Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 976
ตอนที่ 976-3 พอรู้อยู่บ้าง (3)
ชายจากเสียงจากปลายพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“งานเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของบลูสตาร์น่ะเป็นที่ต้องการมาก มีแต่บริษัทใหญ่ๆ แย่งกันเข้าไปเป็นสปอนเซรอ์ แถมปีนี้จงโจวยังเป็นเจ้าภาพอีก
สปอนเซอร์ก็ล้วนเป็นบริษัทท้องถิ่นของจงโจวทั้งนั้น ไม่มีทางที่ฉันจะแทรกตัวเข้าไปได้เลย”
“แล้วปีนี้บริษัทไหนได้เป็นสปอนเซอร์ล่ะครับ?”
“ถามทำไม?”
“ปีนี้ผมอาจจะได้ขึ้นเวทีน่ะ เลยอยากรู้ข้อมูลไว้ก่อน”
“ลืมไปเลยว่านายยังเป็นนักร้องอยู่ ถ้าถามฉันนะ ดูจากทรัพย์สินของนายแล้ว ยังจะมาเหนื่อยเป็นดาราอยู่ทำไมกัน…”
คู่สนทนาเอ่ยอย่างสะท้อนใจ ก่อนจะบอกว่า “ปีนี้มีสปอนเซอร์หลายราย หนึ่งในนั้นนายน่าจะรู้จัก ตอนเรากินข้าวที่ฉินโจวด้วยกันนั่นแหละ ประธานจางคนนั้นไง เขาไม่ธรรมดาเลย เป็นมหาเศรษฐีของจงโจว”
“โอเคครับ ขอบคุณพี่มู่มาก!”
“อย่าขอบคุณอย่างเดียว ฝากจองห้องที่โรงแรมให้ฉันด้วยนะ ฉันจะไปเดือนหน้า เอาภาพพฤกษาในวสันต์น้ำค้างสารทฤดู!”
“เข้าใจแล้วครับ!”
หลังจากนั้น ซุนเย่าหั่วก็โทรศัพท์ไปอีกหลายสาย จนกระทั่งได้คุยกับคนที่เขาต้องการ
“ประธานจางใช่ไหมครับ ผมซุนเย่าหั่วครับ เสี่ยวซุน ที่เราเจอกันตอนทานข้าวครั้งก่อน”
“โอ้ เป็นคุณเองหรอกหรือ ผมกำลังสงสัยเลยว่าใครกันที่แน่ขนาดนี้ ติดต่อมาหลายทอดจนถึงผมได้ มีเรื่ออะไรหรือเปล่า?”
“ผมอยากทราบรายชื่อคร่าวๆ ของผู้แสดงในงานเทศกาลฤดูใบไม้ผลิที่จงโจวปีนี้น่ะครับ”
“ผมไม่รู้หรอก ผมแค่เป็นหนึ่งในสปอนเซอร์เท่านั้นเอง”
“ผมได้ยินมาว่าประธานจางสนใจภาพวาดของอาจารย์อิ่งจือมากเลยไม่ใช่เหรอครับ…”
“คุณมีช่องทางงั้นหรือ!?”
ซุนเย่าหั่วตอบกลั้วหัวเราะ “อาจารย์อิ่งจือไม่ค่อยขายผลงานง่ายๆ หรอกครับ แต่ผมพอจะลองได้อยู่”
“ผมจะให้รายชื่อไปก็ได้ แต่เป็นรายชื่อคร่าวๆ เท่านั้นนะ”
เสียงอีกฝ่ายกดต่ำลง “ผมไม่รู้ว่าคุณจะเอาไปทำอะไร แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมนะ”
“แน่นอนครับ!”
ไม่นาน ซุนเย่าหั่วก็ได้รับรายชื่อหนึ่งชุด
เขากวาดตามองแล้วหรี่ตาเล็กน้อย
“คนจากจงโจวเยอะเหมือนกันนะ กลุ่มผู้กำกับของจงโจวไม่กลัวโดนคนด่าหลังลับหรือไง”
“เหอะๆ คุณนี่ไม่รู้จริงๆ สินะ?”
อีกฝ่ายเอ่ยหยอก “ถึงจะเป็นคนจงโจว แต่ครึ่งหนึ่งของพวกนั้น ไม่ได้เป็นแค่คนจงโจวนะ”
ซุนเย่าหั่วหรี่ตา “สองสัญทวีป?”
“ใช่ พวกเขาเป็นคนจงโจว แต่ก็สามารถเป็นคนฉิน คนฉี คนจ้าว… หรืออะไรก็ได้ตามสะดวก สองสัญทวีปแบบนี้ จะปฏิเสธบ้านเกิดของตัวเองได้ยังไง”
“เข้าใจแล้วครับ”
“เรื่องภาพของอาจารย์อิ่งจือ…”
“ประธานจาง รอฟังข่าวจากผมก็แล้วกันครับ”
ซุนเย่าหั่ววางสาย แววตาเย็นเยียบขึ้นทันใด
คนชื่อฉางอันนั่นเพูดอยู่ได้ว่าเพื่อภาพรวม พูดจาเต็มไปด้วยหลักการและศีลธรรมต่างๆ นานา ที่แท้ตัวเองกลับไม่มีศีลธรรมเลยงั้นหรือ?
ก็ใช่น่ะสิ
คนไม่มีศีลธรรม จะถูกศีลธรรมผูกมัดได้ยังไงกัน?
ในรายชื่อฉบับนี้ จำนวนดาราจากแต่ละทวีปดูเหมือนจะสมดุลจริงๆ แต่นั่นก็เพราะว่ามีหลายคนที่ถือสองสัญทวีป!
