ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1029

บทที่ 1029 เซี่ยวไป๋ตกตะลึง

“แน่นอน ข้ากำลังจะติดประกาศพอดี”

เซี่ยวไป๋โล่งอกอย่างไม่รู้ตัว หากจ้าวอู่เจียงที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนที่เขารู้จักจริง จ้าวอู่เจียงคงไม่ทำร้ายเขา

อีกทั้งเขาก็เข้าใจแล้วว่า ก่อนหน้านี้ตนเองอาจจะตกใจกับการปรากฏตัวอย่างประหลาดของจ้าวอู่เจียง จนดูสับสนวุ่นวาย ทำให้สูญเสียความสงบไปชั่วขณะ

เขาเป็นตัวแทนของหอสมบัติหมื่นวัตถุในการติดประกาศอันดับยอดฝีมือ ดังนั้นกฎของดินแดนลับเต๋อเหลียนคงไม่ปล่อยให้เขาเป็นอันตราย

มือของเขาหมุนม้วนภาพ ปากพึมพำ การติดประกาศจัดอันดับอัจฉริยะต้องใช้วิชาลับของตระกูลจูกัด แม้ผู้อื่นจะได้รับประกาศไป แต่หากไม่มีวิชาลับก็ไม่สามารถดูเนื้อหาบนประกาศได้

ในวงการพ่อค้าเรียกสิ่งนี้ว่าตัวแทนจำหน่ายแต่เพียงผู้เดียว หรือการให้สิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

ม้วนภาพลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า จากนั้นก็คลี่ออกเอง กระดาษสีขาวหิมะกลืนเป็นเนื้อเดียวกับท้องฟ้าในพริบตา ปรากฏตัวอักษรสีทอง ลอยอยู่บนท้องฟ้า

เซี่ยวไป๋แห่งตระกูลจูกัดในฐานะพ่อค้า เขาแนะนำประกาศจัดอันดับอัจฉริยะนี้ให้จ้าวอู่เจียงฟังโดยสัญชาตญาณ เขาชี้นิ้วไปที่ท้องฟ้า

“พี่ชายจ้าว ท่านดูสิ อันดับนี้เป็นอันดับของผู้ที่ทำลายสถิติการเลื่อนขั้นจากขั้นหลอมวิญญาณสู่ขั้นผู้เคารพได้เร็วที่สุดในดินแดนลับเต๋อเหลียน

ตอนนี้อัจฉริยะที่อยู่อันดับหนึ่ง ท่านก็เห็นแล้ว ชื่อจ้าวอู่…”

จูกัดเซี่ยวไป๋ชะงักกึก เสียงพูดหยุดกะทันหัน ราวกับเป็ดที่กำลังร้องแล้วถูกบีบคอ

จ้าวอู่เจียง: สามสิบสามลมหายใจ

จูกัดเซี่ยวไป๋กลืนน้ำลาย ดวงตาของเขาสั่นระริก มองไปยังจ้าวอู่เจียงที่ดูสงบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาสงสัยว่าตนเองอาจจะมองผิดไป ยอดฝีมือที่เร็วที่สุดกลับมีนามว่าจ้าวอู่เจียงซึ่งก็คือผู้ที่อยู่ตรงหน้าเขา!

แล้วไหนจะสามสิบสามลมหายใจ…หมายความว่าอย่างไร?

สามสิบลมหายใจนับเป็นหนึ่งส่วนสี่ของเวลาหนึ่งถ้วยชาเท่านั้น!

ช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงเท่านี้ จากจุดสูงสุดของการหลอมวิญญาณไปถึงขั้นจักพรรดิ

ไม่อาจนับว่าเป็นการบุกทะลวง หรือการก้าวข้าม เรียกได้เพียงว่า ก้าวข้ามอย่างง่ายดาย เพียงแค่ทำเล่น ๆ ก็สำเร็จแล้ว เพื่อให้แน่ใจว่าภารกิจจะดำเนินไปอย่างราบรื่น จูกัดเซี่ยวไป๋ได้ศึกษาอันดับอัจฉริยะในช่วงที่มีการเปิดดินแดนลับเต๋อเหลียนในอดีตมามาก

และไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตใดที่ใช้เวลาสั้นกว่าเวลาหนึ่งถ้วยชา

สิ่งที่เร็วที่สุดที่เขาเคยเห็นคืออันดับอัจฉริยะเมื่อหลายพันปีก่อน เขาเป็นผู็ฝึกตนหลี่ใช้เวลาเพียงชั่วหนึ่งถ้วยชากับอีกสามลมหายใจเพื่อสำเร็จสู่ขั้นจักรพรรดิ

ที่สำคัญชื่อนั้นก็คือ…จ้าวอู่เจียง!

และที่สำคัญยิ่งกว่า จำนวนเมล็ดเต๋าที่เชขาได้ไปคือ หนึ่งร้อยแปดเมล็ด!

ความรู้สึกของจูกัดเซี่ยวไป๋ตอนนี้ไม่ใช่แค่ความตกตะลึง แต่เป็นความหวาดกลัว! ทุกครั้งที่ดินแดนลับเต๋อเหลียนเปิด จะมีเมล็ดบัวเต๋าเพียงหนึ่งร้อยแปดเมล็ดเท่านั้น!

ทว่าคราวนี้จ้าวอู่เจียงได้รับไปทั้งหมดแล้ว!

หมายความว่าอะไร?

ไม่ใช่จ้าวอู่เจียงคือกฎของดินแดนลับเต๋อเหลียนหรือ?

หรือไม่ก็จ้าวอู่เจียงเป็นหนึ่งในกฎของดินแดนลับ

แต่ก็เหมือนจะไม่แตกต่าง ทั้งสองอย่างล้วนสร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้คน

ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมจ้าวอู่เจียงถึงได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างน่าประหลาดในสถานที่แห่งนี้