ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 315

บทที่ 315 สำนักศรัทธาราษฎร (2)

สายลมในหุบเขาพัดผ่าน แต่กลับไม่ได้รู้สึกหนาวเย็นอย่างที่ควรจะเป็นสักเท่าไหร่

คิ้วสีขาวของนักพรตเฒ่าสั่นไหวเล็กน้อย

“จ้าวอู่เจียงคงไม่มาที่นี่หรอก เขาไม่ใช่สมาชิกของสำนักเต๋า เขาฝึกฝนวิทยายุทธและอยู่คนละเส้นทางกับพวกเรา ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับเขาช่างตื้นเขิน เหตุใดจึงต้องยึดติดกับเขาด้วย?”

“ผู้อาวุโสใหญ่ สำนักของเราให้ความสำคัญกับการทำความเข้าใจต่อเจ็ดอารมณ์หกความปรารถนาของมนุษย์มิใช่หรือเจ้าคะ?” แม่ชีสาวผู้เย็นชาตอบกลับไปด้วยเสียงแผ่วเบา

“เพียงเพราะเขาไม่ใช่สมาชิกของสำนักเต๋า แล้วไยเขาถึงจะแต่งงานกับเมียวเจิ้นไม่ได้?”

นักพรตเฒ่าพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“เจ้าเป็นถึงธิดาเทพ ไม่ใช่สมาชิกชนชั้นธรรมดา…”

“เมียวเจิ้นเข้าใจดีเจ้าค่ะ…” แม่ชีสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย แววตาปรากฏความห่อเหี่ยวใจมากขึ้น

“หากเป็นเช่นนั้น เมียวเจิ้นก็จะไม่ขอเป็นธิดาเทพอีกแล้ว”

นักพรตเฒ่าหน้าบึ้งตึงด้วยความขุ่นเคืองใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ในแผ่นดินนี้มีบุรุษอีกมากมาย เหตุใดเจ้าถึงต้องยึดติดกับผู้ที่ทอดทิ้งเจ้าไปด้วย?”

“เขาจะต้องกลับมาแน่นอนเจ้าค่ะ!” แม่ชีสาวกล่าวด้วยความมั่นใจ และไม่จำเป็นต้องเหลียวมองกลับไปเลยสักนิดเดียว

“เขาจะมาได้อย่างไร…” ขนคิ้วสีขาวของนักพรตเฒ่าปลิวไหวตามแรงลม ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นด้วยกับความมั่นใจของหยางเมียวเจิ้น แต่ในจังหวะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมานั้นเอง ดวงตาของนักพรตเฒ่าก็ต้องหรี่ลง เขาจ้องมองไปยังทิศทางนอกสำนัก

“มีคนแปลกหน้ากำลังมาที่ภูเขาของเราอย่างนั้นหรือ?”

…

ผิวน้ำไหวเป็นระลอกคลื่น จ้าวอู่เจียงเหยียบลงไปบนโขดหิน

เหตุที่ในครานี้เขามายังสำนักศรัทธาราษฎร มิใช่ว่าอยากเจอกับแม่ชีสาวสวยผู้นั้น แต่เป็นเพราะจ้าวอู่เจียงต้องการจะแก้คำสาปที่นางฝังลงบนตัวเขาต่างหาก

จ้าวอู่เจียงไม่ใช่สมาชิกของสำนักเต๋า เขาจึงไม่รู้ว่าคำสาปของนางมีความรุนแรงมากเพียงใด วิธีเดียวที่จะมั่นใจในความปลอดภัยได้มากที่สุดก็คือ การหาทางแก้คำสาปให้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยขอบเขตพลังในปัจจุบันของจ้าวอู่เจียง ต่อให้ยังไม่บรรลุขอบเขตเทวะ แต่เขาก็แทบไม่ต้องหวาดกลัวผู้ใดอีกแล้ว

จ้าวอู่เจียงสวมชุดเสื้อคลุมสีดำราวกับน้ำหมึก บนศีรษะปักปิ่นไม้ ใบหน้าปกปิดด้วยหน้ากากทองแดง เปิดเผยช่องว่างเพียงบริเวณปากกับปลายจมูกเท่านั้น ดวงตาของเขากำลังจ้องมองไปยังขั้นบันไดศิลายาวไกลที่อยู่ห่างออกไป

ขั้นบันไดทอดสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าและหายลับไปในกลุ่มม่านหมอกบนภูเขา จ้าวอู่เจียงเดินขึ้นบันไดไปด้วยความสงบ สุขุม และไม่รีบร้อน ทุกครายามย่างก้าวก็จะได้ยินเสียงฝีเท้ากระทบกับขั้นบันไดหินเสมอ

“ความหล่อเป็นเพียงเปลือกนอก ธิดาเทพชื่นชอบในบทกวี บุรุษแซ่จ้าวผู้นั้นอาจจะมีฝีมือการแต่งกวีเป็นเลิศ นั่นจึงเป็นเหตุที่ธิดาเทพหลงใหลเขาอย่างโงหัวไม่ขึ้น”

“น่าเสียดายยิ่งนัก ส่วนตัวข้าคิดว่าธิดาเทพกับหลิ่วจี้ฉางเหมาะสมกันยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยก”

“ฮ่า ๆๆๆ เจ้าคิดอะไรของเจ้า เต๋าคือความเป็นธรรมชาติ มีเหตุผลอันใดที่ธิดาเทพจะต้องมิไปชื่นชอบบุรุษนอกสำนักด้วยหรือ?”

“ถ้าอย่างนั้น… บุรุษผู้นี้… เหตุใดเขาถึงได้กล้าทิ้งนางไป เช่นนั้นคงมีภูมิหลังไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน”

“คงไม่ธรรมดาจริง ๆ นั่นแหละ แต่เรื่องน่าเสียดายที่สุดก็คือทั้งเจ้ากับข้าล้วนไม่ได้อยู่ในสายตาของธิดาเทพเลย”

เมื่อมีใครคนหนึ่งพูดประโยคสุดท้ายขึ้นมา เสียงของการพูดคุยก็เงียบลงในทันใด

ในหัวใจของพวกเขา หยางเมียวเจิ้นงดงามเทียบเท่านางฟ้านางสวรรค์อย่างแท้จริง ทว่านางกลับไปตกหลุมรักคนนอกสำนัก ทำให้หัวใจของพวกเขาบอบช้ำเป็นอย่างยิ่ง

พวกเขาทั้งรู้สึกอิจฉา ริษยา หึงหวง เช่นเดียวกับรู้สึกโกรธแค้นบุรุษหนุ่มนอกสำนักที่ตนเองไม่เคยพบหน้ามาก่อน

แน่นอนว่าหากเปลี่ยนบุคคลที่ธิดาเทพหลงรักเป็นตัวพวกเขา คนภายในสำนักอาจจะมีปัญหากันบ้าง แต่นั่นย่อมไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอย่างแน่นอน

ทว่านี่เป็นได้เพียงความคิดเท่านั้น เพราะมันไม่มีทางเป็นความจริงอีกแล้ว