ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1640

บทที่ 1640 เกือบโดนฆ่าตาย

เงาดอกไม้สีทองอ่อน ๆ เมื่อก่อตัวขึ้นเป็นดอกที่สอง พร้อมกับดอกแรกที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ ก็พลันเกิดการเปลี่ยนแปลง ดอกไม้เรียบง่ายที่มีกลีบดอกสามกลีบได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นดอกบัว

ดอกบัวสีทองอ่อนสองดอก

“ดอกบัวทองคำแห่งมหามรรคา?” หั่วอวิ๋นจื่อเอ่ยด้วยความตกใจ

“เจ้าเป็นผู้สืบทอดสายตรงในเส้นทางการเติมเต็มจริง ๆ สามบุปผาของจางมู่โจวก็คือดอกบัวทองคำแห่งมหามรรคาสามดอก”

‘เป็นอย่างนั้นหรือ?’ จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกว่าอาจเป็นเพราะเราเป็นคนแบบไหนก็จะเบ่งบานเป็นดอกไม้แบบนั้น ตัวเขาเองก็มีร่างดอกบัวแห่งเต๋า การที่จะเบ่งบานเป็นดอกบัวไม่ใช่เรื่องปกติหรอกหรือ?

ในใจเขาคิดว่า การบำเพ็ญมิได้มีมาตรฐานตายตัว ทุกคนล้วนมีความพิเศษเฉพาะตัว

“จ้าวอู่เจียง” หั่วอวิ๋นจื่อยิ่งมั่นใจว่าจ้าวอู่เจียงรู้ว่าจางมู่โจวอยู่ที่ใด เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“แม้ข้าจะเดินบนเส้นทางการเติมเต็มแห่งมหามรรคา แต่มิเคยใช้กำลังรังแกผู้อ่อนแอ แม้แต่สิ่งที่จำเป็นสำหรับการเติมเต็ม ก็ยังทำการค้าขายอย่างยุติธรรมกับผู้อื่น

วันนี้ที่ข้าช่วยเจ้า ข้าก็ต้องการให้เจ้าช่วยข้าเช่นกัน เจ้าเข้าใจหรือไม่?”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้า เขาได้เตรียมพร้อมที่จะหนีแล้ว ชายชราน่าจะต้องการถามเขาเรื่องที่อยู่ของจาง แต่ก็ไม่แน่ว่าอาจต้องการดูดพลังเขาเพื่อทำการเติมเต็มที่ชายชราพูดถึง ดังนั้นจึงต้องระมัดระวังไว้บ้าง

ก่อนหน้านี้ที่เขาไม่ได้ระวังตัว เพราะชายชรานั้นแข็งแกร่งเกินไป แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว จึงจำเป็นต้องระแวดระวัง

หั่วอวิ๋นจื่อสูดหายใจลึก แล้วถามด้วยความคาดหวัง

“จ้าวอู่เจียง บอกข้าหน่อยได้หรือไม่ว่าจางมู่โจวอยู่ที่ใด?”

“ท่านผู้อาวุโส…” เขาตอบอย่างกระอักกระอ่วนต่อคำถามที่คาดเดาไว้แล้ว

“จริง ๆ ข้าแล้วไม่รู้ว่าจางอยู่ที่ใด…”

‘เขาเคยพบจางเมื่อไรนะ? หลายหมื่นปีที่แล้ว’

เขาใช้เหตุผลชนะใจผู้อื่น อีกทั้งยังจริงใจช่วยเหลือจ้าวอู่เจียงก่อน สิ่งที่เขาต้องการคือการแลกเปลี่ยนความจริงใจ เพื่อให้ได้ทิศทางของจางมู่โจวมา

‘แย่แล้ว เกือบโดนฆ่าตาย…’ จ้าวอู่เจียงดวงตาสั่นไหว ก่อนจะยิ้มอ่อนโยนพูดว่า

“ท่านผู้อาวุโส ที่ผู้น้อยชี้บอกไปนั้นเป็นเพียงสัญชาตญาณ อาจไม่แม่นยำนัก ท่านผู้อาวุโสมีวรยุทธ์สูงส่ง สัญชาตญาณของท่านอาจแม่นยำกว่าผู้น้อยก็ได้”

เขารีบสร้างข้อแก้ตัวไว้ก่อน เผื่อเป็นประกันว่าหากชายผมแดงหาตัวจางไม่พบแล้วกลับมาหาเรื่องเขา อย่างน้อยเขาก็ยังมีข้ออ้าง

“ข้าเชื่อเจ้า” หั่วอวิ๋นจื่อมองด้วยแววตาที่อ่อนโยนขึ้นมาก

“จ้าวอู่เจียง หวังว่าเมื่อพบกันครั้งหน้า เจ้าจะบรรลุถึงขั้นสามบุปผาทองคำ และสามารถบรรลุผลแห่งมรรคาได้”

จ้าวอู่เจียงประสานมือคำนับ

ร่างของหั่วอวิ๋นจื่อหายวับไปต่อหน้าต่อตา ติดตามร่องรอยของจางจากไป