ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1016

บทที่ 1016 จีปอฉางผู้อดทน

ดินแดนลับเต๋อเหลียนชั้นที่สามสิบเอ็ด

บริเวณรอยต่อระหว่างเทือกเขาซยงกับเทือกเขาชิวหลัว

ท่ามกลางพงหญ้าและป่าไม้กว้างใหญ่ ทหารกล้าตายหลายคนของราชวงศ์ต้าโจวกำลังเฝ้าระวังอยู่

ในที่สุดจีปอฉางก็ได้พบกับรูปปั้นหินเต่ายักษ์ที่เขาเคยเห็นผ่านการใช้พลังบรรพบุรุษ

เต่ายักษ์เทียนหยวนตัวนี้มีขนาดใหญ่กว่าที่เขาเคยเห็นจากภายนอกมากนัก เพียงแค่ลูกตาของมันก็ยังใหญ่กว่าตัวเขาไปหลายส่วน ในฐานะสมาชิกของตระกูลจี ราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรสวรรค์ต้าโจว เขาก้มคำนับรูปปั้นเต่ายักษ์เทียนหยวนสามครั้งด้วยความเคารพ

เมื่อเขาคำนับครั้งที่สามเสร็จสิ้น ปากของรูปปั้นเต่ายักษ์เทียนหยวนที่เฝ้าประตูสุสานก็เปิดออกอย่างฉับพลัน และปลดปล่อยพลังดูดที่ครอบคลุมตัวเขาเอาไว้

เขาไม่ได้ตกใจมากนัก กลับรู้สึกตื่นเต้นเสียด้วยซ้ำ

เดิมเขาคิดว่ายังต้องค้นหากลไกเข้าสู่สุสานโบราณด้วยตัวเอง ไม่คิดว่าหลังจากที่เขาคำนับอย่างเคารพจะเป็นการกระตุ้นกลไก

พริบตาโลกรอบตัวเขาก็หมุนคว้าง เขาถูกดูดเข้าไปในปากของเต่ายักษ์เทียนหยวน ดวงตาของเขาเบิกกว้าง แสงสว่างจ้าพุ่งเข้ามา พลังลึกลับที่มองไม่เห็นผลักดันให้เขาพุ่งทะยานไปสู่ความสว่างนั้น

แสงสว่างแผ่ขยายไปทั่วทั้งโลก จนทำให้เขาแสบตา ยากที่จะมองตรง ๆ ได้

ผ่านไปสองลมหายใจ แสงสว่างก็เริ่มจางลง เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตากะพริบด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าเผยรอยยิ้มแห่งความปีติยินดี

ขณะนี้เขาอยู่ภายในสถานที่ที่สร้างจากทองสำริด

สถานที่แห่งนี้มีสองชั้น และเขากำลังยืนอยู่บนชั้นแรก ชั้นแรกมีเครื่องบูชาทองสำริดและเครื่องปั้นดินเผาที่แตกหักมากมาย

เขาสำรวจทีละชิ้น แม้ไม่พบร่องรอยใด ๆ แต่ก็ไม่ละความพยายาม

เพราะไม่รู้ว่าอาวุธที่ต้องค้นหานั้นเป็นอย่างไร รู้เพียงว่าด้วยสายเลือดตระกูลจีจะสามารถรับรู้ถึงสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้ได้

บนเครื่องบูชาทองสำริดและเครื่องปั้นดินเผามีลวดลายแปลก ๆ สลักอยู่มากมาย ทั้งดอกไม้ นก แมลง ปลา พิธีบูชาของบรรพชน และอื่น ๆ

จีปอฉางไม่พบเบาะแสใด ๆ

แต่เขาไม่ได้รู้สึกร้อนใจมากนัก สุสานโบราณแห่งนี้ หลังจากผ่านไปนับพันปีคงมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่เคยมาที่นี่ ตราบใดที่ดินแดนลับเต๋อเหลียนยังไม่ปิดตัวลง เขาก็ยังมีเวลามากมายในการค้นหา

เหล่าทหารกล้าตายแห่งราชวงศ์ต้าโจวได้ซ่อนตัวอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างเขาซยงและเขาชิวหลัว พร้อมที่จะให้การสนับสนุนเขาได้ทุกเมื่อ

จีปอฉางไม่ได้รู้สึกร้อนใจ แต่รู้สึกตื่นเต้นมากกว่า

สู่ท้องฟ้า

เขาเงยหน้ามอง ท้องฟ้ามืดสนิท

ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะอย่างไรเสียสุสานโบราณก็ถูกฝังลึกอยู่ใต้ดินทางด้านซ้ายของหอใหญ่ มีสะพานโซ่เหล็กทอดยาวคดเคี้ยว ปลายทางเป็นสีแดงเพลิง

เขาเริ่มลำบากและลังเลใจ ไม่รู้ว่าควรเดินไปทางซ้ายหรือทางขวาดี

แต่ไม่นานจีปอฉางก็ส่ายหน้าแล้วหัวเราะเยาะตัวเอง

การหาอาวุธที่เกี่ยวข้องกับตระกูลจีจะเป็นความดีความชอบที่เป็นของเขาคนเดียว แต่เขายังจะมาคิดว่าจะทำอย่างไรให้ประหยัดเวลาและแรงงานอีกหรือ?

เขาเพียงแค่ต้องอดทน ค่อย ๆ ค้นหาไปทีละนิด ถ้าหาไม่เจอทางซ้าย ก็ไปทางขวา สุสานโบราณใหญ่โตขนาดนี้ มีแค่เขาคนเดียวที่เคยมา จะกลัวอะไรว่าจะหาไม่เจอ? เว้นแต่ว่าอาจารย์จะคำนวณผิดพลาด

แต่นั่นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

ตลอดพันปีที่ผ่านมา อาจารย์ไม่เคยผิดพลาดในการชี้นำใด ๆ เลย

เขาสูดหายใจลึก ๆ คอยเตือนตัวเองอยู่เสมอให้อดทน การเดินทางร้อยลี้ย่อมยากลำบากที่สุดในช่วงสิบลี้สุดท้าย