ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 389

บทที่ 389 พวกเขาคือเทพเจ้า!

ท้องฟ้ากว้างใหญ่ พื้นดินไพศาล ชีวิตของผู้คนอยู่ภายใต้ดวงตะวันและจันทรา

กลางดึกคืนนี้ แสงตะเกียงและเทียนไขส่องสว่าง จ้าวอู่เจียงยังคงไม่นอน ออกเดินตรวจตราตามตำหนักต่าง ๆ

เงาชายหนุ่มทอดยาวไปบนพื้นทางเดิน แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนลาดไหล่

ขณะนี้จ้าวอู่เจียงสวมเสื้อคลุมตัวหนา นั่งอยู่ในศาลาข้างทางหลังหนึ่ง ไร้สายลมและหิมะ ทว่าอากาศหนาวกลับหนาวเย็นเป็นอย่างยิ่ง

ชายหนุ่มนำแผ่นยันต์สีเหลืองขนาดเท่ากับฝ่ามือออกมา พยายามควบคุมแผ่นยันต์ให้ลอยอยู่ในอากาศด้วยลมที่มองไม่เห็นจากฝ่ามือ

จ้าวอู่เจียงเขียนยันต์ขึ้น ด้วยต้องการสร้างมนตราสำหรับการทำลายคำสาป

วิชาดับมายาเป็นหนึ่งในวิชาของลัทธิเต๋า ใช้สลายวิญญาณชั่วร้าย แก้ไขคำสาป และขับไล่สิ่งอัปมงคลทั้งหมดที่มีอยู่ภายในโลกใบนี้

แต่การจะใช้วิชาดับมายาได้จำเป็นต้องใช้แผ่นยันต์บรรจุคำสาปหรือสิ่งชั่วร้ายเป็นจำนวนสามสิบหกแผ่นไปจนถึงหนึ่งร้อยแปดสิบแผ่น เมื่อรวบรวมครบตามจำนวน จึงจะสามารถใช้วิชาดับมายาได้อย่างแท้จริง

กระนั้น ในการเขียนแผ่นยันต์ขึ้นมาก็ยังต้องมีองค์ประกอบครบถ้วน ทั้งส่วนหัว ส่วนตัว ส่วนกลาง และส่วนล่างของแผ่นยันต์

ความจริง สำหรับการฝึกฝนวิชาดับมายา ผู้ฝึกฝนจำเป็นต้องมีความเข้าใจต่อเรื่อง ‘สามต้นกำเนิด ห้าคุณธรรมและแปดจุดอิทธิพล’ ซึ่งเป็นการสร้างลมปราณชนิดหนึ่งขึ้นมา อย่างน้อยผู้ฝึกฝนก็ต้องรู้ก่อนว่า สามต้นกำเนิด ห้าคุณธรรมและแปดจุดอิทธิพลหมายถึงสิ่งใดบ้าง ทว่าการจะทำความเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งก็ต้องใช้เวลายาวนานนัก

ด้วยเหตุนี้เอง คัมภีร์ปรสูตรจึงได้ให้คำสอนแบบย้อนกลับ ในคัมภีร์ปรสูตรขั้นตอนในการใช้วิชาดับมายาไม่ยุ่งยาก ขอเพียงเขียนแผ่นยันต์ขึ้นมาด้วยเลือดจากหัวใจและจิตวิญญาณ เท่านี้ก็ถือว่าใช้งานได้แล้ว

เดิมทีจ้าวอู่เจียงเป็นคนที่ให้ความเคารพต่อเทพเซียน รวมไปถึงภูตผีวิญญาณ แต่ก็ไม่ค่อยศรัทธาเท่าไหร่นัก ทว่าช่วงเวลานี้เขากลับต้องการจะเป็นผู้ศรัทธาที่แท้จริงในเรื่องเหนือธรรมชาติเหล่านั้น

ชายหนุ่มประกบสองนิ้วเข้าด้วยกัน ก่อนจะจิ้มนิ้วลงไปบนตำแหน่งของหัวใจ นิ้วของเขาสั่นเล็กน้อยขณะเลื่อนขึ้นด้านบนอย่างช้า ๆ

ยามนี้ในลำคอรู้สึกถึงรสชาติหวานขม เขากระอักกเลือดออกมาจำนวนหนึ่ง นี่ย่อมเป็นเลือดที่เคยตกค้างอยู่ในหัวใจ

จากนั้นชายหนุ่มก็พึมพำอะไรบางอย่างออกมา ขณะใช้นิ้วมือปาดเลือดและเขียนอักขระลงไปบนแผ่นยันต์

ผ่านไปชั่วจิบชาหนึ่งถ้วย บนหน้าผากของจาวอู่เจียงเม็ดเหงื่อผุดซึมขณะที่มือของเขายังคงเขียนแผ่นยันต์อย่างไม่หยุดยั้ง

เขายังคงเขียนอักขระต่อไป พร้อมกันนั้นก็กระอักเลือดออกมาไม่หยุด

หนึ่งชั่วยามให้หลัง จ้าวอู่เจียงก็สามารถเขียนแผ่นยันต์ออกมาได้ทั้งหมดเจ็ดแผ่น

แล้วเขาจึงหยุดมือ

เจี๋ยอีจ้องมองจ้าวอู่เจียงซึ่งถือตะเกียงเดินอยู่ในความมืด ก่อนจะส่ายศีรษะเล็กน้อย ถอนหายใจออกมาแผ่วเบาพร้อมกับแค่นยิ้ม

นับว่าเป็นคนหนุ่มที่ไม่กลัวการท้าทายชะตาฟ้าลิขิตอย่างแท้จริง

แต่ในแผ่นดินนี้มีเรื่องราวมากมายที่ผู้คนควบคุมไม่ได้

ด้วยว่า…

สวรรค์เป็นผู้ควบคุมชีวิตของทุกคน!

ไม่เว้นกระทั่งยอดฝีมือขอบเขตเทวะ!

ยามนี้เหล่ายอดฝีมือขอบเขตเทวะต่างกำลังอยู่ในภาวะหลับลึก ซึ่งนั่นถือเป็นเรื่องที่ปลอดภัยต่อสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในแผ่นดินนี้แล้ว

และเพื่อป้องกันไม่ให้คนกลุ่มนั้นฟื้นขึ้นมา ป้องกันไม่ให้แผ่นดินนี้ต้องเกิดการนองเลือดครั้งใหญ่ ผู้คนก็จำต้องเสียสละคนผู้หนึ่งไป และคนผู้นั้นก็คือ…ฮ่องเต้ และบางทีก็อาจจำต้องสูญเสียดินแดน สูญเสียทรัพย์สมบัติ สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่แคว้นต้าเซี่ยเคยมีมาด้วย!

ทว่า…เซวียนหยวนจิ้งไม่ทราบเรื่องนี้ จ้าวอู่เจียงเองก็ไม่ทราบเช่นกัน ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังกระทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

โลกนี้ไม่มีปาฏิหาริย์ ผู้คนจำนวนมากเลิกกราบไหว้รูปปั้นเทพเจ้ากันแล้ว กระนั้นเทพเจ้าก็มีอยู่จริง เพียงแต่อยู่ในตำแหน่งที่ผู้คนมองไม่เห็น…ก็เท่านั้น