Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 991
ตอนที่ 991 อวัยวะทั้งห้าชิงดีชิงเด่น (1)
บล็อก!
ปู้ลั่ว!
โมเมนต์!
เว็บบอร์ดต่างๆ !
ข่าวและรายงานเกี่ยวกับเรตติงสดของงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิฉินโจวผุดขึ้นมาไม่หยุดทำให้ผู้ชมที่ยังไม่ได้ดูานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิฉินโจวต้องตกตะลึง นั่นยังรวมไปถึงคนที่เลือกดูช่องจงโจวตั้งแต่ต้นรายการ
‘อะไรนะ!?’
‘งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจวเจ๋งขนาดนั้นเลยเหรอ!?’
‘เรตติงเทียบกับจงโจวได้เลย!?’
‘เป็นไปได้ยังไง! งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจวมันต้องสนุกขนาดไหนถึงขึ้นมาเทียบชั้นจงโจวได้!?’
‘ไม่ได้แล้ว กระตุ้นความอยากรู้ของฉันสุดๆ !’
‘ต้องไปดูช่องฉินโจวแล้วสิ! อยากรู้ว่าพวกเขาทำอะไรถึงได้เรตติงสูงขนาดนี้!’
‘ผมก็จะไปดูเหมือนกัน!’
‘เรตติงของงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิระดับทวีป จะมาเทียบกับงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิระดับบลูสตาร์ได้เลยเนี่ยนะ ต้องไปดูให้เห็นกับตาว่ามีตรงไหนที่น่าตื่นเต้น!’
กระแสความสงสัยนี้ ดึงดูดผู้ชมจำนวนมากให้เปิดดูฉินโจวทีวี!
หากใครดูผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์
จะเห็นว่าหน้าจอเต็มไปด้วยคอมเมนต์จากผู้ชมใหม่ๆ ที่มาจากงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของทวีปอื่น
‘งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจวสนุกจริงไหม?’
‘ได้ยินมาว่าที่ตระการตาสุดๆ !?’
‘เรตติงเทียบกับจงโจวได้จริงเหรอ!?’
‘ฉันตั้งใจเปลี่ยนจากงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิหลักมาดูเลยนะ!’
‘คอมเมนต์บน +1!’
‘ฉันมาจากจ้าวโจว!’
‘ผมมาจากหานโจว!’
‘ฉันมาจากเว่ยโจว!’
‘+9527!’
และแล้วเรตติงของงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิฉินโจวก็ทะยานสูงขึ้นไปอีก!
…
จงโจว
สีหน้าของจวงเสียนแลดูย่ำแย่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ขณะที่ฉางอันผู้ช่วยผู้กำกับถึงกับหน้าซีดเผือด
ทั้งทีมกำกับงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของจงโจว ต่างตกตะลึงกับเรตติงของฉินโจวที่กำลังหายใจรดต้นคอพวกเขา ความรู้สึกอึดอัดริ่มแพร่กระจายไปทั่ว
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?”
“เรตติงของงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิระดับทวีป กลับมาเทียบเท่ากับของเราได้!?”
“จบเห่แล้ว!”
“จงโจวเราเสียหน้าไปหมดแล้ว!”
“ตั้งแต่มีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิระดับบลูสตาร์มาไม่เคยมีครั้งไหนที่เรตติงของงานระดับทวีปจะไล่ตามงานหลักได้…”
“ถึงปีนี้สถานการณ์จะพิเศษไปหน่อย แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับจงโจวตอนนี้ ก็ยังคงเป็นความอับอาย!”
“นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องเสียหน้าแล้ว!”
“แต่มันคืออนาคตของพวกเราทุกคน ว่าเราจะได้ทำงานในงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของจงโจวต่อไปไหม!”
ทีมงานทุกคนต่างตื่นตระหนก!
จวงเสียนตวาดลั่น “หุบปากกันให้หมด ใครบอกว่าเราจบเห่แล้ว งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิยังเหลืออีกตั้งครึ่งทาง!”
ตอนนี้เพิ่งผ่านไปได้ประมาณสามชั่วโมง
ส่วนสามชั่วโมงหลัง เป็นช่วงที่พวกเขาเก็บหมัดเด็ดเอาไว้ นี่คือการวางแผนของเขา เก็บของดีไว้ท้ายสุด!
เกือบลืมเรื่องนี้ไปสนิท!
เมื่อตั้งสติได้ จิตใจก็พลันสงบลง
เมื่อครู่ ทุกคนตกใจกับเรตติงของฉินโจวจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
จวงเสียนพูดถูก การแสดงที่ดีที่สุดของจงโจวยังไม่ทันได้เผยโฉมเลย!
ฉินโจวเล่นทุ่มสุดตัว ปล่อยทุกอย่างหมดตั้งแต่สามชั่วโมงแรก แล้วอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือ พวกเขาจะยังมีไพ่เด็ดอะไรมาต่อกรกับจงโจว!?
