสิบแห่ง เพื่อขับขานบทกวีที่เขาแต่งขึ้น

ในช่วงเวลานั้น

สายตาของผู้ชมจากทุกทวีปจับจ้องไปยังแต่ละศาลา

กล่าวได้ว่า นอกจากเซี่ยนอวี๋แล้ว สมาชิกราชวงศ์ปลากลายเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของรายการนี้

เพราะบทกวีในหนังสือรวมบทประพันธ์ของเซี่ยนอวี๋ ได้เปิดตัวเป็นครั้งแรกผ่านเสียงของพวกเขา จึงทำให้ผู้ชมได้ซึมซับบทกวีเหล่านั้นจากปากของพวกเขาโดยตรง

นี่จึงเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เวทีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิเลือกเชิญราชวงศ์ปลา

“จริงสิ”

จ้าวอิ๋งเก้อพูดขึ้นว่า “ตัวแทนของพวกเราน่าจะเคยมีผลงานบนเวทีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิมาแล้วหลายครั้งใช่ไหม?”

หลินเยวียนพยักหน้า ไม่กี่ปีก่อนหน้านี้เขาได้รับเชิญไปเข้าร่วมงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ แต่เขาเป็นฝ่ายปฏิเสธไปเอง อย่างไรก็ตาม เพลงของเขายังคงถูกนำไปแสดงบนเวทีในงานนี้หลายครั้ง

เจียงขุยเอ่ย “ราชาเพลงหลานเหยียนเคยขึ้นแสดงบนเวทีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิด้วยเพลงตะวันฉายที่ตัวแทนของเราเขียนขึ้น”

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมว่า “แล้วก็ยังมีครั้งหนึ่งที่ทีมผู้จัดเชิญนักขับบทกวีมาอ่านทำนองวารีด้วย”

ในขณะนั้น

เว่ยห่าวอวิ๋นหัวเราะแล้วพูดว่า “พวกเธอลืมไปหรือเปล่าว่าฉันก็เคยขึ้นเวทีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิเหมือนกันนะ ฉันเคยร้องเพลงโชคดีมาแล้วที่ตัวแทนของเราแต่ง”

ทุกคนเพิ่งรู้ตัวว่าหนึ่งในสมาชิกของพวกเขาก็เคยขึ้นเวทีระดับนี้มาก่อน

จริงด้วย

ทุกคนเพิ่งตระหนักได้ว่ามีหนึ่งคนในราชวงศ์ที่เคยขึ้นเวทีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ!

“พี่ห่าวอวิ้น ช่วยดูแลพวกเราด้วยนะคะ!”

เว่ยห่าวอวิ๋นนับเป็นกรณีพิเศษ

เนื่องจากโดยปกติแล้วเวทีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิจะมีมาตรฐานสูงมาก แม้แต่ราชาราชินีเพลงยังไม่มีโอกาสได้ขึ้นแสดง หากไม่ใช่ศิลปินระดับราชาเพลงหรือราชินีเพลง แต่เว่ยห่าวอวิ๋นกลับได้รับโอกาสนั้นก็เพราะเพลงโชคดีมาแล้วของหลินเยวียนช่างเข้ากับบรรยากาศอันครื้นเครงของงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิได้อย่างลงตัว

หลินเยวียนคลี่ยิ้ม

เขาสัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นของทุกคน ทุกคนล้วนตั้งตารอเวทีนี้กันทั้งนั้น

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เขาก็พูดขึ้นว่า “ตอนนี้ทางงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิยังไม่ได้สรุปรายการแสดงที่แน่ชัด ผมเตรียมการแสดงพิเศษจำนวนหนึ่งไว้ให้ทุกคนแล้ว”

ทุกคนต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นแววตาของพวกเขาก็เป็นประกายขึ้นมา หัวใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“ตัวแทนสุดยอดไปเลย!”

