Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 981

ตอนที่ 981 พี่น้องกรรมกรชนบทกับผู้บกพร่องทางการได้ยิน (1)

แน่นอน

นี่คืองานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจว!

บนเวทีย่อมต้องมีการแสดงของศิลปินจากฉินโจวด้วยอยู่แล้ว

แม้ว่าเมื่อวานถงซูเหวินแทบจะคัดการแสดงออกเกือบทุกชุดในรอบคัดเลือกรอบแรก แต่ศิลปินบางคนยังคงมีความสามารถโดดเด่น พวกเขาไม่ใช่ไม่มีความสามารถ เพียงแต่คุณภาพของการแสดงยังไม่ดีพอ ถ้าหากได้รับเพลงที่ดีขึ้น พวกเขาจะสามารถเปล่งประกายบนเวทีได้แน่นอน!

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้

ถงซูเหวินจึงรีบไปหาเฟ่ยหยาง

เฟ่ยหยางในฐานะที่เป็นหนึ่งในราชาเพลงที่โด่งดังที่สุดของฉินโจว เขาจึงได้รับเชิญให้ร่วมแสดงในงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจว อย่างไรก็ตาม ในรอบคัดเลือกรอบแรกเมื่อเย็นวานนี้ การแสดงของเขายังอยู่ในสถานะรอตัดสิน เพราะฉะนั้น เมื่อเห็นถงซูเหวินเดินมาหา เฟ่ยหยางจึงอดรู้สึกกังวลไม่ได้ “ผู้กำกับมีมาหาผมมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?”

“เพลงของคุณถูกปฏิเสธครับ”

คำพูดของถงซูเหวินทำให้เฟ่ยหยางรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่าแสกหน้า

แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรถงซูเหวินก็กล่าวเสริมขึ้นมา “ไม่ใช่ว่าคุณร้องไม่ดี คุณร้องได้ดีมาก แต่ปัญหาคือเพลงของคุณเก่าเกินไป งานในปีนี้ เราต้องการเพิ่มเพลงใหม่ๆ ลงไป ดังนั้นอย่าร้องเพลงเก่าเลย มาร้องเพลงใหม่นี่แทนดีกว่า”

เพลงใหม่?

เฟ่ยหยางชะงักไป เขานึกว่าตนเองถูกตัดออกจากงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจวไปแล้ว

แต่กลายเป็นว่าถงซูเหวินแค่ต้องการให้เขาเปลี่ยนเพลงเท่านั้น

“เพลงอะไรครับ?”

“คุณลองดูเองสิ”

ถงซูเหวินยื่นโน้ตเพลงให้เฟ่ยหยาง

เมื่อเฟ่ยหยางก้มลงมองชื่อเพลงปรากฏเด่นชัดว่า ‘เปลวไฟในเหมันต์’

ตรุษจีนของบลูสตาร์ตรงกับช่วงฤดูหนาวพอดี ดังนั้นเพลงนี้จึงเข้ากับบรรยากาศของเวทีงานฉลองฤดูใบไม้ผลิได้อย่างลงตัว ทว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือคุณภาพของเพลง ถ้าเพลงนี้ไม่มีคุณภาพดีพอ เฟ่ยหยางยอมไม่เข้าร่วมงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจวในปีนี้เสียดีกว่า เพราะเขาไม่มีวันร้องเพลงที่ตัวเองไม่ยอมรับ

เมื่อคิดได้เช่นนั้น

เฟ่ยหยางจึงลองฮัมทำนองเพลงตามโน้ตดูเบาๆ

เฟ่ยหยางฮัมเพลงไปเรื่อยๆ แววตาพลันประกายขึ้นมา น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น “ผมจะฝึกเพลงนี้ให้ดีที่สุด ขอถามหน่อยว่านี่เป็นผลงานของนักประพันธ์เพลงท่านไหนครับ?”

