ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1648

บทที่ 1648 แค่ตรวจสอบเท่านั้น

หลิวเหม่ยเอ๋อร์ดิ้นรนเพียงเล็กน้อย หรือพูดได้ว่าการดิ้นรนของนางนั้นเป็นเพียงการแสร้งทำเท่านั้น

ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่าเมื่อร่างกายได้สัมผัสกัน แรงปรารถนาดั้งเดิมภายใต้จิตใจที่ไม่อยู่นิ่งนั้นยากที่จะต้านทานได้

หากหลิวเหม่ยเอ๋อร์ปฏิเสธอย่างแข็งขันตั้งแต่แรก ลุกออกห่างจากเตียง หรือพูดออกมาตรง ๆ จ้าวอู่เจียงก็คงไม่บังคับนางแน่นอน

แต่หลิวเหม่ยเอ๋อร์ไม่ได้ทำเช่นนั้น ในใจนางยินยอมแล้ว ตั้งแต่นางยอมเปลือยกายสัมผัสกับจ้าวอู่เจียงร่างกายเสียดสีกัน นั่นก็เท่ากับนางยินยอมให้จ้าวอู่เจียงลูบคลำนางแล้ว

ดังนั้น การดิ้นรนของหลิวเหม่ยเอ๋อร์จึงดูราวกับการอ้อนวอนขอความเมตตา ทั้งเชื้อเชิญและขัดเขิน

เมื่อนางได้ยินคำพูดจริงจังของจ้าวอู่เจียงนางถ่มน้ำลายด้วยความอายและโกรธ คล้ายต้องการพิสูจน์ว่าตัวเองคือหลิวเหม่ยเอ๋อร์ตัวจริง นางหยุดดิ้น แล้วส่ายร่างกายอันงดงามเข้าใกล้จ้าวอู่เจียง

ลมหายใจร้อนผ่าวและยั่วยวนวนเวียนรอบร่างทั้งสอง หลิวเหม่ยเอ๋อร์กัดริมฝีปาก ดูเย้ายวนตามธรรมชาติ ใบหน้าแดงก่ำพูดว่า

“เช่นนั้นท่านแค่ตรวจสอบนิดหน่อย…เพียงนิดเดียวนะ…”

นางคร่อมเอวของจ้าวอู่เจียง ดวงตาหลบสายตาด้วยความเขินอาย มือขาวดึงกางเกงชั้นในของจ้าวอู่เจียงอยากให้สิ่งที่กดทับนางมาตลอดได้สูดอากาศบ้าง

ท่าทางเขินอายของนาง ช่างยั่วยวนอย่างที่สุด ทำให้จ้าวอู่เจียงรู้สึกร้อนรุ่มในใจ

ในชั่วขณะถัดมา หลิวเหม่ยเอ๋อร์ถูกกดลงบนเตียง นางร้องด้วยความตกใจและเขินอาย มีเสียงพึมพำยั่วยวนที่ได้ใจ ฟังดูเหมือนบ่นแต่ก็เหมือนความสุขสม

แล้วในชั่วขณะต่อมา ขาเรียวงามข้างหนึ่งของนางถูกยกขึ้น ก่อนที่มังกรจะพุ่งเข้าสู่ทะเล

————

“เกี่ยวกับการค้าประเวณี? อะไรคือการค้าประเวณี? ผมขอเตือนพวกคุณไม่ให้พูดเรื่อยเปื่อย ก่อนที่ผู้พิพากษาจะตัดสิน เรื่องนี้ยังไม่มีข้อสรุป แม้ว่าพวกคุณจะเป็นคนของสำนักงานรักษาความสงบก็ไม่สามารถใส่ร้ายพวกเราซึ่งเป็นพลเมืองดาวเสี่ยวชางที่สุจริตได้”

“อะไรนะ? ตอนที่พวกคุณเปิดประตูเข้ามา ผมกำลังทับอยู่บนตัวพนักงานนวด? ผมกำลังทำอะไร?”

“ผมก็กำลังนวดให้เธอสิ ผมจะทำอะไรได้อีกล่ะ?”

“ทำไมผมต้องนวดให้พนักงานนวดแทนที่เธอจะนวดให้ผม? ฮะ ๆ…”

“เพื่อนร่วมชาติครับ ผมต้องขอพูดกับคุณหน่อย ข้อสงสัยของคุณมีเหตุผล แต่การตัดสินของคุณไม่มีเหตุผล

ที่ผมนวดให้เธอ เพราะผมรู้สึกว่าเทคนิคการนวดของเธอดีมาก ช่วยให้ความเหนื่อยล้าของผมหายไป…

และผมเองก็เป็นพนักงานนวดคนหนึ่ง ผมอยากเรียนรู้จากเธอ อยากแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในด้านเทคนิค ผมเลยบอกเธอว่า ขอผมนวดให้คุณหน่อย คุณลองดูว่าเทคนิคมีอะไรต่างกันบ้าง

ชายคนนั้นเห็นไป๋เสวี่ยแล้วชะงักไป เมื่อวานตอนที่เขาถูกจับเข้ามา ก็ถูกเจ้าหน้าที่สาวสวยคนนี้จับกุม พร้อมกับเพื่อนสนิทคนใหม่ของเขา จ้าวอู่เจียง

วันนี้หลังจากเขาถูกปล่อยตัว โดยเชื่อตามกฎที่ว่าหลังจากโดนจับครั้งหนึ่งแล้วจะไม่โดนจับอีกในเวลาอันใกล้ เขาจึงตัดสินใจเสี่ยงไปร้านนวดเท้าอีกครั้ง

ผลคือไม่คิดว่าจะถูกจับกลับมาอีก

โชคดีที่เขาได้เรียนรู้คำพูดบางอย่างจากเพื่อนสนิท พอดีได้ใช้ประโยชน์ หลอกเจ้าหน้าที่รุ่นน้องที่สอบสวนเขาได้ แต่ก็มาเจอกับไป๋เสวี่ยอีก

เขารู้ว่า คราวนี้แย่แล้ว

อาเหว่ยก้มดวงตาลง ไม่มองสบตาไป๋เสวี่ย

ไป๋เสวี่ยไม่ได้พูดจาเปิดโปงคำพูดของอาเหว่ย แต่กลับถามด้วยสีหน้าเย็นชาว่า

“ได้ยินมาว่านายคุ้นเคยกับดาวเสี่ยวชางดี รู้ข่าวคราวเร็วมาก ฉันมีเรื่องจะถามนาย ถ้านายให้ข้อมูลที่มีประโยชน์ ฉันจะปล่อยนายไป”

“หา?” อาเหว่ยกลอกตาไปมา รอยยิ้มดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

“ไม่ ๆ ผมแค่ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง ทุกอย่างที่รู้มาก็แค่ข่าวลือที่ได้ยินมา ไม่รับประกันความถูกต้อง…”