ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1627
บทที่ 1627 การแสดง
ดาวเสี่ยวชาง เมืองฉางซิ่น สำนักงานรักษาความสงบ
จ้าวอู่เจียงจอดจักรยานยนต์บินไว้ไม่ไกลนัก เขาค่อย ๆ ปรับลมหายใจ สัมผัสถึงพลังงานในบริเวณรอบ ๆ สำนักงานรักษาความสงบว่าขัดแย้งกับพลังของเขาหรือไม่ จากนั้นก็ทำนิ้วคำนวณไปมาราวกับหมอดู
หลังจากผ่านไปเก้าลมหายใจ สีหน้าของจ้าวอู่เจียงพลันบึ้งตึง
เพราะเขาคำนวณอะไรไม่ได้เลย
อาจเป็นเพราะอาณาเขตพันดารากดทับพลังของผู้บำเพ็ญโบราณ และยังกดทับการล่วงรู้ลิขิตฟ้าด้วย? หรือว่าปัญญาประดิษฐ์ที่ควบคุมดูแลอาณาเขตพันดารา… ได้ปิดกั้นการตรวจจับทั้งหมด?
จ้าวอู่เจียงจัดแต่งเสื้อผ้า เรียบเรียงจิตใจ รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าค่อย ๆ จางหาย บุคลิกที่นุ่มนวลก็เปลี่ยนไปอย่างแผ่วเบา
ในขณะนี้ ดาราเอกจ้าวอู่เจียงกลับมาออนไลน์อีกครั้ง ทั่วร่างของเขาแผ่กลิ่นอายของคนที่มาสำนักงานรักษาความสงบเป็นครั้งแรก ทั้งความตื่นเต้น ความกังวลต่อญาติพี่น้อง และความเหนื่อยล้าจากแรงกดดันในชีวิต
เขาเดินเข้าไปในสำนักงานรักษาความสงบมาถึงเคาน์เตอร์บริการ ตอนนี้ไม่มีเหตุด่วน จึงไม่มีคนเข้าแถว เขาเดินเข้าไปใกล้อย่างประหม่า โน้มตัวไปข้างหน้า มือทั้งสองประสานกันวางไว้ที่หน้าอก สั่นเล็กน้อย
“ขอถามหน่อยครับ… เจ้าหน้าที่สำนักงานรักษาความสงบ ผมขอพบใครสักคนได้ไหมครับ?”
“ลงทะเบียนที่นี่ก่อน… คุณ… รหัสประจำตัวของคุณคืออะไร จะพบใคร?” เจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์เป็นผู้หญิงผมสั้น เหลือบมองจ้าวอู่เจียงแวบหนึ่ง ดวงตากะพริบถี่ ๆ เห็นได้ชัดว่าตกตะลึงกับความหล่อเหลาของเขา
“xxxxxxxx จ้าวอู่เจียงครับ” จ้าวอู่เจียงพูดด้วยดวงตาที่มีเส้นเลือดแดง น้ำเสียงทั้งตื่นเต้นและราบเรียบ ทั้งร่างดูเหนื่อยล้าอย่างที่สุดแต่ก็ดูเหมือนกำลังฝืนตัวเองอยู่
“ผมมาตามหาญาติของผม หลิวเหม่ยเอ๋อร์”
หญิงผมสั้นพิมพ์ข้อมูลอย่างรวดเร็ว ป้อนหมายเลขประจำตัวของจ้าวอู่เจียงเข้าระบบ เมื่อเห็นข้อมูลที่แสดงบนหน้าจอ เธอก็เม้มปากเล็กน้อย
“ภรรยาของคุณเหรอ? เธอหายตัวไป? คุณมาแจ้งคนหาย?”
“ไม่ใช่ครับ” จ้าวอู่เจียงยิ้มขมขื่น
“เธอถูกพวกคุณกักตัวไว้”
“หืม?” หญิงผมสั้นเริ่มค้นหาข้อมูลในระบบอย่างรวดเร็ว พลางถามอย่างสงสัย
“คุณไม่มีความรับผิดชอบเลย เมื่อวานนี้ภรรยาของคุณมีปัญหาทางจิตอย่างหนัก เธอคลุ้มคลั่ง พูดจาไร้สาระ ทั้งเสื้อผ้าและตัวเปียกชุ่มไปด้วยโคลน
แล้วคุณล่ะ ตอนนั้นอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่?”
“ผม…” จ้าวอู่เจียงแสร้งพูดไม่ออก และก็เป็นความจริงที่เขาไม่สามารถบอกเหตุผลที่แท้จริงได้
“พอเถอะ แค่นี้แหละ” เจ้าหน้าที่วัยกลางคนโบกมือคล้ายผู้อาวุโส ความน่าเกรงขามทั้งจากวัยและเครื่องแบบฉายชัด เขาชี้ไปที่ห้องเล็กที่มีหน้าต่างสำหรับสังเกตการณ์
“ลองดูสิว่าใช่หรือไม่”
เห็นได้ชัดว่าแม้จะเป็นการกักขังเหมือนกัน แต่ห้องขังโปร่งที่จ้าวอู่เจียงถูกกักตัวด้วยข้อหา ‘ค้าประเวณี’ กับห้องขังเดี่ยวที่หลิวเหม่ยเอ๋อร์ถูกกักตัวเพราะ ‘คลุ้มคลั่ง’ นั้นแตกต่างกันมาก ที่นี่ดูมีความเป็นมนุษยธรรมมากกว่า
จ้าวอู่เจียงเดินเข้าไปใกล้ มองผ่านหน้าต่างเห็นหลิวเหม่ยเอ๋อร์นั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้อง ผมกระเซิงยุ่งเหยิง ดูน่าสงสาร บนเสื้อผ้ายังมีคราบเลือดติดอยู่
แค่มองและรู้สึกจากภายนอก เขาก็สามารถวินิจฉัยเบื้องต้นได้แล้วว่า หลิวเหม่ยเอ๋อร์คนนี้ น่าจะเป็นตัวจริง
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า