“เขาน่าจะถือว่าเป็นคนรู้จักเก่าของคุณแล้วล่ะ”

ถงซูเหวินรู้จักมุก ‘ลูกคนรองตลอดกาล’ ดังนั้นถ้าให้เฟ่ยหยางร้องเพลงนี้ จะต้องเรียกเสียงหัวเราะจากคนดูได้แน่นอน

“คำร้องโดยเซี่ยนอวี๋ ทำนองโดยเซี่ยนอวี๋”

เฟ่ยหยางซึ่งไม่ทันตั้งตัวสีหน้าดูซับซ้อนขึ้นมาทันที เสียงของเขาระคนความคาดหวัง “อาจารย์เซี่ยนอวี๋ให้ผมร้องเพลงนี้หรือ?”

“ก็ไม่เชิง”

ถงซูเหวินไม่ได้สังเกตแววตาที่ซับซ้อนของเฟ่ยหยาง “อาจารย์เซี่ยนอวี๋บอกว่าเพลงนี้ไม่ได้จำเป็นต้องเลือกนักร้องเป็นพิเศษ แค่หาราชาเพลงในฉินโจวเรามาร้องก็ได้แล้ว ผมคิดว่าคุณเหมาะสมที่สุด เลยตั้งใจเก็บเพลงนี้ไว้ให้คุณ”

“อย่างนั้นเหรอครับ”

เฟ่ยหยางรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ที่แท้เพลงนี้ไม่ได้แต่งขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

แต่ถงซูเหวินไม่ได้สังเกตถึงความผิดหวังของเฟ่ยหยางเลย เขาหันไปพูดกับผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ “คณะกายกรรมและศิลปะการต่อสู้ของฉินโจวอยู่ที่ไหน?”

…

คณะกายกรรมและศิลปะการต่อสู้ของฉินโจว

เพราะว่าการแสดงของพวกเขาในรอบคัดเลือกรอบแรก ถูกปฏิเสธทั้งหมด!

นั่นเป็นรายการแสดงที่ดีที่สุดที่พวกเขามี ถ้าการแสดงชุดนั้นยังไม่ผ่านเกณฑ์ ปีนี้พวกเขาคงหมดสิทธิ์แสดงในงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจวแล้ว

สำหรับชาวฉินโจว

งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ มีความสำคัญอย่างมาก

ดังนั้นเมื่อรายการถูกคัดออกสีหน้าของทุกคนจึงเต็มไปด้วยความผิดหวัง ถ้าวันนี้พวกเขาไม่สามารถหาการแสดงใหม่ที่ดีกว่านี้ได้ ผลลัพธ์เดียวที่รออยู่ ก็คือการถูกคัดออกจากงานนี้

ในตอนนั้นเอง

ถงซูเหวินก็ปรากฏตัวขึ้น “การแสดงใหม่เตรียมถึงไหนแล้ว?”

หัวหน้าคณะฝืนยิ้มออกมา “การแสดงเมื่อวาน เป็นการแสดงที่ดีที่สุดที่เราทำได้แล้วครับ ถ้าผู้กำกับยังไม่พอใจ ต่อให้เรานำเสนอการแสดงใหม่ไปให้ คุณก็คงไม่ถูกใจอยู่ดี” พวกเรารู้ขีดจำกัดของตัวเอง และได้เตรียมใจไว้แล้วว่าคงต้องถอนตัวจากงานฉลองปีนี้”

“งั้นก็ดีเลย!”

ถงซูเหวินยิ้มออกมา

คณะกายกรรมและศิลปะการต่อสู้ทั้งหมดนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มรู้สึกไม่พอใจ อะไรคือ ‘งั้นก็ดีเลย’ คุอยากให้พวกเรากำลังจะโดนคัดออกงั้นหรือ?

“อย่าเข้าใจผิดครับ”

เมื่อเห็นว่าทุกคนเริ่มหงุดหงิด ถงซูเหวินจึงรีบอธิบายทันที “สิ่งที่ผมหมายถึงก็คือ ในเมื่อพวกคุณไม่มีการแสดงใหม่ งั้นก็ใช้การแสดงที่ทีมผู้กำกับเราเตรียมไว้ให้แทนแล้วกันครับ พวกคุณแค่ซ้อมตามการแสดงนี้ให้ดี ถ้าทำออกมาดี ปีนี้คณะของพวกคุณจะได้แสดงเปิดงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจว แต่ถ้าทำออกมาไม่ดี เราก็จะหาคนอื่นมาแทน!”

