ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี นิยาย บท 152

หวังเสี่ยวปินนิ่งไป “เปิดเซิฟเวอร์ทดสอบเหรอ”

ให้ทำก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร แต่ปัญหาคืออาจจะไม่มีผู้เล่น

เกมเพลงรบโลหิตกำลังจะเจ๊งอยู่รอมร่อ เงินจะโฆษณาก็ไม่มี ผู้เล่นใหม่ก็ไม่มี แถมคะแนนรีวิวเกมก็ไม่ค่อยดีอีก

คนที่ยังเล่นอยู่คือพวกผู้เล่นเก่าที่เล่นมาตั้งแต่ตอนเปิดเกม เรียกได้ว่าจงรักภักดีมาก ทำยังไงก็ไม่มีทางเลิกเล่น

ผู้เล่นเหล่านี้มีตัวละครในเซิฟเวอร์เก่า พวกเขาทุ่มเงินและเวลาไปมากมายกับตัวละครเหล่านี้ ถ้าเปิดเซิฟเวอร์ใหม่ขึ้นมา ใครจะเข้าไปเล่นกัน

ถึงอย่างนั้นหวังเสี่ยวปินก็ทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค “ได้เลย แป๊บเดียวเดี๋ยวก็เสร็จ”

เกมจะเจ๊งอยู่แล้ว จะเปิดเซิฟเวอร์ใหม่หรือไม่เปิดก็ไม่ได้แตกต่างอะไร

เยว่จือโจวรีบสร้างตัวละครในเซิฟเวอร์ใหม่แล้วเข้าไปรออยู่เงียบๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา แชแนลโลกในเซิฟเวอร์ใหม่ก็มีผู้เล่นแห่เข้ามากันอย่างคับคั่ง

“พวกเขาเปิดเซิฟใหม่จริงๆ ด้วย!”

“ม่ายยยย! อดส่งข้อความเป็นคนแรกเลย!”

“มีใครตั้งกิลด์รึยัง ++++”

“สหายทั้งหลาย โปรดอ่านข้อความข้า! กิลด์ของพวกข้าอยู่กันอย่างสันติสุข ผูกสัมพันธ์กันด้วยเลือดเนื้อ และนำกลุ่มโดยฝูงวาฬ ไม่มีการรบครั้งไหนที่เรานำชัยมาไม่ได้! พวกข้าอยากช่วยเหลือปู่ย่าตายายที่ล้มลุกคลุกคลาน พวกข้าอ้าแขนต้อนรับและจะคอยพาพวกท่านข้ามถนนเอง!”

“ข้อความเมื่อกี้นี้ก็อปวางของเก่าใช่มั้ย ตอนนี้ไม่มีวาฬแล้ว จะมานำกิลด์ได้ยังไง”

“จะไม่มีสายวาฬได้ยังไง พวกวาฬในกิลด์ฉันออกโรงว่าใครเข้ากิลด์มาจะเปย์ยาเพิ่มพลังให้สิบขวดทุกวัน!”

“สุดยอด! รับผมเข้าด่วนๆ เลย!”

แชแนลโลกเริ่มทยอยเพิ่มเข้ามาเรื่อยๆ จนเยว่จือโจวไม่สามารถตามทุกแชแนลได้ไหว

“เกมของเรา… ยังมีผู้เล่นเหลือเยอะขนาดนี้เลยเหรอ”

เยว่จือโจวอึ้งไป เขาเปิดเซิฟเวอร์ใหม่ขึ้นมาเพื่อทดสอบกระแสหลังจากเห็นว่ามีหลายคนเรียกร้อง

แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะมีคนย้ายมาเล่นเซิฟเวอร์ใหม่เยอะขนาดนี้!

มากันทำไม นี่ทิ้งตัวละครเก่ากันหมดเลยเหรอ

เยว่จือโจวรู้สึกว่าเรื่องมันแปลกๆ เขาไม่ได้เห็นผู้เล่นคึกคักกันแบบนี้มานานแล้ว!

เกมเพลงรบโลหิตเปิดเซิฟเวอร์ใหม่อยู่บ่อยๆ เพราะการเปิดเซิฟเวอร์ใหม่ถือเป็นกลยุทธ์การตลาดของเกมที่มีการวางเพดานค่าใช้จ่าย

แต่พวกเขาไม่เคยเห็นผู้เล่นคึกคักกันขนาดนี้มาก่อน!

