ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1318

บทที่ 1318 ผู้ฟันฝ่าความมืด

จ้าวอู่เจียงคิดไม่ออกว่าภัยพิบัตินั้นคืออะไร แม้จะมีคนบอกเขาว่าภัยพิบัตินั้นเกี่ยวข้องกับวิถีสวรรค์

แต่เมื่อวิเคราะห์อย่างถ่องแท้แล้ว หากมันเกี่ยวข้องกับวิถีสวรรค์จริง หลายสิ่งก็อธิบายไม่ได้

ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีเรื่องที่วิถีสวรรค์ไม่สามารถทำลายสรรพชีวิตในใต้หล้าได้

สิ่งที่ไม่สามารถทำลายได้ มีเพียงสิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดเท่านั้น

ในโลกนี้มีใครบ้าง? แม้แต่ตัวเขาในอดีต ก็เป็นเพียงผู้แข็งแกร่งในระดับสูงสุดเท่านั้น

เหนือระดับสูงสุด ยังมีสิ่งที่เรียกว่าเซียนและเทพ

หรือว่าจะเป็นบุรุษลึกลับนามจางผู้นั้น?

จางผู้นั้นคือใครกันแน่?

แต่ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร หากสามารถต้านทานวิถีสวรรค์ได้ เหตุใดจึงปล่อยให้มันก่อภัยแก่สรรพชีวิต?

หากทำไม่ได้ เหตุใดวิถีสวรรค์จึงปล่อยให้สรรพชีวิตดิ้นรนโดยไม่ลงมือโดยตรง?

ถึงขนาดในยุคโบราณกาลเมื่อหลายปีก่อนยังหายไปอย่างกะทันหัน?

ดังนั้นภัยพิบัติคือวิถีสวรรค์หรือไม่?

จ้าวอู่เจียงคิดว่าไม่ใช่ แต่ภัยพิบัติก็ไม่อาจเป็นฝีมือของคนใดคนหนึ่งได้

คนคนหนึ่งจะสามารถควบคุมปรากฏการณ์ธรรมชาติให้เกิดภัยพิบัติได้อย่างไร โดยที่ผู้แข็งแกร่งคนอื่น ๆ ไม่ขัดขวาง?

ไม่ใช่ว่าไม่อยากขัดขวาง แต่เป็นเพราะขัดขวางไม่ได้ต่างหาก

ดูเหมือนว่าเขายังมีปริศนาอีกมากมายที่ยังไม่ได้ไขคำตอบ… จ้าวอู่เจียงความคิดพลุ่งพล่าน

ชีวิตนี้ช่างแย่จริง ๆ

ใช่แล้ว จางซวีคุนบอกว่าผู้อาวุโสท่านนั้นจากสำนักเติมฟ้ามีความเกี่ยวพันกับเขา และรู้เรื่องราวมากกว่า ถึงเวลาที่ต้องหาเวลาไปพบแล้ว

จ้าวอู่เจียงเริ่มวางแผน

“องค์ชาย! อิ้นอ๋อง!” หม่าขู่เห็นจ้าวอู่เจียงไม่ตอบ คิดว่าองค์ชายไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด เขารีบวิงวอนขอความเมตตา ร้องเสียงเศร้าว่า

“ท่านต้องเชื่อข้านะขอรับ ทุกอย่างที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง…”

“หากมีความเท็จแม้เพียงครึ่งคำเกี่ยวกับเรื่องการฉ้อโกงหินวิเศษ ขอให้ฟ้าผ่า วิญญาณแตกสลาย!”

“ท่านต้องเชื่อข้านะขอรับ!”

หม่าขู่ก้มศีรษะลงในแอ่งเลือด ก้มหัวคำนับขอโทษไม่หยุด

“ข้าเชื่อเจ้า” จ้าวอู่เจียงพยักหน้า

เสียงเนื้อและเลือดถูกบดขยี้ดังขึ้นท่ามกลางพายุหิมะ เลือดสีแดงเข้มเหนียวข้นปนกับสิ่งสีเหลืองขาวและไขกระดูกไหลลงมาตามมือใหญ่ของเฉินเฉิงไม่หยุด

คำวิงวอนของหม่าขู่กลายเป็นเสียงครวญครางสุดท้าย แล้วก็หายไป

“พวกข้าจะต้องไปที่ใดต่อ?” เฉินเฉิงก้มหน้า คุกเข่าข้างเดียว

จ้าวอู่เจียงมองด้วยแววตาเย็นชา

“ไปเยี่ยมจวนของพวกขุนนางที่หม่าขู่พูดถึงกัน

“คนที่กินเงินเดือนโดยไม่ทำงาน ควรเปลี่ยนก็ต้องเปลี่ยน

“ผู้ที่อ้างเรื่องภัยพิบัติมาทำร้ายราษฎร ควรฆ่าก็ต้องฆ่า!”

“พ่ะย่ะค่ะ!” เฉินเฉิงลุกขึ้น ร่างกลายเป็นแสงพุ่งไปยังกองทหารเทียนอู๋

หลินอวี้โค้งกายคำนับ มือถือป้ายอาญาสิทธิ์ พุ่งไปยังกองกำลังหลักของมณฑลอื่น ๆ สั่งให้พวกเขาไปยังจวนของผู้ปกครองเมืองทั้งเก้า เพื่อสืบหาความจริงและกำจัดคนชั่ว

“เฮ้อ…” จ้าวอู่เจียงถอนหายใจเบา ๆ ภายใต้ผืนฟ้ามืดมิด เกล็ดหิมะร่วงหล่นลงบนบ่าของเขา จิตใจเขาหม่นหมองอยู่บ้าง อดพึมพำไม่ได้ว่า

“ข้า… กำลังทำอะไรอยู่กันแน่?”

ผู้ที่ตอบเขาได้มีเพียงตัวเขาเองในยุคโบราณอันยาวนาน ที่ไม่ลังเลก้าวเข้าสู่พายุหิมะภายใต้ท้องฟ้าและแผ่นดินอันกว้างใหญ่

ผู้ที่ฟันฝ่าในความมืดมิด หลับใหลยาวนานก่อนแสงรุ่งอรุณจะมาถึง