ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1357

บทที่ 1357 เต่าศักดิ์สิทธิ์แบกคัมภีร์สวรรค์

สีหน้าผู้อาวุโสเทียนหลานเต็มไปด้วยความเศร้า ป้ายบรรพบุรุษถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพังของศาลบรรพชนที่พังทลาย นางไม่ทันได้ช่วยเหลือออกมา

หากไม่ใช่เพราะจิ้งจอกน้อยจากตระกูลหลินหลางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เกรงว่าทั้งสองคนคงถูกซากปรักหักพังฝังกลบ และตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบยิ่งขึ้นในชั่วพริบตา

นางรู้ว่าตนเองเป็นคนบาป

การล่มสลายของเผ่าจิ้งจอกชิงชิว นางหลีกเลี่ยงความเกี่ยวข้องไม่ได้

แต่นางไม่มีทางเลือก เกาะของเผ่าจิ้งจอกชิงชิวอาจล่มสลาย สมาชิกเผ่าบนเกาะอาจตาย ป้ายวิญญาณบรรพบุรุษอาจพังทลาย แต่สถานที่จำศีลของท่านเทพเต่าศักดิ์สิทธิ์ นางไม่อาจเปิดเผยได้เด็ดขาด

จุดประสงค์ของการมาครั้งนี้ของเผ่าพยัคฆ์คำรามและเผ่าหมาป่าสวรรค์ แรกเริ่มชาวเผ่าจิ้งจอกชิงชิวต่างคิดว่าเป็นการร่วมมือกันของสองเผ่าเพื่อปล้นชิงทรัพยากรหรืออะไรทำนองนั้น

แต่เมื่อเม่าปู้ถงถามถึงปัญหาเกี่ยวกับท่านเทพเต่าศักดิ์สิทธิ์ นางก็รู้ว่าสองเผ่านั้นมาเพื่อตามหาท่านเทพเต่าศักดิ์สิทธิ์

เต่าศักดิ์สิทธิ์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอยู่ในยุคโบราณอันไกลโพ้น แม้แต่ก่อนยุคโบราณก็มีอยู่ในโลกแล้ว

มีเรื่องเล่าว่าก่อนที่สวรรค์และพิภพจะเปลี่ยนแปลง บรรพบุรุษของมนุษย์และปีศาจได้พบกับเต่าศักดิ์สิทธิ์ที่ริมฝั่งแม่น้ำเทพ

เต่าศักดิ์สิทธิ์แบกคัมภีร์สวรรค์ บนคัมภีร์มีวิชาเทพเซียนอันล้ำเลิศเหนือสิ่งใด

กระดองเต่าที่บรรพบุรุษลัทธิเต๋าใช้ในการทำนาย ก็มาจากการลอกคราบของเต่าศักดิ์สิทธิ์

หลังจากมหาภัยพิบัติยุคโบราณ สวรรค์และพิภพก็เผชิญการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนตายจากภัยพิบัติ ผู้แข็งแกร่งล้มตายกันระนาว ผู้รอดชีวิตกลับมีน้อยยิ่งมาก

ลู่จ้ง เมิ่งผัว และเต่าศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นหนึ่งในนั้น

แตกต่างจากลู่จ้งและเมิ่งผัว เต่าศักดิ์สิทธิ์แทบจะจมดิ่งลงสู่การจำศีลอย่างสมบูรณ์ไปหมื่นปี ทิ้งไว้เพียงคำสั่งเสียและคำทำนาย

การแยกตระกูลของเผ่าจิ้งจอกก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

เผ่าจิ้งจอกชิงชิวและเผ่าจิ้งจอกเทียนเยว่ คือกลุ่มตระกูลผู้พิทักษ์ของเต่าศักดิ์สิทธิ์ในแต่ละยุค และรอคอยการตื่นขึ้นของเต่าศักดิ์สิทธิ์

แต่สมาชิกธรรมดาในตระกูลไม่รู้เรื่องการจำศีลของเต่าศักดิ์สิทธิ์เลย มีเพียงหัวหน้าตระกูลในแต่ละยุคและผู้อาวุโสหนึ่งหรือสองคนเท่านั้นที่รู้

แต่แม้แต่หัวหน้าตระกูลในแต่ละยุคก็ไม่รู้ว่าทำไมเต่าศักดิ์สิทธิ์ถึงจำศีล

บางทีอาจเพราะได้รับบาดแผลสาหัสที่รักษาไม่หาย จึงต้องใช้เวลาในการเยียวยา หรืออาจเป็นเพราะเหตุผลอื่น

ผู้อาวุโสเทียนหลานไม่รู้สาเหตุ แต่คำสัญญาและภารกิจที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน นางจดจำไว้อย่างแม่นยำ

หลายปีมานี้ นางอยู่ที่ทะเลเหนือตลอดโดยที่ไม่เคยจากไปไหน

ดังนั้น

เขาจึงกดปากจิ้งจอกไว้โดยตรง แล้วตบแรง ๆ หนึ่งที

จิ้งจอกขาวชราดวงตาสั่นคลอน

วิญญาณปีศาจไหลกลับเข้าปากจิ้งจอกขาว กลิ้งกลับเข้าไปในท้อง กลับคืนสู่ต้นกำเนิดพลัง

จ้าวอู่เจียงยืนอยู่บนซากปรักหักพัง เบื้องหลังของเขาคือจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งที่ล้มอยู่บนเศษกระเบื้องและไม้แตกของศาลบรรพชน

ผู้อาวุโสเทียนหลานถูกเขาตบจนสลบไปด้วยฝ่ามือเดียว

เขาโยนยันตร์ออกไปด้วยหลังมือ ยันตร์พองตัวขึ้นเมื่อปะทะลม กลายเป็นผ้าแพรสีเหลืองซีดบางราวกับปีกจักจั่น ค่อย ๆ ลอยลงมาคลุมร่างจิ้งจอกขาว ก่อนจะหายวับไป

“พวกเจ้ามีแค่นี้หรือ? เผ่าหมาป่าสวรรค์กับเผ่าพยัคฆ์คำรามช่างอ่อนแอเหลือเกิน”

“พวกเจ้าไม่อาจต้านทานได้แม้แต่หมัดเดียว ช่างอ่อนแอเกินกว่าจะจินตนาการ!”

เขามองไปรอบทิศ แม้จะเห็นศัตรูอยู่ทุกทาง แต่ไม่มีความกังวลใด ๆ กลับยิ่งแผ่กลิ่นอายชั่วร้ายรุนแรงขึ้น และยังใช้ทักษะการยั่วยุอีกด้วย