ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1172

บทที่ 1172 เจ้าต้องเชื่อมั่น!

จ้าวอู่เจียงกำหมัดแน่นแล้วโบกมือไปทางจางซวีคุน ต้องการจะบอกว่าเขาต้องการทั้งหมด!

จางซวีคุนคิดว่าตนเองได้พรากทางเลือกมากมายไปจากจ้าวอู่เจียงโดยที่ไม่ได้ให้เวลาจ้าวอู่เจียงคิด จนทำให้จ้าวอู่เจียงโกรธเลยชูกำปั้นประท้วง

เขาถอนหายใจแล้วอธิบายอย่างใจเย็น

“เพราะเรื่องฐานะของสหายหญิงของเจ้าจำเป็นต้องอาศัยพลังมังกรของราชวงศ์เซียนต้าโจว ในอนาคตจะทำให้เกิดความเคลื่อนไหวในตระกูลจี และทำให้ตระกูลจีสังเกตเห็นนาง”

“ถ้าฐานะของเจ้ายังไม่พอ ก็ปกป้องนางไม่ได้”

“อย่างน้อยก็ในที่เปิดเผย”

“ดี” จ้าวอู่เจียงพยักหน้า จิบน้ำชาร้อน

“ข้าตกลงกับท่าน”

จ้าวอู่เจียงรู้เรื่องสถานการณ์ของเซวียนหยวนจิ้งมาก่อนแล้ว และรู้ว่าตนเองจะต้องตกลงกับจางซวีคุน เขาแค่ต้องการ ‘แสร้งทำเป็นรักษาท่าที’ เพื่อเพิ่มข้อต่อรองของตนเอง

เช่นตอนนี้ เขายังสามารถเลือกที่จะเป็นราชครู กลายเป็นคนเจ้าเล่ห์เหมือนจางซวีคุน

จางซวีคุนพยักหน้าพอใจ เขารู้ว่าจ้าวอู่เจียงจะไม่ตกลงง่าย ๆ ตั้งใจเพิ่มข้อต่อรอง

แล้วถ้าจ้าวอู่เจียงจะเป็นทั้งฮ่องเต้และราชครูจะเป็นไรไป? อย่างน้อยราชวงศ์เซียนต้าโจวก็จะไม่แพ้ และอาจจะพุ่งทะยานขึ้นไปเพราะเรื่องนี้

จางซวีคุนคิดว่าแม้ตนจะตายในตอนนี้ ก็สมกับที่ได้ตอบแทนบรรพาจารย์ทุกรุ่นของสำนักศรัทธาปฐพีแล้ว

การเจรจาต่อรองระหว่างคนสองคนที่ต่างก็มีเล่ห์เหลี่ยมนับร้อยจบลงแล้ว

จางซวีคุนกล่าวว่า “ข้าจะไปจัดการความวุ่นวายก่อน” แล้วโยนสมุดบันทึกเล่มหนาให้จ้าวอู่เจียง จากนั้นก็กลายร่างเป็นควันสีเขียวหายวับไปในอารามอู๋เหวย

เหล่าองค์ชายยังคงสลบอยู่ในลานบรรพชนตระกูลจี และยังมีเชื้อพระวงศ์อีกไม่น้อยที่คุกเข่ารออยู่นอกลาน รอดูว่าเรื่องราวจะดำเนินต่อไปอย่างไร ดังนั้นจางซวีคุนจึงไม่รีรอช้า รีบออกไปกอบกู้สถานการณ์ทันที

คำพูดที่จะใช้แก้ไขสถานการณ์นั้น เขาได้เตรียมไว้พร้อมแล้ว ด้วยบารมีของราชครูเช่นเขา แทบจะไม่มีใครกล้าตั้งข้อสงสัย

จ้าวอู่เจียงเปิดสมุดบันทึกที่จางซวีคุนมอบให้ก่อนจากไป

ปกสมุดเป็นกระดาษสีเหลืองดิน มีรอยชำรุดหลายจุด

เมื่อเปิดปกออก ข้างในเป็นกระดาษจดหมายสีเหลืองอ่อนหลายแผ่น

เนื้อหาที่เขียนบนกระดาษเหล่านี้ ไม่ผิดคาด น่าจะเป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของประมุขและบรรพาจารย์เต๋าในอดีตอันยาวนานของสำนักศรัทธาปฐพี

ราวกับว่าผู้เขียนจดหมายเป็นคนที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับเขา

‘เจ้าตายในอดีต เจ้าเกิดในอนาคต กาลเวลาไหลผ่านร่างของเจ้า เจ้าจะไปที่ใด?’

‘ความเป็นความตาย เป็นเรื่องของชั่วพริบตา แต่ก็เป็นเรื่องที่ยาวนานที่สุด’

‘อดีตไม่อาจเปลี่ยนแปลง แต่อนาคตยังเปลี่ยนได้’

‘เจ้าต้องเชื่อมั่น เจ้าจะต้องฟื้นคืนสติได้อย่างแน่นอน อย่าได้ติดอยู่กับเหตุและผลในอดีต’

‘เจ้าต้องเชื่อมั่น และเจ้าจะต้องเข้าใจอย่างแน่นอน’

‘เจ้าต้องเชื่อมั่น… ต้องเชื่อ’

‘ต้องเชื่อ!’

ดวงตาคมลึกของจ้าวอู่เจียงสั่นไหว

จดหมายฉบับนี้ข้ามผ่านกาลเวลา เขารู้สึก… ไม่สิ เขามั่นใจว่าจดหมายฉบับนี้เขียนถึงตัวเขาเอง

ผู้ที่เขียนจดหมายฉบับนี้ในใจคงจะรีบร้อนยิ่งนัก แต่กลับเชื่อมั่นอย่างที่สุด เชื่อมั่นในความหวัง…