Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 991

ตอนที่ 991-2 อวัยวะทั้งห้าชิงดีชิงเด่น (2)

ตอนที่ 991-2 อวัยวะทั้งห้าชิงดีชิงเด่น (2)

จวงเสียนเพิ่งเข้ามาดูแบบไม่มีต้นไม่มีปลาย

แต่เขาก็เข้าใจประเด็นหลักของจำอวดนี้ได้ทันทีหลังจากดูไปเพียงไม่กี่ประโยค ไม่ว่าจะเริ่มดูตรงไหนก็ไม่ส่งผลต่อการเข้าใจมุกตลกเลยแม้แต่น้อย!

หันกลับไป

เขาดูเวทีของพี่น้องตระกูลหลิวบนเวทีฝั่งจงโจวอีกครั้ง แม้เสียงหัวเราะและเสียงปรบมือจากผู้ชมจะดังไม่ขาดสาย แต่เขากลับรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นคอมเมนต์จากผู้ชมซึ่งหลั่งไหลมาเต็มหน้าจอ

‘ฮ่าๆๆๆ !’

‘ขำจะตายอยู่แล้ว!’

‘ไม่นึกว่าเจ้าแก่ฉู่ขวงจะเล่นมุกแบบนี้!’

‘เจ้าแก่ฉู่ขวงเหนือชั้นจริงๆ หาไอเดียของบทแบบนี้มาได้ยังไง!?’

‘นักแสดงทั้งห้าคนเล่นได้ดีมาก! ขนาดแสดงพร้อมกันก็ไม่รู้สึกวุ่นวายเลย!”

‘สนุกมาก!’

‘ปกติฉันชอบดูละครสั้นมากกว่าจำอวด แต่นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าจำอวดที่ดีไม่น้อยหน้าละครสั้นเลย!’

‘แปลกใหม่สุดๆ ! จำอวดหมู่!’

‘การแสดงของฉินโจวไม่มีอะไรที่ซ้ำซากเลย!’

‘ถ้าพี่น้องตระกูลหลิวยังใช้แนวเดิมๆ ไม่เปลี่ยนแปลงละก็ ฉันว่าจำอวดของพวกเขาคงสู้ห้าอวัยวะชิงดีชิงเด่นไม่ได้แน่ๆ !’

รูปแบบ!

แนวคิด!

มุมมอง!

เนื้อหา!

องค์ประกอบที่ควรมีจำอวดก็มีครบ จะบอกว่ามันเป็นจำอวดดั้งเดิม ก็ไม่ได้ เพราะมันแหวกแนว จะบอกว่ามันแหวกแนวก็ไม่ได้ เพราะแฟนจำอวดดั้งเดิมก็ติดกันงอมแงม ไม่ว่าจะเป็นผู้ชมทางบ้านหรือคนดูในสตูดิโอ ทุกคนต่างชื่นชมเป็นเสียงเดียวกัน!

ต้องเข้าใจว่า

นี่เป็นจำอวดที่ใช้เวลาเกือบ 20 นาที!

แต่ตลอด 20 นาทีนี้ ไม่มีผู้ชมคนไหนรู้สึกเบื่อเลยสักนิด!

…

ทั้งโลกออนไลน์ต่างตกตะลึง!

จำอวดของฉินโจวและจงโจวถูกนำมาเปรียบเทียบกันอย่างดุเดือด!

‘จำอวดของพี่น้องตระกูลหลิวยังยอดเยี่ยมเหมือนเดิม! ถึงยังไงพวกเขาเติบโตมาด้วยกัน ความเข้าขากันไม่มีใครสู้ได้ แต่จำอวดของฉินโจวนี่สร้างมิติใหม่ให้กับให้วงการจำอวดเลยนะ อาจเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นจำอวดหมู่ด้วยล่ะมั้ง เลยรู้สึกว่า การแสดงที่มีห้าคนทรงพลังกว่าสองคนมาก!’

‘บทของฉู่ขวงสุดยอด!’

‘นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าจำอวดของพี่น้องตระกูลหลิวถูกจำอวดของคนอื่นแย่งซีน!”

‘ไม่ใช่ความผิดของพี่น้องตระกูลหลิวหรอก”

‘นี่เป็นการแข่งแบบ 2 ต่อ 5 ! ฮ่าๆๆ!’