ขณะที่กำลังคิดแบบนั้น
ฉางอันผู้ช่วยผู้กำกับก็ตื่นเต้นขึ้นมา เขาหันไปมองบนเวที ดวงตากลับมาเป็นประกาย “ในที่สุดก็ถึงคิวของอาจารย์สองท่านนี้แล้ว!”
“คราวนี้แหละสนุกแน่!”
ทีมงานของจงโจวคนอื่นๆ เมื่อเห็นสถานการณ์บนเวที ก็คลี่ยิ้มออกมาทันที “คราวนี้ ไม่ต้องกังวลเรื่องเรตติงแล้ว!”
จำอวด!
รายการต่อไปของจงโจวคือการแสดงจำอวดคู่ และผู้แสดงก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือพี่น้องตระกูลหลิว ศิลปินตลกระดับตำนานของบลูสตาร์ หลิวคุน และหลิวเหว่ย สถานะของทั้งสองในวงการจำอวดนั้นเทียบได้กับสือเหยียนและ เฉินเฟิงในวงการละครสั้นเลยทีเดียว!
…
พี่น้องตระกูลหลิวขึ้นแสดงจำอวดแล้ว!
ข่าวนี้แพร่กระจายไปถึงผู้ชมงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของทุกทวีปอย่างรวดเร็ว
ทำให้หลายคนเริ่มรู้สึกอยากเปลี่ยนไปดูช่องของจงโจว
ส่งผลให้งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจวพลอยได้รับผลกระทบ
‘ทุกคน รีบไปดูช่องจงโจวเร็ว! ตอนนี้พวกเขาเสิร์ฟจานเด็ดแล้ว!’
‘จานเด็ดอะไรเหรอ?’
‘ฉันบอกได้แค่ พี่น้องตระกูลหลิว!’
‘อาจารย์หลิวคุนกับอาจารย์หลิวเหว่ย!?’
‘โอ้โฮ ต้องไปดูช่องจงโจวเลย!’
‘ผมว่าแล้ว! ต้องมีหมัดหนักอยู่ช่วงท้ายแน่นอน!’
‘แม้ว่างานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจวจะสนุกมาก แต่ฉันชอบพี่น้องตระกูลหลิวแสดงจำอวดสุดๆ !’
‘จัดไปอย่าได้ช้า!’
‘ดูจำอวดต้องเป็นงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิหลักเท่านั้น!’
หลายคนที่เพิ่งเปลี่ยนมาดูฉินโจวทีวียังไม่ทันจะตั้งตัว ก็ถูกข่าวนี้ดึงความสนใจไปซะแล้ว แม้แต่ผู้ชมที่นั่งดูฉินโจวมาตั้งแต่ต้น ก็เริ่มรู้สึกลังเล
หลิวคุน หลิวเหว่ย!
พี่น้องตระกูลหลิว!
จำอวดของพวกเขาสนุกมาก!
หรือว่าจะเปลี่ยนไปดูช่องจงโจวก่อนดี?
ดูจำอวดให้จบแล้วค่อยเปลี่ยนกลับมาก็ยังทันใช่ไหมล่ะ!
ขณะที่หลายคนกำลังคิดเช่นนั้น และกำลังจะกดเปลี่ยนช่อง
พิธีกรบนเวทีก็พูดแนะนำการแสดงถัดไปขึ้นมาพอดี “พวกเรารู้กันดีว่าจำอวดมีสองรูปแบบ รูปแบบแรกคือจำอวดเดี่ยว เป็นจำอวดที่มีผู้แสดงเพียงคนเดียว รูปแบบที่สองคือจำอวดคู่ซึ่งมีผู้แสดงสองคน คนหนึ่งเล่นมุก อีกคนหนึ่งตบมุก แต่ทุกคนเคยได้ยินเกี่ยวกับจำอวดที่มีห้าคนพูดพร้อมกันไหม ทุกคนเคยได้ยินเกี่ยวกับจำอวดหมู่ไหมครับ?”
…
หลังเวที
หลินเยวียนหัวเราะเบาๆ
“นายยังจำฉันได้ไหม?”
“ขอโทษนะ นายแซ่อะไรนะ?”
“ฉันแซ่ตา”
“แซ่อะไรนะ?”
“แซ่ตา”
“ในหนังสือร้อยแซ่มีแซ่นี้ด้วยเหรอ?”
“มีตั้งแต่ต้นเลย!”
“ตรงไหน”
“จ้าว เฉียน ซุน ตา!”
“ไม่ยักเคยได้ยิน จ้าว เฉียน ซุน ตา? มันต้องเป็นจ้าว เฉียน ซุน หลี่สิ!”
อวัยวะทั้งห้าเถียงกันของว่าใครมีความสำคัญที่สุด ทั้งที่เป็นประเด็นธรรมดาในชีวิตประจำวัน แต่กลับถูกถ่ายผ่านเหล่านักแสดงตลกออกมาได้อย่างฮาสุดขีด!