แผนนี้ช่างแยบยลอย่างเหลือเชื่อ!
แยบยลจนฉางอันไม่กลัวเลยว่าคำโกหกของเขาจะถูกจับได้!
เพราะสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริง แม้จะเป็นความจริงบางส่วนก็ตาม
เขาจงใจปิดบังเรื่องที่ว่าคนเหล่านั้นถือสองสัญทวีป
ดาราซึ่งถือสองสัญทวีปเหล่านี้เหล่านี้ใช้ภูมิลำเนาเดิมของตนเองในการเข้าร่วมงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ แต่ความจริงพวกเขาก็เป็นชาวจงโจวด้วยเช่นกัน
เป็นชาวจงโจวใหม่
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ซุนเย่าหั่วจึงเดินกลับเข้าห้องประชุมแล้วพูดขึ้นว่า
“มีของดีมาให้พวกนายดู”
“อะไรเหรอ”
ทุกคนหันมองด้วยความงุนงง ก่อนจะเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของซุนเย่าหั่ว
“นี่มัน…”
“รายชื่อคนที่เข้าร่วมงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ?”
“ทำไมมีแต่คนจงโจวเยอะขนาดนี้?”
“ทีมงานงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิจงโจวบอกไม่ใช่เหรอว่าจะรักษาความสมดุล?”
“ไม่สิ!”
“อย่างคนนี้ เผิงเฉวียน เขาถือสัญทวีปทั้งจงโจวกับหานโจวนี่นา! แบบนี้จะนับว่าเป็นคนหานโจวก็ได้!”
“แล้วคนนี้อีก มีสองสัญทวีปทั้งจ้าวโจวกับจงโจว พูดว่าเป็นคนจงโจวได้ แต่ก็เป็นคนจ้าวโจวด้วยเหมือนกัน!”
“โธ่เว้ย!”
“หน้าไม่อายกันเลย พูดว่าคำนึงถึงส่วนรวม แต่พฤติกรรมเห็นแก่ตัวกว่าใคร!”
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
หรือว่าพวกเขารู้เข้าแล้ว!?
เป็นไปไม่ได้!
รายชื่อนั้นเป็นความลับสุดยอด!
แต่หลินเยวียนไม่ได้พูดถึงรายชื่อใดๆ โดยตรง ท่าทีของเขาค่อนข้างแข็งกร้าว
“ผมหมายความว่า จะต้องมีการแสดงที่ควรเป็นของพวกเรา ครบทุกรายการ!”
“เหอะ เหอะๆ……”
ฉางอันถึงกับหลุดหัวเราะเพราะความโมโห “แล้วคุณคิดว่า งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ ใครมีสิทธิ์ตัดสินใจ”
หลินเยวียนรู้ทันทีว่าฝ่ายตรงข้ามเริ่มเผยธาตุแท้แล้ว
เขาลุกขึ้นยืนทันที “จะเลือกการแสดงไหนขึ้นเวที พวกคุณว่ากันไป แต่ใครจะขึ้นเวทีแสดง ผมเป็นคนตัดสินใจเอง งานนี้ผมไม่เข้าร่วมแล้ว ราชวงศ์ปลาขอถอนตัวทั้งหมด แบบนี้ทุกคนว่ายังไง”
หลินเยวียนหันไปมองซุนเย่าหั่วและคนอื่นๆ
ทุกคนลุกขึ้นพร้อมกัน “ตัวแทนว่าไง พวกเราตามนั้น”
พูดจบ
หลินเยวียนก็พาทุกคนเดินจากไปทันที
ฉางอันมองตามแผ่นหลังของพวกเขา ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ เขาไม่เข้าใจเลยว่าความผิดพลาดเกิดขึ้นตอนไหน
“จู่ๆ ฉันก็นึกถึงงานประชันกวีนิพนธ์ครั้งนั้นขึ้นมา”
ระหว่างที่กำลังเดินออกจากอาคาร
ซุนเย่าหั่วก็หัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยขึ้น
หลินเยวียนได้ยินก็สะดุดใจทันที “งั้นเราลองจัดงานแบบนั้นอีกครั้งดีไหม?”
ทุกคนฟังแล้วก็รู้สึกแปลกใจ “จะจัดยังไง”
หลินเยวียนพูดอย่างจริงจัง “สร้างเวทีใหม่ขึ้นมาเองเลย”
เขาไม่เชื่อหรอกว่า จงโจวจะสามารถควบคุมทุกอย่างได้ตามอำเภอใจ
ทันใดนั้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วต่อสายหาถงซูเหวิน “ผู้กำกับถง ครั้งก่อนคุณบอกว่ารู้สึกไม่ค่อยพอใจกับหลายการแสดงของปีนี้ใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว!”
ถงซูเหวินหัวเราะ “แต่ตอนนี้ผมทำใจได้แล้ว เราก็แค่งานระดับทวีป จะไปเทียบกับงานฉลองใหญ่ของบลูสตาร์ได้ยังไง ทั้งสปอนเซอร์ ทั้งไลน์อัปดาราก็ยังห่างกันเยอะ จะเอาอะไรไปแข่งกับงานระดับนั้นได้ล่ะ”
“งั้นผู้กำกับถงจะพอแค่นั้นเหรอ?”
หลินเยวียนพูด “อยากลองเล่นของใหญ่ดูไหมครับ พวกเรื่องละครสั้น จำอวด การเต้น หรือโชว์รูปแบบต่างๆ ผมก็พอรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้างนะ”
………………………………………………………………………
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...