‘ต้องเป็น 2 ต่อ 6 ต่างหาก เพราะจำอวดของฉินโจว ฉู่ขวงเป็นคนเขียนบท อะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับงานเขียน ฉู่ขวงคือโหดจริง!’

‘คนในวงการนิยายต้องมาดู!’

‘หมดนี่ไม่ได้สนใจแค่การเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวน แฟนตาซี กำลังภายใน หรือนิทานแล้วละ เขาตอนนี้จะมาเขียนบทละครตลกสั้นกับจำอวดแทน!’

‘อยู่ๆ ก็รู้สึกประทับใจแปลกๆ ’

‘งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจวทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตอนเด็กๆ ที่รอดูงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง’

‘หลายคนบ่นว่างานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิคุณภาพแย่ลงเรื่อยๆ แต่ฉินโจวปีนี้ ใครกล้าบอกว่าแย่ ฉันจะไปฟาดมันเลย ต่อให้การแสดงที่เหลือของฉินโจวจะงัดอะไรเด็ดๆ ออกมาไม่ได้แล้ว ฉันก็จะดูจนจบอยู่ดี!’

‘เรตติงของจงโจวตอนนี้เป็นไง?’

‘ดูเหมือนจะเสมอกันแล้วนะ ถึงฉันจะคิดว่าจำอวดของฉินโจวสนุกกว่า แต่พี่น้องตระกูลหลิวก็ดึงคนไปดูได้เยอะมาก คนที่เปลี่ยนไปช่องจงโจว อาจไม่รู้ว่าจำอวดของฉินโจวสนุกกว่าด้วยซ้ำ!’

…

อวัยวะทั้งห้าชิงดีชิงเด่นกำลังจะจบลง!

กัวเลิงผู้รับบทเป็นหัวกล่าวกับผู้ชมอย่างยิ้มแย้ม “ฉันพอจะเข้าใจแล้วละ อวัยวะทั้งห้าก็เหมือนคนในครอบครัว ขอเพียงพวกเรารักใคร่สามัคคีกัน ถึงจะสามารถร่วมกันสร้างชื่อเสียงและความสุขได้!”

อวัยวะอื่นๆ “จริงด้วย!”

หู “พวกนายฟังสิ!”

อวัยวะอื่นๆ “เราไม่ได้ยินอะไรเลย”

หู “แล้วพวกคุณล่ะ ฟังกันอยู่ไหม?”

ผู้ชมต่างงุนงง แต่ทันใดนั้น เสียงดนตรีก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงร้องประสานของเหล่านักร้องระดับตำนาน!

บทเพลงครอบครัวรักใคร่กลมเกลียวดังขึ้นอย่างไพเราะ

“ฉันชอบเวลาที่กลับบ้านมาเจอแสงไฟอบอุ่นที่คอยต้อนรับ

ฉันชอบเวลาที่ตื่นเช้ามาพร้อมกับรอยยิ้มของทุกคนที่สดใส

ฉันชอบเวลาที่ก้าวออกไป มุ่งมั่นให้ครอบครัวและความฝัน

ฉันชอบที่หัวใจของทุกคน มองไปยังจุดหมายเดียวกัน

ฉันชอบช่วงเวลาแห่งความสุข ที่อยากจะแบ่งปัน

ฉันชอบเวลาที่ปวดร้าว จะนึกถึงอ้อมกอดอันอบอุ่นให้คลายเศร้า

ฉันชอบเวลาที่โกรธเคือง ก็จะนึกได้ว่าการให้อภัยนั้นยิ่งใหญ่เสมอมา

ฉันชอบเวลาที่ได้ออกเดินทาง นำความทรงจำดีๆ กลับมาฝากทุกคนที่บ้าน

เพราะเราคือครอบครัวเดียวกัน

ครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียวกัน

นักร้องระดับราชาเพลงและราชินีเพลงหลายคนที่กำลังร้องอยู่บนเวทีเคยได้รับคำเชิญให้ขึ้นเวทีงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของจงโจว!

แต่พวกเขาปฏิเสธ!

