Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 977

ตอนที่ 977 สามสหายรวมตัวอีกครั้ง (1)

จงโจว

ทีมผู้กำกับงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ

ขณะที่บรรดาผู้รับผิดชอบกำลังประชุมกันอยู่

จู่ๆ เลขาก็เดินเข้ามา กระซิบข้างหูจวงเสียน หัวหน้าผู้กำกับใหญ่ของงาน

“สายจากผู้ช่วยผู้กำกับฉางครับ”

จวงเสียนสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง รีบบอกกับทุกคนในห้องประชุมว่า “ขอโทษด้วยนะครับ ผมขอออกไปรับสายก่อน ทุกคนประชุมกันต่อได้เลย”

ทุกคนพยักหน้า

หลังจากออกจากห้องประชุม

จวงเสียนรับมือถือจากเลขา แล้วยิ้มพลางพูดว่า “การไปเจรจาที่ฉินโจวของผู้ช่วยผู้กำกับฉางราบรื่นดีไหม ทีมของเรากำลังประชุมกันเรื่องนี้อยู่เลย ทุกคนรอฟังข่าวดีจากคุณอยู่”

เสียงในสายกลับทั้งโกรธทั้งร้อนใจ

“เกิดเรื่องแล้วครับ ผู้กำกับจวง!”

รอยยิ้มของจวงเสียนพลันหายไป น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันที

“ว่ามา”

ฉางอันฟังออกถึงน้ำเสียงเปลี่ยนไปของอีกฝ่าย พลอยให้เขารู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

“ตอนแรกราชวงศ์ปลาก็เกือบจะยอมแล้ว แต่จู่ๆ กลับปฏิเสธข้อเสนอของเรา ผมสงสัยว่าพวกเขาอาจจะรู้ความจริงเกี่ยวกับรายชื่อของเราผ่านทางช่องทางใดช่องทางหนึ่ง…”

“เป็นไปไม่ได้ รายชื่อนั้นไม่ใช่ใครจะได้ไปง่ายๆ !”

จวงเสียนเริ่มไม่พอใจ “แถมผมรับปากให้พวกเขาได้ไปสองรายการแล้วไม่ใช่หรือไง!?”

ทว่าจวงเสียนคิดว่าแบบนั้นจะทำให้ราชวงศ์ปลารู้สึกต่อต้านได้ง่าย เขายังต้องการเพลงของพวกเขามาช่วยสร้างไฮไลต์ให้กับงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิในปีนี้ จึงตั้งใจเหลืออีกหนึ่งรายการไว้ให้ นับเป็นการให้ความหวังให้อีกฝั่ง และในเวลาเดียวกันก็เพื่อ หว่านเมล็ดพันธ์ุแห่งความแตกแยกภายในราชวงศ์ปลา!

เมล็ดพันธุ์ที่จะทำลายความสามัคคีภายในราชวงศ์ปลา!

นอกจากการร้องหมู่ นี่คือเวทีเดียวของราชวงศ์ปลาที่เหลืออยู่!

การได้ขึ้นแสดงในงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลินั้น สำหรับคนในวงการบันเทิงถือเป็นโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่ง โดยเฉพาะเวทีร้องเดี่ยวนั้นไม่ใช่ใครก็สามารถคว้ามาได้ เพราะส่วนใหญ่มักเป็นการร้องหมู่ร่วมกันของศิลปินหลายคน

ในความคิดของจวงเสียน

เขาเชื่อมั่นว่า ภายในราชวงศ์ปลาจะต้องเกิดความบาดหมางกันเพื่อแย่งชิงโอกาสการแสดงเดี่ยวที่เหลืออยู่นี้ และจะไม่สามารถร่วมมือกันต่อต้านจงโจวได้อีกต่อไป

นี่คือบทที่จวงเสียนออกแบบไว้

เขาไม่เชื่อว่าคนในวงการบันเทิงจะมีความรู้สึกจริงใจต่อกัน

ความเป็นมิตรที่ราชวงศ์ปลาแสดงให้เห็นต่อสาธารณชนนั้น สำหรับเขาแล้วเป็นเพียงการเชื่อมโยงกันด้วยผลประโยชน์

