ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1260

บทที่ 1260 เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน

ฟ้าดินเบื้องหน้าเต็มไปด้วยสีขาว หิมะเริ่มตกลงมา

เกล็ดหิมะเล็ก ๆ ละเอียดโปรยปราย ตกลงสู่โลกมนุษย์

จ้าวอู่เจียงรู้สึกว่าตนเองเหมือนก้าวจากทิวาเข้าสู่ความมืดมิดของราตรีในชั่วพริบตา

ท้องฟ้าไม่ได้เป็นสีเทาหม่นอีกต่อไป แต่กลับมืดสนิทอย่างที่สุด

เกล็ดหิมะดุจเศษเงินที่โปรยปราย ราวกับได้ก้าวเข้าสู่อีกมิติหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

เขาได้ยินเสียงสายน้ำที่ไหลเอื่อย ๆ และเสียงเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่น

เมื่อเขามองไปรอบด้าน ทุกทิศทางล้วนถูกปกคลุมด้วยความมืด

ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใด มีเพียงหิมะกับตัวเขาเท่านั้น

“เทพอสูรตายแล้ว”

จ้าวอู่เจียงได้ยินเสียงชราที่แฝงไปด้วยไอร้อน ตรงหน้าเขาปรากฏร่างของชายชราในอาภรณ์หลากสีขึ้น

ทันใดนั้น เขารับรู้ได้ว่าในความมืดรอบด้าน มีเงาร่างพร่าเลือนมากมายปรากฏขึ้น ดูเหมือนทุกคนกำลังมองมาที่เขา สายตาของพวกเขาเหมือนใบมีดเย็นเยียบในความมืด ทำให้วิญญาณของเขาปวดแปลบ

“พวกเจ้าวุ่นวายถึงเพียงนี้ ก็เพียงเพราะต้องการทดสอบดูว่าจ้าวอู่เจียงในตอนนี้จะเป็นอมตะหรือไม่ ไม่ใช่หรือ?”

เจียงไฉ่เหอเดินเข้าหาจ้าวอู่เจียงทีละก้าวด้วยสีหน้าเย็นชา

“พวกเจ้ายังคงหวาดระแวงเขาอยู่ ทุกเรื่องล้วนทำแค่พอหยั่งเชิง แสวงหาความปลอดภัยและปกป้องตัวเอง”

“สิ่งที่พวกเจ้าไม่กล้าทดสอบ ข้าจะทำเอง!”

“พอดีเลย ข้าก็อยากกำจัดเหตุแห่งกรรมนี้แทนศิษย์ของข้าเช่นกัน!”

เงาหลายสายในความมืดขยับไหว เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้สึกประหลาดใจกับการกระทำของเจียงไฉ่เหอ เจียงไฉ่เหอควรจะเป็นจักรพรรดิฝ่ายเทพอสูร แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงได้ลงมือกับจ้าวอู่เจียงในตอนนี้?

“เจียงไฉ่เหอ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่?” เมิ่งอวี่ปรากฏตัว สายน้ำในความมืดเคลื่อนไหว ดูเหมือนต้องการผลักจ้าวอู่เจียงออกจากอาณาเขตของจักรพรรดิ

เมื่อครู่เจียงไฉ่เหอต่อสู้กับหลี่เว่ยยางจนแก่นแท้ของตนเองปรากฏออกมา ยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งโกรธ

แต่เจียงไฉ่เหอไม่ได้ต่อสู้กับหลี่เว่ยยางจนถึงขั้นไม่มีใครยอมถอยอย่างที่คาดการณ์ไว้ กลับยอมหยุดมือ และพูดตรง ๆ ว่าอย่ามายืนดูอีกเลย เรื่องวันนี้เขาจะจดจำทุกคนไว้

เสียงหัวเราะเย็นชาดังมาจากความมืดอีกครั้ง

จ้าวอู่เจียงไร้ซึ่งอารมณ์บนใบหน้า ไม่มีทั้งความยินดีหรือเศร้าโศก ในตอนนี้เขาเหมือนนักโทษที่ถูกนำตัวขึ้นแท่นประหาร ไม่อาจดิ้นรนได้ แต่ดวงตาของเขากลับไม่มีความสิ้นหวังแม้แต่น้อย

เขาเหมือนเทพเจ้าที่อยู่เหนือสรรพสัตว์มองลงมา มองทะลุทุกสิ่ง เข้าใจทุกอย่าง แสดงความเย็นชาอย่างเต็มที่

ในความมืดมีพู่กันที่ต้องการวาดเส้นทางหนีให้กับจ้าวอู่เจียง แต่พู่กันเพิ่งจะโบกไปก็ถูกพลังอันสูงส่งอีกสายหนึ่งปัดออกไป

มีดอกบัวที่ต้องการเข้าใกล้ ปกป้องจ้าวอู่เจียงต่อต้านการโจมตีอันรุนแรงนี้แทนจ้าวอู่เจียง แต่ดอกบัวนั้นยังไม่ทันได้เข้าใกล้ก็ถูกพลังวิเศษอันมากมายมหาศาลทำลายจนแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ไม่มีใครสามารถช่วยจ้าวอู่เจียงได้

จนกระทั่งมีหญิงสาวผู้หนึ่งสวมชุดสีหลากสี โอบกอดจ้าวอู่เจียงที่ถูกพันธนาการไว้

หยาดน้ำตาที่หางตาของหญิงสาวสั่นไหวเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน

“หยุดเดี๋ยวนี้!” เจียงไฉ่เหอดวงตาสั่นไหวอย่างรุนแรง ตะโกนด้วยความโกรธและเศร้า พุ่งเข้าไปหาจ้าวอู่เจียง

“เชียนเชียน!”