ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1355

บทที่ 1355 ระหว่างแปดภัยพิบัติก็ยังมีความแตกต่าง

ระหว่างถูกศัตรูล้อมรอบ

มือขวาจ้าวอู่เจียงถือม้วนภาพ เคาะเบา ๆ ที่ฝ่ามือซ้ายของตัวเอง ยืนอยู่ข้างผู้อาวุโสเทียนหลาน มองดูยอดฝีมือของเผ่าหมาป่าสวรรค์และเผ่าพยัคฆ์คำรามด้วยความสนใจ

“จิ้งจอกจากตระกูลหลินหลาง…” ผู้อาวุโสเทียนหลานดวงตาสั่นไหว มุมปากเผยรอยยิ้มอิ่มเอม ขณะเดียวกันน้ำเสียงก็สั่นเล็กน้อย

ชายตรงหน้าเดินออกมาจากม้วนภาพของเทพจิตรกร รูปร่างเกือบเหมือนกับเงาของเทพปีศาจทุกประการ

แต่พลังปีศาจบนร่างกายกลับเหมือนกับพลังปีศาจของหลินหลางราวกับหล่อจากแม่พิมพ์เดียวกัน

“เจ้าเป็นใคร?” เม่าปู้ถงมีสีหน้าเคร่งขรึม การปรากฏตัวของคนตรงหน้ามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เขาไม่เคยเห็นใครเดินออกมาจากม้วนภาพมาก่อน

อีกทั้งชายตรงหน้ายังให้ความรู้สึกอันตรายอย่างยิ่ง และยังมีกลิ่นอายปีศาจชั่วร้าย

เขาถึงกับเกิดความคิดอยากจะคุกเข่าบูชาในช่วงเวลาที่ชายผู้นั้นปรากฏตัว

และด้านหลังเขา มียอดฝีมือหลายคนสั่นเทาคุกเข่าลงกับพื้นแล้ว

จ้าวอู่เจียงไม่ตอบ เพียงยิ้มอย่างชั่วร้าย

“ข้าจะพาพวกนางไป”

“ฮึ!” เม่าปู้ถงใบหน้าเย็นชาลงในพริบตา

“แสร้งทำเป็นเทพเป็นผี ข้าเห็นว่าเจ้าก็มีกลิ่นอายของผู้ผ่านแปดภัยพิบัติ แต่กลิ่นอายไม่มั่นคง คงเพิ่งเลื่อนขั้นไม่นาน”

“แค่ระดับแปดภัยพิบัติก็คิดจะช่วยคนไปต่อหน้าข้าอย่างนั้นหรือ?”

“วันนี้ข้าจะให้เจ้าเข้าใจว่า ระหว่างแปดภัยพิบัติด้วยกัน ก็ยังมีความแตกต่าง! ท่านย่าเทียนหลานยังทำไม่ได้ เจ้ายิ่งทำไม่ได้!”

เม่าปู้ถงชี้นิ้วเป็นสัญญาณให้ยอดฝีมือของทั้งสองตระกูลไม่ต้องลงมือ เขาจะจัดการกับเด็กหนุ่มที่แสร้งทำเป็นเทพเป็นผีคนนี้เอง

ปากของเขาดูถูก แต่ในพริบตาเดียวก็เปลี่ยนเป็นร่างแท้ ร่างกายใหญ่โตมหึมา สูงประมาณสองจั้ง ศีรษะเกือบชนหลังคาของศาลบรรพชน

ขนเสือสีขาวเงิน ดวงตาแปลกประหลาด ตาซ้ายสีแดงเพลิง ตาขวาสีน้ำเงินเข้ม

อุ้งเท้าเสือของเขาเกร็งแน่น พัดลมแรง เดินอย่างองอาจ แต่ละก้าวสะสมพลัง ฝ่ามือตบไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าที่มีกลิ่นอายปีศาจเต็มฟ้า ไม่หลบไม่หลีก

เขามั่นใจว่าฝ่ามือเดียวของเขา แม้แต่ผู้ที่ผ่านระดับเก้าภัยพิบัติขั้นสูงสุดโดนเต็ม ๆ ก็ต้องตายคาที่

เขาไม่ทันได้ตั้งตัว ก็กระแทกพื้นอย่างแรง

“อึก…” เม่าปู้ถงครางอย่างอั้นตื้อ พลางพ่นเลือดสดออกมา เขาเพิ่งจะขยับตัว ก็มีเท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนหัวใจของเขา ราวกับภูเขาทับลงมา ยากที่จะต้านทาน

จ้าวอู่เจียงใช้เท้าขวาเหยียบเม่าปู้ถง ราวกับเหยียบก้อนหินใหญ่ เขาเอาข้อศอกวางบนหัวเข่าขาขวาของตัวเอง รองรับใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายปีศาจ แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า

“เกิดอะไรขึ้นล่ะน้องชาย หืม?”

“อึก! อ๊าก…” เม่าปู้ถงครางอีกครั้ง คราวนี้ไม่เพียงแต่บาดเจ็บสาหัส แต่ยังมีความรู้สึกพ่ายแพ้ก็โกรธจนแทบระเบิด

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่า ตัวเขาที่เป็นอัจฉริยะระดับโลกผู้ยโสโอหัง กลับไม่สามารถต่อกรกับชายหนุ่มที่อยู่ในระดับแปดภัยพิบัติเช่นเดียวกันได้แม้แต่ยกเดียว

เขาระมัดระวังอย่างมากและจริงจังกับการต่อสู้ครั้งนี้ ถึงขั้นเปลี่ยนร่างเป็นร่างที่แข็งแกร่งที่สุดตั้งแต่เริ่มต้น

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ

เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า ช่องว่างระหว่างเขากับชายผู้เปี่ยมด้วยพลังชั่วร้ายผู้นี้ มันช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน

นี่มันระดับแปดภัยพิบัติบ้าอะไรกัน?