เมื่อผลประโยชน์มากพอ ไม่ว่าจะเป็นพี่น้องหรือเพื่อนสนิทก็สามารถกลายเป็นศัตรูกันได้ เรื่องพรรค์นี้จวงเสียนเห็นมานักต่อนัก ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสอนให้ฉางอันใช้ ความเห็นแก่ส่วนรวมมาบีบบังคับทางศีลธรรมกับราชวงศ์ปลาอีกด้วย

ทว่าผลลัพธ์กลับไม่เป็นไปตามบทที่เขาวางไว้

แผนอันแยบยลเช่นนี้กลับไม่ได้ผล ราชวงศ์ปลาปฏิเสธข้อเสนอของจงโจว?

“ต้นเหตุของปัญหาคือเซี่ยนอวี๋นั่นแหละ!”

ฉางอันกล่าวด้วยสีหน้าหม่นหมองเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “หมอนั่นหลงตัวเอง หัวแข็ง หยิ่งผยอง ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ไม่เพียงแต่เขาปฏิเสธพวกเราเท่านั้น ยังถึงกับพูดว่าจะถอนตัวจากงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ท่าทีของเขาดูแคลนพวกเรา ถึงขั้นเสียดสีคุณด้วยซ้ำ บอกว่าคุณเป็นฝ่ายมาขอร้องเขา ไม่ใช่เขาที่ต้องมาขอร้องคุณ!”

ฉางอันพูดใส่ร้ายป้ายสีใส่เซี่ยนอวี๋อย่างไม่ลดละ

แค่คิดถึงท่าทีของเซี่ยนอวี๋เมื่อครู่ เขาก็โมโหจนอกแทบแตก!

เขาเคยทำงานจัดงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิมาหลายปี

ในแง่หนึ่ง เขาแทบจะมีสิทธิ์เป็นชี้ตายว่าจะให้ใครขึ้นแสดงได้หรือไม่ได้

คนในวงการบันเทิงที่พบหน้าเขา ล้วนแต่อ่อนน้อมถ่อมตนและเคารพนับถือ

ไม่เคยมีใครกล้าทำพฤติกรรมแบบเซี่ยนอวี๋มาก่อน!

“กล้าวางก้ามขนาดนี้เลยนะ”

จวงเสียนกำโทรศัพท์มือถือแน่น “กล้าเล่นตัวใส่จงโจวขนาดนี้ ในรอบหลายปีไม่เคยพบเคยเห็น เขาคิดว่าถ้าไม่มีราชวงศ์ปลา งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิจะเดินต่อไม่ได้หรือยังไง?”

“ตอนนี้เขากำลังรุ่งสุดๆ เลยไงละครับ”

ฉางอันพูดด้วยน้ำเสียงแดกดัน แล้วก็กดเสียงเบาลงอย่างรวดเร็ว “ผมยังได้ข่าวมาว่า เซี่ยนอวี๋นัดพบกับถงซูเหวิน คุณน่าจะรู้นะครับว่าถงซูเหวินเป็นคนจัดงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจวในปีนี้ ไปพบกันในช่วงเวลาแบบนี้ ผมสงสัยว่าเขาอาจจะขนการแสดงทั้งหมดไปให้ทางฉินโจวแล้วก็ได้!”

“ปล่อยเขาไป!”

คำพูดนี้จุดไฟโทสะในใจของจวงเสียนทันที

แค่เพลงไม่กี่เพลง ต่อให้ดีแค่ไหนจะทำอะไรได้เชียว?

เห็นทีคนจงโจวบางคนคงพูดไว้ถูกแล้ว คนคนนี้โดดเด่นเกินไป สมควรโดนข่มไว้สักหน่อย!

หลังวางสาย จวงเสียนก็หันกลับเข้าไปในห้องประชุม ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

ภายในห้องประชุม

ผู้ร่วมประชุมซึ่งกำลังหารือกันอยู่ถึงกับชะงัก หันมามองจวงเสียนด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าใครไปล่วงเกินผู้กำกับใหญ่เข้า

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?”