ระหว่างที่กำลังดูสถานการณ์ เยว่จือโจวคิดจะเข้ากิลด์เพื่อแฝงเข้าไปถามผู้เล่นว่าคิดเห็นยังไงกับตัวเกมเวอร์ชันใหม่

ผ่านไปสักพักเกมก็กระตุก บนหน้าจอมีตัวหนังสือ ‘กำลังคำนวณทรัพยากร’ ปรากฏขึ้น ภาพในเกมแตกละเอียด

แต่ไม่นานเกมก็กลับมาลื่นเหมือนเดิม

เยว่จือโจวกำลังจะหันไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ได้ยินหวังเสี่ยวปินตะโกนขึ้นก่อน “โห เมื่อกี้คนเข้ามาเล่นเยอะมากจนล้น นี่แห่เข้าเซิฟเวอร์ใหม่จนเต็มเลยเหรอ”

เยว่จือโจวรีบเปิดเช็กหลังบ้านดู

เซิฟเวอร์เก่าที่เปิดให้บริการอยู่โดนทิ้งร้าง ไม่มีผู้เล่นเลยสักคน ส่วนเซิฟเวอร์ใหม่มีคนแห่เข้ามากันจนล้น!

ผู้เล่นใหม่ไม่สามารถเข้าเซิฟเวอร์ได้ ต้องทนรอให้เซิฟเวอร์ว่าง

เยว่จือโจวตะลึงงัน ตั้งแต่ทำงานที่ฉางหยางเกมส์มา เขาไม่เคยเห็นคนต้องรอต่อคิวเพื่อเข้าเซิฟเวอร์เลย!

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าผู้เล่นที่แห่เข้าเซิฟเวอร์ใหม่จนล้นนั้นมาจากเซิฟเวอร์เก่า!

ก่อนหน้านี้ผู้เล่นกระจายกันไปตามเซิฟเวอร์ต่างๆ ที่มีมากกว่าสิบเซิฟเวอร์ ทำให้แต่ละเซิฟเวอร์ดูเงียบเหงา

แต่ตอนนี้ผู้เล่นที่ยังเล่นเกมอยู่แห่เข้ามาเล่นเซิฟเวอร์ใหม่พร้อมๆ กัน พอมาอยู่รวมกันแบบนี้ก็ทำให้เกมดูคึกคักขึ้นมากทีเดียว

เยว่จือโจวรีบหันไปสั่ง “พี่หวัง รีบเปิดอีกเซิฟเร็วครับ!”

หวังเสี่ยวปินเลื่อนเมาส์อย่างรวดเร็ว “จัดให้เดี๋ยวนี้แหละ ถ้าเซิฟเวอร์ที่สร้างใหม่ที่สุดเต็ม ระบบจะเปิดเซิฟเวอร์ใหม่อัตโนมัติ”

เขากระซิบกับตัวเอง “แปลกจัง พวกผู้เล่นตื่นเต้นกับเซิฟเวอร์ใหม่ขนาดนี้เลยเหรอ ที่เราปรับปรุงตัวเกมไปมีผลจริงเหรอเนี่ย เร็วไปมั้ย”

ทุกคนในทีมออกแบบตื่นเต้นกันใหญ่ หลายคนไม่ได้เล่นเกมเพลงรบโลหิตมานาน พวกเขาพากับสมัครบัญชีผู้ใช้ใหม่เป็นครั้งแรก

“แยกย้ายกันไปสำรวจสถานการณ์แต่ละเซิฟเวอร์

“ถ้าเข้ากิลด์ใหญ่ๆ แล้วไปร่วมวงคุยกับผู้เล่นได้จะดีมาก เช็กดูว่าผู้เล่นสายวาฬกับผู้เล่นทั่วไปคิดเห็นยังไงกับการปรับปรุงตัวเกมใหม่!”

เยว่จือโจวตื่นเต้นมาก เขารีบสั่งให้ทุกคนในทีมออกแบบแฝงตัวเข้าไปในเซิฟเวอร์ใหม่เพื่อสังเกตกระแสตอบรับของผู้เล่นต่อเกมเวอร์ชันใหม่!

หัวหน้าหลิวไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยตอนที่ยังเป็นหัวหน้าฝ่ายวางแผน เพราะคิดว่าไม่มีประโยชน์

แค่ดูยอดสถิติต่างๆ ของเกมก็พอแล้ว ไม่เห็นจะต้องแฝงตัวเข้าไปฟังความคิดเห็นเลย

แต่เยว่จือโจวไม่ได้คิดแบบนั้น

เขาคิดมาตลอดว่าหัวหน้าฝ่ายวางแผนต้องลองเล่นเกมของตัวเอง แฝงตัวเข้าไปในหมู่ผู้เล่น ดูว่าแต่ละคนคิดเห็นยังไง

ถ้าหัวหน้าฝ่ายวางแผนไม่ชอบเกมของตัวเอง ใครหน้าไหนจะมาชอบ

ไอเทมที่เคยต้องใช้เงินจริงซื้อก่อนหน้านี้กลายมาเป็นของแจกฟรีหมด

พวกเขามีโอกาสได้สัมผัสประสบการณ์การเล่นของผู้เล่นสายวาฬที่สามารถต่อกรกับศัตรูหลายคนด้วยตัวคนเดียวได้ในเซิฟเวอร์ใหม่

ถือเป็นเรื่องใหญ่มาก จึงเป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะย้ายมาเล่นเซิฟเวอร์ใหม่โดยไม่ลังเล!