ทุกคนในห้องส่วนตัวต่างส่งเสียงกู่ร้องด้วยความปลาบปลื้มใจ

หลังจากเสียงร้องด้วยความยินดีสงบลง หลินเยวียนก็พูดต่อว่า “ผมไม่สามารถรับประกันได้ว่าทุกเพลงจะถูกเลือกขึ้นแสดง ถึงยังไงรายการแสดงยังไม่ได้ถูกกำหนดแน่ชัด แต่เพลงที่ผมเตรียมไว้ล้วนสอดคล้องกับบรรยากาศของงานทั้งหมด…”

“ของฉันเป็นเพลงอะไรเหรอ”

จ้าวอิ๋งเก้อถามอย่างอดใจไม่ไหว

หลินเยวียนตอบว่า “คุณร้องคู่กับเฉินจื้ออวี่ได้”

พูดจบ หลินเยวียนก็หยิบโน้ตเพลงที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วยื่นให้เธอ

สมาชิกราชวงศ์ปลาทุกคน ล้วนเป็นนักร้องระดับแนวหน้า ยกเว้นซุนเย่าหั่วและเจียงขุย หลินเยวียนตั้งใจใช้เวทีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิเพื่อผลักดันให้มีราชาเพลงและราชินีเพลงเพิ่มขึ้นอีกสักหนึ่งหรือสองคน ดังนั้นเพลงที่เขาเลือกให้จ้าวอิ๋งเก้อและเฉินจื้ออวี่จึงเป็นเพลงที่คุณภาพสูงมาก

“เพราะรัก?”

จ้าวอิ๋งเก้อรับโน้ตเพลงไป ก่อนที่คนอื่นๆ จะรีบขยับเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทุกคนไม่เชื่อ เพราะเขาเคยพูดว่าเตรียมการแสดงไว้ ‘จำนวนหนึ่ง’

“แล้วของฉันล่ะ?”

เจียงขุยถามด้วยความคาดหวัง

หลินเยวียนหยิบโน้ตเพลงอีกแผ่นออกมา

ทุกคนรีบอ่านชื่อเพลง และคำที่ปรากฏแก่สายตาก็คือ

หวานปานน้ำผึ้ง!

ถูกต้อง หวานปานน้ำผึ้งของเติ้งลี่จวิน!

งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิเป็นเวทีที่เหมาะสำหรับทุกเพศทุกวัย ผู้ชมมีตั้งแต่วัยเด็กไปจนถึงผู้สูงอายุ

เพลงพ็อปยุคใหม่อาจไม่ถูกใจคนรุ่นเก่า แต่เพลงนี้หลินเยวียนตั้งใจแต่งขึ้นเพื่อตีตลาดกลุ่มผู้ชมวัยเกษียณที่ชื่นชอบบทเพลงคลาสสิก

“หวานปานน้ำผึ้ง…”

เจียงขุยลองร้องไม่กี่ท่อน ก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างราวกับได้พบขุมทรัพย์ “เพลงนี้เป็นของฉัน!”

ถ้าหากเป็นการประกวดร้องเพลง เพลงอย่างหวานปานน้ำผึ้ง จะทำผลงานได้ดีหรือไม่ยังไม่แน่ใจ แต่หากนำไปใช้ในงานเฉลิมฉลองจะต้องได้ผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมแน่นอน!

แต่น่าเสียดาย…

เติ้งลี่จวินไม่เคยขึ้นแสดงบนเวทีงานเฉลิมฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิเลยสักครั้ง

ขณะนั้น หลินเยวียนหันไปมองซุนเย่าหั่วกับเว่ยห่าวอวิ้น เขาเตรียมผลงานเพลงให้ทั้งสองคนเช่นกัน

สำหรับซุนเย่าหั่ว เขาเตรียมเพลง ‘ขอให้ร่ำรวย’

สำหรับเว่ยห่าวอวิ้น เขาเตรียมเพลง ‘ค่ำคืนนี้มิอาจลืมเลือน’

หลังจากที่ทั้งสองคนได้รับเพลงของตัวเอง ก็ลองร้องดูเล็กน้อยตามแบบของเจียงขุย จากนั้นก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

เพลงดีมาก!

หากเป็นช่วงเวลาปกติ เพลงเหล่านี้อาจไม่โดดเด่นในการแข่งขันชิงอันดับในฤดูกาลเพลง แต่เมื่อร้องเพลงนี้ในช่วงเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ ผลลัพธ์ของเพลงเหล่านี้จะทวีคูณขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!

“ฉันไม่มีเพลงเหรอ?”

ซย่าฝานทำท่าทีอ้อนเหมือนน้อยใจ “ฉันก็เป็นนักร้องเหมือนกันนะ…”

…………………………………………..