มีคนเอ่ยถามขึ้นอย่างอดไม่ได้

จวงเสียนสูดหายใจลึกก่อนกล่าวว่า

“ผู้ช่วยผู้กำกับฉางเพิ่งแจ้งข่าวมาว่า เซี่ยนอวี๋ถอนตัวจากงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของเรา และตั้งใจจะเข้าร่วมเวทีของฉินโจวแทน”

ในชั่วพริบตา!

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย

คนอยากขึ้นเวทีของจงโจวมีตั้งมากมาย ราชวงศ์ปลาถอนตัวไป ที่ว่างที่เหลืออยู่นั้นก็จะมีบรรดาศิลปินระดับแนวหน้าต่อคิวกันแทบแย่งกันเข้าไปน่ะสิไม่ว่า!

ขณะนั้นเอง

จู่ๆ ก็มีคนพูดพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันว่า “เบื้อนบนเหมือนกำลังวางแผนจะปรับเวลาออกอากาศของงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิในแต่ละทวีปให้เหลื่อมกันใช่ไหม ไม่แน่นะ บางทีงานของฉินโจวกับของพวกเรา อาจจะได้ออกอากาศพร้อมกันก็ได้?”

“จุ๊ๆๆ ”

“ถ้าดันชนกันขึ้นมาละก็ สนุกแน่”

“ตอนนี้พื้นที่อื่นๆ ก็พากันตัวสั่น กลัวว่าตารางจะชนกับของพวกเรา”

“ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วไหม!”

“ปีนี้เวทีหลักคืองานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของจงโจว ไม่ว่าด้านศิลปินหรือการจัดเวที เวทีทวีปอื่นเทียบไม่ติดหรอก”

“แต่จะจัดออกมายังไงก็ยังไม่รู้แน่ชัดสินะ”

“ไม่ต้องห่วง โอกาสที่พวกเราจะชนกับฉินโจวมีสูง ถ้าเกิดขึ้นจริง… ก็ถือว่าโชคร้ายสำหรับพวกเขาละกัน”

…

ฉินโจว

ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

ถงซูเหวินมองหลินเยวียนด้วยสีหน้าตะลึง “คุณกำลังบอกว่าราชวงศ์ปลาจะถอนตัวจากงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของจงโจวงั้นเหรอครับ?”

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย

ตอนที่ถงซูเหวินได้รับโทรศัพท์จากหลินเยวียน เขาตกใจมาก ถึงขั้นรีบออกมานัดพบทันที

“ครับ”

หลินเยวียนเล่าเหตุการณ์โดยรวมให้ฟัง

ถงซูเหวินยิ้มเจื่อน เขาเดาเจตนาที่อยู่เบื้องหลังได้ทันที

อันที่จริง เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้หลินเยวียนเสียหายอะไร เขาไม่ได้ตั้งใจจะแสดงเองแต่แรกอยู่แล้ว เขาแค่เขียนเพลงให้สมาชิกในวงราชวงศ์ปลาร้องเท่านั้น

พูดให้แรงหน่อยก็คือ

แม้ว่าเพลงเหล่านี้จะไม่ได้ให้ราชวงศ์ปลาร้อง แต่เปลี่ยนไปให้ราชาราชินีเพลงของจงโจวร้องแทน ก็ไม่ได้กระทบกับพ่อเพลงน้อยคนนี้เลย มิหนำซ้ำเขายังอาจเป็นผลดีกับเขายิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำไป

ถีงอย่างไรคนเหล่านั้นก็มาจากจงโจวเชียวนะ!

มิน่าล่ะทำไมราชวงศ์ปลาถึงสามัคคีกันปานนี้

มีคนที่ปกป้องพวกเขาขนาดนี้ ย่อมต้องยินดีทุ่มสุดตัวเพื่อตอบแทนกันบ้างละ

…………………………………………………………..