“ใครเป็นที่รักของคุณ!” เขาคร่ำครวญ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
ณิชาไม่มีสติหลงเหลืออยู่แล้วจริงๆ ใบหน้าของคนตรงหน้าคนนี้เป็นน้องปัณณ์ที่รักของเธอไม่ใช่หรือ?
เธอแยกเขี้ยวยิงฟันยิ้มเล็กน้อย มีความน่ารักไร้เดียงสาเล็กน้อย กลับมีท่าทียั่วสวาทอย่างมาก เธอได้จับคางของเขาแล้วเข้าไปใกล้ “ก็คุณไม่ใช่หรือไง?ห้ามขยับ ให้ฉันได้จุ๊บหน่อย ไม่เจอกันทั้งวัน ฉันคิดถึงเธอมากเลย……”
ม๊วฟ!
รอยจูบได้ติดอยู่คางของเวธัสเต็มๆ
ณิชาได้จุ๊บอย่างพรวดพราดไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย นี่ทำให้เส้นสีดำปรากฏขึ้นบนหน้าผากของเวธัสนั้น และเส้นเลือดนูนโป่งขึ้นมา
“อย่าขยับไปมา มิเช่นนั้นอย่าโทษผมหากผมจะโยนคุณลงไปนะ!”
……
เวธัสได้พาณิชาไปที่โรงแรมฝั่งตรงข้ามพร้อมกัน หยิบบัตรเอทีเอ็มออกมาอย่างดุดัน และวางเเรงๆ ลงบนตรงโต๊ะเคาน์เตอร์ข้างหน้าที่แสนเย็นเยือกนั้น “เปิดห้องพัก หนึ่งห้อง”
พนักงานสาวที่อยู่เคาน์เตอร์ข้างหน้า เงยหน้าขึ้นมองดูเวธัส และได้แสดงออกถึงสายตาที่หลงใหล
โอ้พระเจ้า ช่างเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาเหลือเกิน
มีลักษณะคุณสมบัติที่พิเศษ หล่อเหลายิ่งกว่าหนุ่มวัยละอ่อนและหน้าตาดีที่โด่งดังพวกนั้นเลย
เวธัสไม่ค่อยปรากฏในที่สาธารณะมากนัก พอปรากฏตัวก็ถูกผู้คนไม่น้อยที่หมายเป็นคู่จินตนาการ
เห็นได้ชัดว่า ณ ตอนนี้ก็เป็นสถานการณ์เช่นนี้……
เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักหน่วง และย้ำว่า “ผมบอกว่าเปิดห้องพัก”
“ได้ค้ะ คุณผู้ชาย!” พนักงานสาวได้สติขึ้นมาทันที และยิ้มด้วยรอยยิ้มที่เธอคิดว่าเป็นรอยยิ้มที่เหมาะสมและอ่อนโยนที่สุด “ไม่ทราบว่าคุณต้องการห้องพักที่อยู่ชั้นไหนหรือคะ?วันนี้ชั้นที่ยังคงมีห้องพักเหลืออยู่คือชั้นที่14 ชั้น17และชั้น23……”
“ชั้นที่23”
“โอเคค่ะ งั้นไม่ทราบว่าคุณต้องการห้องพักหันไปทางทิศไหนหรือคะ?พวกเรามีห้องพักที่หันไปทางทิศตะวันออกและทิศใต้……”
“หันไปทางทิศใต้”
เวธัสเริ่มหงุดหงิดแล้ว
แต่พนักงานสาวใจเต้นแรงไม่หยุด เสียงนี่มันช่างน่าฟังเหลือเกิน น้ำเสียงที่นุ่มนวล น่าฟังซะยิ่งกว่ารนักร้องอะไรนั่นอีก
รอยยิ้มที่เธอบีบออกมายิ่งคลุมเครือยิ่งขึ้น และเธอก็จงใจเพิกเฉยต่อญิชาที่มึนเมาอยู่ แล้วขยิบตาไปทางเขา “โอเคค่ะ ไม่ทราบว่าคุณต้องการบริการที่พิ……”
“หากคุณยังพูดอีกหนึ่งคำ ผมให้คุณได้ลาออกจากงานตอนนี้แน่นอน”