…
จงโจว
จวงเสียนขมวดคิ้ว “ฉินโจวก็เป็นจำอวด?”
ฉางอันหัวเราะเย็น “คราวนี้พวกเขาดันมาเจอชนกับปากกระบอก ปืนเข้าอย่างจังเลยละ เปรียบเทียบกันชัดๆ แบบนี้แหละ ที่ทำให้เห็นความแตกต่างได้ง่ายที่สุด ผู้ชมพอได้ดูรายการของเราแล้ว ก็จะรู้ทันทีว่าฝั่งไหนเจ๋งกว่ากัน ดูสิครับ บรรยากาศตอนนี้มันสุดยอดขนาดไหน!”
บนเวทีของจงโจว
พี่น้องตระกูลหลิวกำลังแสดงจำอวดอย่างเหนือชั้น
ด้านล่างเวทีมีเสียงหัวเราะและเสียงปรบมือดังขึ้นเป็นระยะ
ไร้ที่ติ ไม่มีจุดพลาด สองพี่น้องตระกูลหลิวยังคงตลกเหมือนเดิม คุณภาพของการแสดงก็ยอดเยี่ยมไม่มีเปลี่ยนแปลง ไม่แปลกใจเลย ไม่ว่าทวีปใดจะเป็นเจ้าภาพจัดงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิหลัก จะต้องเชิญสองพี่น้องตระกูลหลิวมาร่วมงานเสมอ เพราะสองพี่น้องคู่นี้แหละที่สามารถคุมเวทีได้อยู่หมัด!
แต่ถึงอย่างนั้นจวงเสียนก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ
เขาค่อยๆ หามุมที่ไม่มีใครเห็น แล้วหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาแอบเปิดดูงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจว
บนเวทีของฉินโจว
อวัยวะทั้งห้ากำลังเถียงกันไม่หยุด!
จมูก “นายเข้าข้างปากอีกแล้ว!”
หัว “ฉันไปเข้าข้างเขาตอนไหน?”
จมูก “เหอะ ก็ให้แต่ของดีๆ กินทั้งนั้น ทั้งหมูเห็ดเป็ดไก่ อาหารหรูๆ น้ำส้ม น้ำอัดลม ไอศกรีม ทุกอย่างนายก็ยัดใส่ปากหมด! แล้วฉันล่ะ?”
หัว “แล้วจะให้ฉันยัดเข้าจมูกนายเหรอ!? เคี้ยวได้ไหมล่ะ นายน่ะ?”
ปาก “จมูก นายพอเลย ของอร่อยแค่ไหนฉันยังไม่ทันได้แตะ กลิ่นหอมๆ ก็ลอยไปถึงนายก่อนแล้ว!”
จมูก “อ้าว? ฉันได้กลิ่นก่อนแท้ๆ ทำไมนายถึงมาน้ำลายไหลล่ะ?”
ปาก “เหลวไหล! พอนายเป็นหวัดขึ้นมา หายใจไม่ออก ฉันยังต้องช่วยหายใจแทนนายเลย!”
ตา “พวกนายหยุดเดี๋ยวนี้! พวกนายได้กินอะไรอร่อยๆ ดมอะไรหอมๆ แต่ฉันทำได้แค่มองตาละห้อย นี่มันอะไรกัน!?
หู “นั่นสิ! ฉันมองไม่เห็นด้วยซ้ำ!”
หัว “พอเถอะ พอก่อน! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกนายสองคนเลย!”
จมูก “อะไรดีๆ ก็ตกไปที่ปากหมด!”
ปาก “พอได้แล้ว! พวกนายเห็นแต่ตอนฉันได้กินของอร่อยๆ ดื่มของดีๆ เท่านั้นแหละ! แล้วเวลาพวกนายเจ็บไข้ได้ป่วย ดื่มยาขมๆ กินยาเม็ดนี่ มันก็ถูกยัดใส่ปากฉันหมดไม่ใช่หรือไง? ฉันเคยบ่นอะไรไหม? โดยเฉพาะนายเลย เจ้าจมูก น้ำมูกใสๆ ของนายยังไหลเข้าปากฉันได้เลยนี่ คิดว่าฉันเป็นกระโถนของนายหรือไง!”
หู “นั่นสิ! ต่างหูพวกนี้ก็เจาะใส่ฉันนะ!”
ปาก “ใช่! แล้วเวลาเจาะเจ็บล่ะ ฉันต้องอ้าปากตลอดเลย!”
ตา “ใช่ นายอ้าปากเมื่อไหร่ ฉันก็ต้องหลั่งน้ำตาด้วย!”
จมูก “จมูกอย่างฉันเองก็แสบเหมือนกัน ฉันไปทำอะไรให้ใครไม่ทราบ? แล้วตา นายยังไม่พอใจอีกเหรอ! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้! ทีวีจอใหญ่ร้อยนิ้วในบ้านของหัวน่ะ ก็ซื้อมาให้นายดูทั้งนั้น!?
…………………………………………..
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...