“แสดงเปิดงาน!?”

ทุกคนตกตะลึงจนพูดไม่ออก

การแสดงของพวกเขาเดิมทีไม่ใช่การแสดงที่สำคัญมากนัก ไม่มีทางไ้ด้แสดงเปิดงาน เพราะว่าการแสดงเปิดงาน คือลำดับแรกสุดของงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจว แต่ตอนนี้ถงซูเหวินกำลังจะมอบโอกาสนี้ให้พวกเขา?

ให้ตายเถอะ

จากผู้กำกับใหญ่ของงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจว ทำไมเขาถึงกลายเป็นคนงานที่ต้องวิ่งไปโน่นไปนี่แบบนี้ไปได้นะ!?

ช่างเถอะ

ทำงานก่อนค่อยบ่นทีหลัง!

ที่ฉีโจวยังมีหลายคนที่เขาต้องไปหา!

เขาพักอาศัยสุดหรูแห่งหนึ่ง

ถงซูเหวินได้พบกับเป้ยจื้อพิธีกรชื่อดังของฉีโจว “อาจารย์เป้ย สนใจอยากมารับหน้าที่เป็นพิธีกรของงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจวไหมครับ?”

เป้ยจื้อ!

พิธีกรที่มีชื่อเสียงที่สุดในฉีโจว!

หากเขาตอบรับและมาเป็นหนึ่งในพิธีกรของงานนี้ จะช่วยดึงดูดผู้ชมจากฉีโจวได้ไม่น้อยอย่างแน่นอน!

“ขอโทษด้วยครับ ผู้กำกับถง”

ถงซูเหวินเอ่ยว่า “เท่าที่ผมทราบมา งานฉลองของฉีโจวยังไม่ได้เริ่มเตรียมการอย่างเป็นทางการ ดังนั้นคุณยังไม่ได้เซ็นสัญญาใช่ไหมครับ แต่ของฉินโจวปีนี้ เราจัดงานใหญ่เป็นประวัติการณ์ และเริ่มเตรียมการล่วงหน้าไปแล้ว นอกจากนี้ งานฉลองในแต่ละทวีป มักจะมีการเชิญแขกรับเชิญจากทวีปอื่นเข้าร่วมด้วยอยู่แล้ว ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครอยากทำให้จำกัดความสนุกไว้แค่กับภูมิภาคตัวเองใช่ไหมล่ะครับ เรื่องนี้ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ตอนนี้บลูสตาร์กำลังจะรวมกันเป็นหนึ่งอยู่แล้ว ทุกภูมิภาคก็คือครอบครัวเดียวกัน”

“แต่ผู้กำกับถง ผมเป็นคนฉีโจวนะครับ!”

“แล้วถ้าค่าตัว จำนวนนี้ล่ะครับ?”

ถงซูเหวินเปิดกล่องใบหนึ่งออกมา

ทั้งกล่องเต็มไปด้วยธนบัตร!

เป้ยจื้อกลืนน้ำลายลงคอ “ผู้กำกับถง ฉีโจวก็ต้องการผมเหมือนกันนะครับ…”

“งั้นจำนวนนี้ล่ะครับ?”

ถงซูเหวินเปิดกล่องอีกใบ

เป้ยจื้อเริ่มยืนไม่มั่นคง “จริงๆ แล้ว ไม่ได้เกี่ยวกับเงินหรอกนะครับ…”

ถงซูเหวินเปิดกล่องใบที่สาม “นี่เป็นความจริงใจที่มากที่สุดที่ผมสามารถมอบให้ได้”

“ผมรับรู้ถึงความจริงใจของคุณแล้วครับ!”

เป้ยจื้อจ้องมองเงินในกล่องทั้งสามใบตรงหน้า “ความจริงใจเช่นนี้ ไม่อาจปฏิเสธ!”

…………………………………………………….