ตอนนั้นจวงเสียนไม่ได้คิดอะไรมาก คิดเพียงว่า บางคนอาจอยากใช้เวลาอยู่กับครอบครัวในช่วงฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ

จนกระทั่งตอนนี้

จวงเสียนถึงเพิ่งเข้าใจว่า

พวกเขาไม่ได้ปฏิเสธเพราะอยากอยู่กับครอบครัว

แต่ปฏิเสธเพราะต้องการมาร่วมงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของฉินโจว!

พูดให้ชัดกว่านั้นคือ เพราะเซี่ยนอวี๋!

จวงเสียนไม่เข้าใจเอาเสียเลย

ทำไมพวกเขาถึงยอมทิ้งจงโจว แล้วมาเลือกเจ้าปลานี่?

ในสายตาของราชาราชินีเพลงเหล่านี้ งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิที่ยิ่งใหญ่ของจงโจว ยังสู้เซี่ยนอวี๋แค่คนเดียวไม่ได้เชียวหรือ?

พ่อเพลงอวี๋ก็แค่นักประพันธ์เพลงคนหนึ่ง

ควรค่าแก่การเอาใจขนาดนั้นเลยหรือ!?

ถึงขนาดที่พวกเขายอมมาร้องแค่สองสามประโยคอย่างน่าสงสารบนเวทีของฉินโจว แต่ไม่ยอมมาแสดงเดี่ยวบนเวทีของจงโจว!?

นี่เป็นครั้งแรกที่จวงเสียนเริ่มสงสัยในพลังอำนาจของจงโจว!

ตั้งแต่อดีตจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าเขาจะยื่นบัตรเชิญงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิให้ใคร ศิลปินไม่ว่าระดับไหนก็ล้วนให้ความสำคัญกับงานของจงโจวเสมอ!ทันใดนั้นเอง

โทรศัพท์มือถือของเขาสั่น

จวงเสียนอ่านข้อความที่เพิ่งได้รับ

แววตาของเขาหดวาบลงในทันที “เรตติงของฉินโจว เริ่มแซงจงโจวไปเล็กน้อยแล้ว แน่นอนว่าตัวเลขยังห่างกันน้อยมาก แต่ฉันพอจะช่วยปิดข่าวนี้ได้ประมาณหนึ่งชั่วโมง ถ้าภายในชั่วโมงนี้จงโจวยังทวงเรตติงคืนมาไม่ได้ งานปีนี้คงจะดูแย่จริงๆ แล้วละ…”

มือของจวงเสียนกำโทรศัพท์มือถือแน่น!

ในประวัติศาสตร์ของบลูสตาร์ ไม่มีครั้งไหนที่งานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิระดับทวีปจะแพ้ให้กับงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิระดับทวีปมาก่อน!

และถ้าหากงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิหลักของบลูสตาร์ที่เป็นเจ้าภาพโดยจงโจวแพ้ให้กับงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของทวีปอื่น นี่จะเป็นความอับอายครั้งใหญ่ที่สุดในรอบหลายปีของจงโจว!

จวงเสียนมั่นใจ

ว่าถ้าพวกเขาไม่สามารถทวงเรตติงกลับมาได้ ทีมงานทั้งหมดของงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิปีนี้ที่มีเขาเป็นผู้นำจะไม่มีวันได้แตะงานนี้อีกไปชั่วชีวิต หลายคนก็อาจต้องปลดเกษียณล่วงหน้าไปพร้อมกับเขา…

“เป็นไปไม่ได้!”

“ยังมีโอกาส!”

“ยังมีโชว์ดีๆ อีก!”

จวงเสียนคล้ายกับกำลังให้กำลังใจตัวเอง แม้ขาจะรู้อยู่แก่ใจว่า ต่อให้สามารถกู้เรตติงกลับมาได้ ก็เป็นเพียงการรักษาหน้าไว้เท่านั้น การที่จงโจวถูกงานฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิจัดการจนยับเยินเช่นนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการที่เซี่ยนอวี๋ตบหน้าผู้มีอำนาจของจงโจวเข้าเต็มแรง เรื่องที่เซี่ยนอวี๋จะกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของจงโจวหลังจากนี้ก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่อีกเรื่องหนึ่งก็คือ หลังจบงานนี้ เขาจะต้องถูกปลดจากตำแหน่งอย่างแน่นอน!

………………………………………………………….