พนักงานสาว “……” จินตนาการนั้นบุบสลายแล้ว ผู้ชายคนนี้ช่างเย็นชาเหลือเกิน
……
ในตอนที่เวธัสได้อุ้มณิชาไปถึงห้องเพรสซิเดนท์สูทที่ชั้น23แล้ว เธอนั้นสับสนมึนงงไปหมด ไม่สามารถแยกแยะทิศทางได้เลย
ขนตาอันบางและยาวของเธอสั่นไม่หยุดเลย ในขณะที่เวธัสจะอุ้มเธอไปที่เตียงใหญ่เพื่อพักผ่อนนั้น ทันใดทันเธอไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหนกันแน่ ได้คว้าคอปกเสื้อของเวธัส และพลิกตัวไปกดทับเขาบนเตียง
บนเตียงสะอาดสีขาวขนาดใหญ่ ชุดสูทสีดำของเขาดูสะดุดตามากขึ้น
เธอได้นั่งทับบนตัวของเขา เส้นผมที่ยุ่งเหยิงนั้นได้อยู่บนบ่า แววตาที่มาพร้อมกับความมีเสน่ห์สง่าราศี นิ้วชี้ได้ยกคางของเวธัสขึ้นเบาๆ “คุณ คุณหน้าเหมือนปัณณ์ของฉันมากเลย!”
“……”น้ำเสียงของเวธัสเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที “ณิชา ลงมา!”
“ฉันไม่!ปัณณ์ของฉันจะร้องเพลงปลอบฉัน คุณก็ต้องร้องเพลง คุณก็ต้องปลอบฉัน……”
นัยน์ตาทอแววคู่นั้นของณิชาราวกับมีหมอกหมองหม่นปนอยู่ แต่กลับสั่งด้วยน้ำเสียงที่แหบหยาบโดยตั้งใจ
เนื่องจากเธอได้นั่งทับอยู่บนหน้าท้องของเขา ด้วยการหายใจขึ้นๆ ลงๆ ของเขา จึงรู้สึกได้ชัดเจนว่าอุณหภูมิร่างกายของหญิงสาวนั้นสูงขึ้นหลังจากมึนเมาแล้ว จึงทำให้ลมหายใจของเขาไม่คงที่
รอบตัวเวธัสล้อมรอบไปด้วยอันตราย “ผมจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ณิชา ลงมา”
“ดุอะไรขนาดนั้น?อย่านึกว่าคุณมีหน้าตาเหมือนปัณณ์ของฉันแล้ว ฉันก็จะกลัวคุณ?เหอะ” ณิชาขี้งอนยิ่งกว่าเขาอีก ทำปากจู๋ด้วยริมฝีปากแดงก่ำของเธอ และพึมพำอะไรบางคำที่คลุมเครือออกมา และจากนั้นก็เริ่มดึงกระดุมเสื้อของเธอ
“ทำไมรู้สึกร้อนมากเลย คุณร้อนไหมอ่ะ?หือ ทำไมกล้ามอกของคุณแข็งจังเลย……”
ขณะที่โยนเสื้อกันหนาวออก เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างเต็มปอด และยังจิ้มหน้าอกของเขาด้วยปลายนิ้วซีดขาวราวกับปลายต้นหอม ได้จิ้มโดนกล้ามอกแน่นๆ
เวธัสเงยหน้าเห็นผิวพรรณที่ขาวเปล่งปลั่งราวกับน้ำนมนั้น เส้นเลือดได้นูนโป่งบริเวณหน้าผากทีละเส้น ทีละเส้น และนูนออกมาหมด……
ณิชาดึงไม่ออกสักที และรู้สึกเบื่อหน่าย เธอเม้มริมฝีปากและอยากจะคลานไปที่พื้นที่ว่างบนเตียงเพื่อพักผ่อน “คุณไม่น่ารักเท่าปัณณ์ของฉันเลย……”
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: กามเทพน้อยสานรักของแด๊ดดี๊หม่ามี๊
ตอน571-670หายไปไหนคะ ต้องทำไงถึงจะอ่านตอนที่ขาดไปได้...