ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1383

บทที่ 1383 การแสดงอันเลวทราม

ท่ามกลางพายุหิมะ มีร่างของบุรุษสองคนที่สวมหน้ากากกำลังเข้าใกล้อวิ๋นเจิงและจ้าวอู่เจียงที่อยู่ภายในร่ม

“อวิ๋นเจิง วันนี้เจ้าหนีความตายไม่พ้นแน่!”

บุรุษคนหนึ่งที่สวมหน้ากากชี้ไปที่องค์บุรุษอวิ๋นเจิง เสียงของเขาแปลกประหลาดจนยากที่จะบอกได้ว่าเป็นบุรุษหรือหญิง และดูเหมือนว่าเขาจงใจปกปิดน้ำเสียงของตัวเอง

“ท่านพ่อต้องการพบท่าน และท่านอาจารย์ก็กำลังรอท่านอยู่” อวิ๋นเจิงหันไปพูดกับจ้าวอู่เจียง ก่อนจะค่อย ๆ หุบร่ม และถอยหลังออกไป

บุรุษที่สวมหน้ากากพุ่งเข้ามาโจมตี ตะโกนว่าจะสังหารอวิ๋นเจิง แต่ความจริงแล้วการโจมตีทั้งหมดกลับพุ่งเป้าไปที่จ้าวอู่เจียง

“จัดการพวกพ้องของอวิ๋นเจิงไปพร้อมกัน!”

ทั้งสองคนให้เหตุผลเช่นนั้น

เมื่อจ้าวอู่เจียงปะทะกับพวกเขาในครั้งแรกก็พบว่าทั้งสองคนน่าจะมีวรยุทธ์อยู่ในระดับเจ็ดภัยพิบัติ

ที่จริงแล้วเขาเพียงยกมือก็สามารถกำจัดคนทั้งสองได้ แต่เขานึกถึงคำพูดของอวิ๋นเจิงก่อนหน้านี้ จึงจงใจระงับพลังของตนเอง

เขาต่อสู้กับทั้งสองคน พลางกล่าวเรียบ ๆ

“พวกเจ้าต้องการฆ่าอวิ๋นเจิง แล้วเกี่ยวอะไรกับข้า?”

“เจ้าเดินใกล้ชิดกับเขาถึงเพียงนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นพวกคนชั่วเหมือนกัน!” คนสวมหน้ากากตอบด้วยเหตุผลที่ฟังดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลนัก

จ้าวอู่เจียงที่กำลังหลบหลีกการโจมตีอยู่ ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงกระแสความเย็นเฉียบที่ปรากฏขึ้นด้านหลัง ผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่กำลังลงมือกับเขา

ผู้ที่โจมตีแบบลอบสังหารนี้น่าจะมีวรยุทธ์อยู่ในระดับแปดภัยพิบัติขั้นสูงสุด

จ้าวอู่เจียงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหมุนตัวหนึ่งรอบ แม้ดูเหมือนจะพยายามหลบฝ่ามือนี้ แต่ก็ไม่มีความสามารถที่จะหลบได้ จึงโดนฝ่ามือนั้นโจมตีโดนเต็ม ๆ

เขาร้องด้วยความเจ็บเบา ๆ ก่อนที่ร่างกายกะพริบวูบวาบ

บุรุษที่สวมหน้ากากทั้งสองไม่ได้ไล่ล่าต่อ แต่ดูเหมือนจะได้รับข่าวบางอย่าง จึงตะโกนว่า

“ความแค้นที่มี ผู้เป็นหนี้ต้องรับผิดชอบ วันนี้นับว่าเจ้าโชคดี ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน!”

พูดจบก็พุ่งไปสังหารอวิ๋นเจิงที่อยู่ไม่ไกล

ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาเพียงสองสามลมหายใจ ทหารที่ประตูเมืองได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ต่างก็พุ่งเข้ามา

“นับว่าพวกเจ้าทั้งสองโชคดี!” บุรุษสวมหน้ากากตะโกนด้วยความโกรธอีกครั้ง แล้วหายไปใต้หิมะที่ตกลงมา

อวิ๋นเหวินพยักหน้า

“เวินปู๋เซิ่ง เจ้าว่า…หากเรากักตัวอิ้นอ๋องไว้ที่นี่ แล้วเจรจาเงื่อนไขกับต้าโจว โอกาสที่ต้าโจวจะยอมรับจะสูงขึ้นหรือไม่?”

“ฝ่าบาท ตามความเห็นของข้า เรื่องนี้ค่อนข้างยาก พวกเราควรลดเงื่อนไขลงบ้าง จึงจะเจรจาได้สำเร็จ”

“ดินแดนต้าเฉียนนั้นกว้างใหญ่ไพศาล และยังมากกว่าต้าโจวอีกด้วย หากมีผู้คนมากมายเช่นนี้ ต้าโจวยังไม่ยินยอม แต่พอพวกเราลดเงื่อนไขลง พวกเขาก็ยังไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย สุดท้ายก็ต้องหันหอกเข้าหากันหรือ?”

อวิ๋นเหวินมองดูเจ้าองค์ชายทั้งสองและทหารที่ค่อย ๆ เข้าใกล้หอชมดาวผ่านกระจกทองเหลืองด้วยใบหน้าอันกังวล

วังหลวงอันกว้างใหญ่มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่รู้ว่าเขากำลังกังวลเรื่องอะไร

“มีอิ้นอ๋องอยู่ในมือ อย่างน้อยพวกเขาก็จะระมัดระวังไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม” อวิ๋นเหวินค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ขันทีอาวุโสช่วยจัดรอยยับบนฉลองพระองค์มังกรให้เรียบร้อย เขาถอนหายใจกล่าวว่า

“หวังว่าองค์ชายเจ็ดไข่มุกที่ดูมีโอกาสขึ้นครองบัลลังก์จะช่วยพวกเราได้”

“ฝ่าบาท บางทีอิ้นอ๋องอาจจะตกลงหลังจากได้ทราบเงื่อนไขของพวกเราก็ได้พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีอาวุโสเวินปู้เฉิงยังคงยิ้มแย้ม

“แม้เขาจะตัดสินใจเองไม่ได้ แต่น่าจะมีอิทธิพลต่อผู้ที่ตัดสินใจได้…”