แน่นอนว่าก็มีผู้เล่นสายวาฬจำนวนไม่น้อยที่เลิกเล่นเกมไป แต่บอสเผยก็บอกมาแล้วว่าให้ปล่อยพวกเขาไป!

ยิ่งกว่านั้นผู้เล่นสายวาฬก็ไม่ได้เลิกเล่นกันหมด ยังมีบางกลุ่มที่ยังเล่นอยู่

ถึงรายได้จะตกลงไปเจ็ดสิบถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์แต่ผู้เล่นปัจจุบันก็ลืมไปแล้วว่าเกมเคยมีปัญหาอะไร ตอนนี้พวกเขาสามารถเล่นเกมกันได้อย่างสนุกสนานอีกครั้ง!

เยว่จือโจวเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง

“บอสเผยรู้จริงๆ ด้วยว่าปัญหาของเกมเพลงรบโลหิตอยู่ตรงไหน บอสรู้ว่าการนำเสนอรูปแบบการเล่นใหม่และการยกเครื่องงานภาพใหม่นั้นเป็นเรื่องที่ไร้ประโยชน์ ก็เลยบอกให้เราตัดช่องทางการเก็บเงินผู้เล่นออกให้หมด!

“นี่มัน… นักรบตัดข้อมือ!

“ยอมตัดยอดขายเพื่อรักษาชื่อเสียงของเกมไว้ นี่คือหนทางเดียวที่จะทำให้เกมเพลงรบโลหิตไปต่อได้!”

ปัญหาที่ดูเหมือนจะแก้ไม่ตกในตอนแรกกลับแก้ได้อย่างง่ายดายด้วยคำสั่งง่ายๆ ของบอสเผย

เยว่จือโจวรู้สึกเคารพยกย่องบอสเผยอย่างสุดซึ้ง

เขารู้ดีว่านี่เป็นแค่ก้าวแรกเท่านั้น

การปรับปรุงครั้งนี้ช่วยรักษาชื่อเสียงของเกมเอาไว้ได้ แต่ก็ต้องแลกมากับการที่เกมไม่สามารถทำเงินได้เยอะอีกต่อไป!

พอไม่มีผู้เล่นสายวาฬมาคอยเปย์ รายได้ก็หายไปถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์

รายได้ต่อเดือนของเกมเพลงรบโลหิตอยู่ที่สามถึงแสนหยวนก่อนปรับปรุงตัวเกม ตอนนี้หลังจากปรับปรุงตัวเกมไป เยว่จือโจวก็ไม่แน่ใจว่าจะทำเงินได้ถึงแปดหมื่นหยวนต่อเดือนหรือเปล่า

นอกจากนั้นพวกเขายังตัดสินใจไม่เพิ่มช่องทางการเก็บเงินใหม่ๆ เข้าไปในเกม เพราะจะทำให้ผู้เล่นกลับมาสาปส่งตัวเกมอีกรอบได้ ทีนี้ผู้เล่นได้หายไปหมดแน่ แม้แต่บอสเผยก็คงช่วยกู้สถานการณ์ไม่ได้!

เยว่จือโจวรู้สึกเหมือนกำลังเปิดขายสินค้าลดราคากระหน่ำ ถึงจะเรียกกระแสกลับมาได้ แต่จะให้ผลาญเงินไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่สามารถทำกำไรได้ในระยะยาวก็ไม่ได้

“ช่างเถอะ อย่าเพิ่งคิดอะไรมากตอนนี้เลย

“คิดว่าบอสเผยจะไม่รู้เหรอว่าจะมีปัญหานี้

“ทุกอย่างน่าจะอยู่ในแผนของบอสเผยแล้ว เราแค่ต้องทำตามคำสั่งบอสอย่างเคร่งครัด แค่นั้นก็น่าจะพอ”

เยว่จือโจวรู้สึกมั่นใจในตัวเองและอนาคตของฉางหยางเกมส์อีกครั้ง!

……………