ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 538

บทที่ 538 ความรู้สึกสลับซับซ้อน

ตู๋กูหมิงเยว่รู้สึกว่าความคิดของนางแปลกประหลาดยิ่งนัก

นางคิดว่าตนควรโกรธที่จ้าวอู่เจียงและฝ่าบาทหลอกลวง

แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น

นางเพียงรู้สึกเหลือเชื่อ แต่ก็คลายความรู้สึกนั้นลงอย่างรวดเร็ว

ฝ่าบาทอาจเป็นหญิง

นางมองปัญหานี้จากมุมมองของฝ่าบาทราวกับทุกอย่างยอมรับได้ง่ายดาย

เมื่อเผชิญหน้ากับความไม่มั่นคงของราชบัลลังก์และความสงสัยของเหล่าขุนนาง ฝ่าบาทควรทำเช่นไร

หรือจะเปิดเผยฐานะที่แท้จริง แล้วเหล่าขุนนางทั้งหลายจะคิดอย่างไร จะเกิดความวุ่นวายเพียงใด

ทว่าการปรากฏตัวของจ้าวอู่เจียงได้คลี่คลายปัญหาข้อนี้ลง

จ้าวอู่เจียงเป็นชายที่ทำให้ฝ่าบาทโปรดปรานเหล่าพระสนมได้

เหล่าพระสนมในวังต้องการสิ่งใด?

พวกนางรักฝ่าบาทจริงหรือ?

ไม่ใช่ต้องการอำนาจ ต้องการฐานะมั่นคง ต้องการความมั่นคงให้กับตระกูลของตนเองหรือ?

สิ่งเหล่านี้เพียงแค่ต้องมีชื่อเสียงเท่านั้น

ฝ่าบาทประทานชื่อเสียงที่เหล่าพระสนมต้องการ เพื่อรักษาอำนาจและฐานะของพระองค์

มีเยื่อใยอยู่อย่างนั้นหรือ?

บางทีอาจมี

เหมือนตอนที่ฝ่าบาทยอมสละตนเองเพื่อไปช่วยตู๋กูหมิงเยว่ขึ้นจากฝั่งเป็นเพราะยังมีเยื่อใยและความรับผิดชอบ

หลังจากนั้นฝ่าบาทก็ยุ่งอยู่กับงานของพระองค์ ไม่ค่อยได้มาเยี่ยมนางอีก และทุกครั้งที่มาก็ปฏิบัติต่อกันอย่างนอบน้อม

“รบกวนท่านแล้ว” ตู๋กูหมิงเยว่ท่าทางอ่อนโยน ยิ้มอย่างอ่อนหวาน ถามว่า “ข้ารู้สึกว่ามีเจ้าตัวเล็กเคลื่อนไหวบ่อย ๆ เกรงว่าะมีความผิดปกติใดท่านช่วยฟังอีกครั้งได้หรือไม่?”

จ้าวอู่เจียงแววตาล้ำลึกยิ่งกว่าเดิม พยักหน้าช้า ๆ ก้มลงเอียงหูเล็กน้อยประชิดท้องน้อยที่โป่งนูนของตู๋กูหมิงเยว่

เขาได้ยินเสียงแล้ว

เสียงนี้ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาเสมือนเสียงแห่งจักรวาล

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงความนุ่มนวลอ่อนโยนของอะไรบางอย่างสัมผัสบนแก้ม เมื่อได้สติกลับมาก็พบว่ามีมือเรียวบางวางอยู่บนใบหน้าตนเอง เขาถึงกับตะลึง

เนื่องจากมือข้างนี้เป็นมือของตู๋กูหมิงเยว่

ตู๋กูหมิงเยว่แววตามีความอ่อนโยน นิ้วลูบไล้บนแก้มของจ้าวอู่เจียงเบา ๆ นางเองก็ไม่รู้ว่าตนทำอะไรลงไป เพียงแค่รู้สึกห้ามใจไม่อยู่ รู้สึกราวกับว่าเมื่อจ้าวอู่เจียงเข้ามาใกล้นั้น ความอบอุ่นก็ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของนาง

จ้าวอู่เจียงตัวแข็งทื่อ เขารีบก้มหัวลงไม่ได้ขยับเขยื้อน แต่ความรู้สึกภายในใจนั้นซับซ้อนมากขึ้น

ตู๋กูหมิงเยว่รู้สึกว่าตามหลักเหตุผล ตนควรจะชักมือกลับ แต่ก็ไม่รู้ว่าเหตุใดมือของนางกลับสั่นไหวและกดศีรษะของจ้าวอู่เจียงให้แนบลงบนท้องน้อยของตน

คนทั้งสองเงียบไม่พูดอะไร ราวกับว่าได้พูดกันไปหมดแล้ว