ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 650

บทที่ 650 สังเกตการณ์ในความมืด

ในห้องโถงใหญ่ ปรากฏหญิงสาวในชุดแดง นางเป็นหญิงสาวในชุดสีแดงราวกับไฟ แต่มีลักษณะเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง มีรูปร่างงดงามและทรวดทรงอวบอิ่ม

นางคือจูจิ้ง บุตรสาวของผู้อาวุโสจู หนึ่งในผู้อาวุโสระดับยอดฝีมือของสำนักเทพอสูร

นางมีความแตกต่างจากอู๋เจียงที่หยิ่งผยองและชอบใช้อำนาจข่มคน หรือฉุยซูจีที่ถือว่าตนเองสูงส่ง ในสำนักเทพอสูร นางเป็นคนที่รักษาตนเองอยู่ในกรอบเสมอ มีบุคลิกที่เยือกเย็นและสงบนิ่ง

จูจิ้งสังเกตเห็นฉุยซูจีที่ถูกฉุยเฟิงอี้พยุงอยู่ แสดงอาการไม่มั่นคงเล็กน้อยและมีเลือดที่ยังไม่เช็ดออกอยู่ที่มุมปาก

นางรู้สึกสงสัยว่าผู้ใดเป็นคนลงมือทำร้ายฉุยซูจี

เมื่อนางเห็นจ้าวอู่เจียงกอดจินเหลียนในอ้อมแขนอย่างเปิดเผย ในที่สาธารณะเช่นนี้ นางหยุดนิ่งทันที

ฉุยซูจีมีความสนใจในจินเหลียนมาเป็นเวลานาน และเรื่องนี้ไม่ใช่ความลับในสำนักเทพอสูร

ปกติเมื่อมีปัญหากับอู๋เจียง ฉุยซูจีมักจะแสดงความโกรธ แต่ครั้งนี้เขาเงียบเฉย แม้จะมีใบหน้าที่ไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้ท้าทายหรือลงมืออีกต่อไป

นี่คือสิ่งที่บอกเล่าเรื่องราวได้อย่างชัดเจน

จูจิ้งที่ฉลาดเป็นกรดสามารถเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกันและเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดในทันที

“ยังไม่มีผู้ใดพบทางเข้าสู่ชั้นที่หกเลยหรือ?” จูจิ้งถามอย่างเย็นชา

หลี่ซงซินที่ยิ้มอย่างเป็นมิตร ชี้ไปที่ประตูทองสัมฤทธิ์ในห้องโถงใหญ่และตอบ

“ประตูทองสัมฤทธิ์นั้นแหละ หากเปิดประตูออกไปก็จะเป็นทางเข้าสู่ชั้นที่หก แต่พวกเรารอให้ฉุยซูจีฟื้นตัวก่อน แล้วเราจะเข้าสู่ชั้นที่หกพร้อมกัน”

คำพูดของหลี่ซงซินแสดงให้เห็นถึงความมีน้ำใจต่อสหายร่วมสำนัก โดยไม่มีการแก่งแย่งหรือแข่งขัน แต่ความจริงแล้ว ทุกคนต่างก็ใช้พลังตรวจสอบประตูทองสัมฤทธิ์นี้มาแล้ว

หลังจากผ่านไปชั่วชงน้ำชาหนึ่งถ้วย ฉุยซูจีก็ฟื้นตัวเต็มที่ เขารู้สึกว่าตนเองพร้อมแล้ว แต่เมื่อมองไปที่จ้าวอู่เจียง เขากลับหลบสายตาอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกกดดันจากก่อนหน้านี้ยังคงชัดเจนในใจ ทำให้เขาไม่กล้าท้าทายจ้าวอู่เจียงอีก

เขาคิดถึงจินเหลียนที่ถูกจ้าวอู่เจียงกอด เขาได้แต่ถอนหายใจหนักๆ ในใจ

“ไปเถิด ไปที่ชั้นที่หก” ต่งจินสุ่ยที่ยืนเอามือไขว้หลัง กล่าวอย่างเย็นชา

ทุกคนมุ่งหน้าไปยังประตูทองสัมฤทธิ์

จ้าวอู่เจียงกอดเอวจินเหลียนไว้แน่น ไม่ยอมให้นางเคลื่อนไหว แม้จะมีการเผชิญหน้ากับสายตาแห่งความกล่าวหาของจูจิ้งและทุกๆ คน เขาก็ยังคงยิ้มอย่างอบอุ่นและพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลออกไปว่า

“ข้าไม่ไปชั้นที่หก พวกเจ้าเปิดประตูไปเถอะ เดี๋ยวข้าจะช่วยปิดประตูให้เอง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะเอาเปรียบเจ้า”

คำพูดของเขามีความสงบ แต่ยังแฝงด้วยความแข็งกร้าว ในขณะเดียวกันเงาที่อยู่ใต้ตัวเขาก็ขยับเหมือนมีชีวิต คอยสังเกตการเคลื่อนไหวของทุกคนในความมืด